Αθεράπευτα Έγκυρα Κιτρινόμαυρα

Κυρ Γιάννη, λίγο ακόμα…

Ο Κώστας Τσίλης γράφει σκόρπιες σκέψεις, χαζεύοντας τις φρέσκιες φωτογραφίες του νέου γηπέδου

122

Ολοκληρώθηκε ο εξωτερικός σκελετός του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μέχρι και τις γιορτές των Χριστουγέννων, οι άνθρωποι που τρέχουν το πρότζεκτ, υπολογίζουν πως θα έχουν ολοκληρωθεί όλες οι εξωτερικές εργασίες. Ξέρετε, αυτά τα χώματα που πήγαιναν πέρα – δώθε και εκείνα τα σίδερα που ανεβοκατέβαιναν. Ή και για κάποιους, αυτά «τα τσιμέντα που δεν μας ενδιαφέρουν, γιατί εμάς το μόνο που μας νοιάζει είναι να βλέπουμε παικταράδες».

Είναι πολλές οι φορές που αναρωτιόμουν, πως είναι δυνατόν ένας οπαδός της ΑΕΚ, να μην χάνεται και να μην ταξιδεύει όταν βλέπει απλώς και μόνο τις φωτογραφίες από το νέο γήπεδο που ορθώνεται. Πως είναι δυνατόν να μπαίνει στη διαδικασία να το βάζει σε ζυγαριά με οποιοδήποτε αγωνιστικό αποτέλεσμα ή οποιοδήποτε πρόσωπο του ποδοσφαιρικού τμήματος. Δεν πέρασε από το μυαλό μου ποτέ πως εκείνος που μπαίνει σ’ αυτή την διαδικασία είναι λιγότερο ΑΕΚ. Μακριά από μας τα πάσης φύσεως ΑΕΚόμετρα. Ομολογώ ωστόσο, πως δυσκολευόμουν να το κατανοήσω.

Παρόλα αυτά, βάλτε με το νου σας πόσα χρόνια η ΑΕΚ είναι χωρίς το δικό της γήπεδο. Συμπληρωμένο 16, πάει για 17. Αν ρίξετε μια ματιά σ’ ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη, δεν θα βρείτε καμία ομάδα που να έχει να περάσει τέτοιο πράγμα. Όσες γκρέμισαν το γήπεδό της, σε δυο ή τρία ή το πολύ τέσσερα χρόνια, ξαναγύρισαν στο δικό τους σπίτι. Υπάρχουν παραδείγματα τεράστιων συλλόγων, όπως η Γιουβέντους, που πέρασαν το μαρτύριο του υποβιβασμού και επέστρεψαν ακόμα πιο δυνατοί. Νομίζω πως καμία ομάδα στον κόσμο, δεν έχει μείνει επί 16 ολόκληρα χρόνια άστεγη και «φιλοξενούμενη».

Πάνω από 1,5 δεκαετία, χωρίς επί της ουσίας, σημείο αναφοράς.

Οι τωρινοί 16άρηδες, δεν έχουν μπει ποτέ στο Ν Γκούμας. Το έχουν δει μόνο από φωτογραφία. Ενώ οι τωρινοί 20άρηδες, ήταν τόσο μικροί όταν γκρεμίστηκε, που δεν το θυμόνται καν. Δεν έχουν καμία ανάμνηση από την ΑΕΚ, μέσα στο δικό της σπίτι. Την ΑΕΚ την γνώρισαν στο Ολυμπιακό Στάδιο. Την έζησαν εκεί. Τους φαίνεται έως και φυσιολογικό, να παίζει η ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Ακόμα και κόσμος μεγαλύτερης ηλικίας, έχει ζήσει την ομάδα για τόσο πολλά χρόνια μακριά από το δικό της σπίτι και φιλοξενούμενη στο Ολυμπιακό Στάδιο, που ίσως έχει αρχίσει να το συνηθίζει τόσο, που φτάνει στα όρια ενός ιδιότυπου ιδρυματισμού.

Βεβαίως η πραγματικότητα για την πλειοψηφία του κόσμου, είναι αυτή που βλέπει κανείς καθημερινά στη Νέα Φιλαδέλφεια. Άνθρωποι που πλέον έχουν βάλει στην καθημερινότητα τους, ένα πέρασμα από το εργοτάξιο του νέου γηπέδου. Άνθρωποι που έχουν κάνει αναπόσπαστο κομμάτι της κυριακάτικης πρωινής οικογενειακής εξόδου, την βόλτα από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Άνθρωποι που περνούν ώρες ατελείωτες μπροστά σ’ έναν υπολογιστή, απολαμβάνοντας σε live streaming την εξέλιξη των έργων, λες και πρόκειται για ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης. Άνθρωποι που σε καθημερινή βάση συρρέουν κατά δεκάδες στην είσοδο του εργοταξίου και παρακαλάνε, σχεδόν ικετεύουν, να τους επιτραπεί να κάνουν λίγα μέτρα εντός, για μια φωτογραφία. Που θα κάνουν σταθερά, κάθε μέρα την ίδια ερώτηση στους φύλακες για το «πως πάμε» και θα περιμένουν με την ίδια τεράστια λαχτάρα να ακούσουν το «πάμε καλά».

Τώρα θα σκεφτείτε και ίσως και θα πείτε κάποιοι, «ναι ρε Τσίλη, αλλά δεν μας λες αν θα κερδίσουμε στο Αγρίνιο,, ποιοι θα παίξουν στην ενδεκάδα, τι θα γίνει με τον ΠΑΟΚ την άλλη εβδομάδα και αν θα πάρουμε χαφ και στόπερ τον Γενάρη». Επιτρέψτε μου να μην σας πω τίποτε απ’ όλα αυτά. Θα σας αφήσω να χαζέψετε και εσείς λίγο ακόμα τις φρέσκιες φωτογραφίες από το στέγαστρο του νέου γηπέδου. Και θα σας μεταφέρω ένα τηλεφώνημα που εδώ και δυο χρόνια, λαμβάνω τακτικότατα στο ραδιόφωνο από τον κυρ Γιάννη. «Πως πάει το γήπεδο ρε Κώστα; Είμαι 83 χρόνων και κάθε μέρα σκέφτομαι αν θα προλάβω να μπω. Δεν θέλω τίποτε άλλο. Να μπω ξανά στο δικά μας το γήπεδο και μετά θα φύγω ευτυχισμένος». Βάστα γερά κυρ Γιάννη και η θέση σου θα σε περιμένει. Ο σκελετός του γηπέδου έκλεισε, το στέγαστρο τοποθετείται, η υπογειοποίηση θα ξεκινήσει και κυρίως το ποτάμι της ιστορίας δεν γυρίζει πια πίσω. Κοντεύουμε κυρ Γιάννη και πρέπει να βαστήξεις, διότι ξέρεις καλά πως εκείνοι που θα μπουν στο καινούργιο γήπεδο, θα μείνουν εκεί για πάντα. Διότι η οικογένεια της ΑΕΚ, ο οργανισμός της ΑΕΚ, το κλαμπ που λέγεται ΑΕΚ, θα αποκτήσει ξανά το «για πάντα».

To enwsi.gr χρησιμοποιεί cookies προκειμένου να βελτιώσει τις υπηρεσίες του. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, αποδέχεστε τη χρήση cookies στον Ιστότοπό μας. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε Πολιτική Απορρήτου. Αποδοχή Περισσότερα