Αν κερδίσει τα τρία ματς, μετά όλα θα κριθούν στην ενίσχυση στα χαφ

Ο Τάσος Τσατάλης γράφει στο enwsi.gr για τις απαραίτητες προϋποθέσεις επιστροφής της ΑΕΚ σε ανοδική πορεία, μετά και το 2-0 με την Ξάνθη

Εξηγήσεις για την πορεία της ΑΕΚ ως τώρα, έτσι δηλαδή όπως αντικατοπτρίζεται βαθμολογικά, υπάρχουν πολλές και λογικές. Η απόσταση από μια νορμάλ πορεία, που θα την είχε κρατήσει μέσα στην μάχη της κορυφής, μέχρι αυτό που έχει διαμορφωθεί σήμερα, δεν είναι τόσο μεγάλη. Είναι μικρή στην πραγματικότητα.

Σε αυτή την μικρή απόσταση, θα συναντήσεις τα καλοκαιρινά λάθη, την επίδραση του Champions League σε μια ομάδα όχι έμπειρη στην διαχείριση τέτοιων καταστάσεων, λάθη στην διαχείριση της ομάδας σε κομβικές στιγμές, σίγουρα ατυχία και φυσικά την επίδραση μιας τιμωρίας, που όλοι τείνουμε να ξεχνάμε την σημασία του.

Ωστόσο στην φάση που είναι τώρα η ΑΕΚ, δεν μετράει τόσο η υπέρ-ανάλυση των αιτιών για το πως έφτασε ως εδώ, όσο το πως θα φύγει πάλι μπροστά.

Ματς όπως αυτό της Κυριακής με την Ξάνθη, δημιουργούν ένα κίνδυνο να πας σε εύκολα συμπεράσματα και προφανείς διεξόδους από την σημερινή κρίση. Πρέπει λοιπόν να τα βλέπουμε στην σωστή τους διάσταση.

Η ΑΕΚ επειδή βρέθηκε σε αυτή τη βαθμολογική θέση που είναι, δεν έπαψε να είναι μια ομάδα με μεγάλες δυνατότητες. Ειδικά μέσο-επιθετικά. Ο Λιβάγια, ο Πόνσε, ο φετινός Κλωναρίδης, ο Μάνταλος, ο Μπογέ, ο Αλμπάνης που έρχεται και νομίζω πως έδειξε μικρά σημάδια στην επανεμφάνιση του, πως έχει ρόλο να παίξει.

Δεν έπαψε να έχει και μια σύνθεση στην άμυνα στην οποία μπορεί να βασιστεί με σχετική ασφάλεια, τουλάχιστον εντός συνόρων. Βέβαια κι εκεί λόγω του τραυματισμού του Λόπες και της εξέλιξης με τον Λαμπρόπουλο που είχε πολύ χρόνο συμμετοχής, η κατάσταση είναι λίγο οριακή…

Τέλος πάντων απέναντι στην Ξάνθη θυμηθήκαμε την μπορεί να βγάλει μέσο-επιθετικά η ΑΕΚ. Αλλά είδαμε και πάλι, τι είναι αυτό που της λείπει, πολύ περισσότερο πλέον με την ουσιαστική αποχώρηση του Σιμόες και μπορεί να μειώσει και την δυναμική που έχει σε άλλα κομμάτια του παιχνιδιού της.

Μιλάω για τον άξονα. Κουράζω ίσως, αναφέρθηκα εκτενώς και μετά τον Άγιαξ, αλλά η ΑΕΚ δεν μπορεί να έχει ελπίδα για ουσιαστική βελτίωση φέτος, αν δεν αλλάξει την σύνθεση της στα κεντρικά χαφ.

Υπάρχει έλλειμα και δημιουργικό και από πλευράς απαραίτητης έντασης και δύναμης στην πίεση και στο μαρκάρισμα και φυσικά έλλειμμα προσωπικότητας, κάτι φυσιολογικό λόγω της ηλικίας και των παραστάσεων του βασικού πλέον διδύμου.

Η ΑΕΚ πιθανότατα μπορεί να το…μακιγιάρει το πρόβλημα στα ματς με Λαμία, Λάρισα εκτός (ελπίζω…) και Λεβαδειακό, αλλά αν με το ξεκίνημα των υποχρεώσεων τον Γενάρη δεν έχει μίνιμουμ ένα έτοιμο χαφ, πιο ολοκληρωμένο μάλιστα σαν «πακέτο» και από τον Σιμόες, θα έχει τεράστιο πρόβλημα.

Για να μη το αναλύω πολύ. Από το Γιόχανσον – Σιμόες, στο Γαλανόπουλος – Άλεφ, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Είναι το πιο χαρακτηριστικό downgrade από τα προηγούμενα χρόνια και είναι άδικο και για τους δύο παίκτες. Τους οποίους μια πολύ λάθος εκτίμηση το καλοκαίρι, φόρτωσε από τότε κιόλας με περισσότερο βάρος απ’ όσο μπορούν να σηκώσουν και πλέον με την εξέλιξη με τον Σιμόες, τους φορτώνει ακόμη περισσότερο.

Δεν θα μου προκαλούσε έκπληξη, αν στην ΑΕΚ αποφάσιζαν να πάνε και για δύο χαφ. Αλλά επειδή είμαστε στον Γενάρη και δεν είναι εύκολο, ο ένας τουλάχιστον που θα κάνει όμως διαφορά, είναι όχι αυτονόητος, αλλά θέμα… ζωής και θανάτου για την ομάδα.

Στο διάστημα μετά το γρήγορο γκολ μέχρι το τέλος του ημιχρόνου, που η Ξάνθη δεν έχασε την συνοχή της στο κέντρο, ο άξονας έμοιαζε με απαγορευμένη περιοχή για να περάσει η μπάλα από την ΑΕΚ.

Επιπλέον, υπήρξαν περιπτώσεις που έμοιαζε η γραμμή αντίστασης της Ένωσης μπροστά από την άμυνα, να μην απασχολούσε καν τους αντιπάλους.

Σαφώς με μια καλύτερη ομάδα απέναντι της ή μια ομάδα πιο αποφασισμένη να την πιέσει και με πίστη σε αποτέλεσμα, η ΑΕΚ με πηγή το κέντρο της θα είχε μεγάλο θέμα. Ευτυχώς η Ξάνθη δεν κοίταζε πολύ προς τα μπρος.

Η ΑΕΚ θα μπορούσε να είχε κερδίσει και 3-0 και 4-0, αλλά θα μπορούσε να είχε ισοφαριστεί στο 54′ με τον Μπρίτο και μετά να είχε γίνει το έλα να δεις, στην κατάσταση που είναι ψυχολογικά.

Ο Μπακάκης έχασε με εντυπωσιακό τρόπο τον Κασάδο, τον αριστερό μπακ της Ξάνθης και ο Άλεφ κυνηγούσε χωρίς ελπίδα τον Μπρίτο. Ευτυχώς το άτσαλο, καθυστερημένο μαρκάρισμα του δεν βγήκε σε κανένα πέναλτι κι ευτυχώς ο Μπάρκας ήταν σε ετοιμότητα στο σουτ που τελικά έγινε.

Υπάρχουν κι άλλα πολλά να πούμε βέβαια για το ματς, αλλά ίσως δεν είναι καλό να φορτώνουμε με συζήτηση για τα πάντα, μια περίοδο δύσκολη.

Στο κάτω – κάτω, όλα διορθώνονται, όλα μπορούν να αλλάξουν στην πορεία, σε ό,τι αφορά ας πούμε κάποιες επιλογές του προπονητή. Με προϋπόθεση τα αποτελέσματα στα άλλα τρία ματς πρωταθλήματος στον Δεκέμβρη, να στηρίξουν αυτόν και την ομάδα.

Αλλά αυτό που δεν αλλάζει αν δεν γίνουν συγκεκριμένες και πετυχημένες κινήσεις, είναι το αγωνιστικό καθαρά έλλειμμα στο κέντρο.

Δείτε επίσης

Το ταβάνι κατεβαίνει, όσο το κατεβάζουμε…

Ο Τάσος Καπετανάκος καταπιάνεται στο blog του στο enwsi.gr με τι πρέπει να πράξει η ΑΕΚ για να... επανέλθει