Χαλί να γίνει να τον… πατήσεις, αρκεί να νιώσει ότι τον νιώθεις!

Ο ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ στο προσωπικό του blog μετά το Αγρίνιο και πριν τον ΠΑΟΚ…

Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα να ενώσω κι εγώ την προσευχή μου με τις δικές σας για τον 23χρονο αδερφό μας. Όλες μας τις προσευχές για να γίνει καλά ο Kuba. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο τούτη την ώρα. Τα ευχολόγια άλλωστε σε αυτή τη χώρα για ανεύρεση και τιμωρία των δραστών, δυστυχώς δεν έχουν σημασία. Κράτα γερά παλίκαρε! Σε θέλουμε δίπλα μας, σε έχουν ανάγκη όλα σου τα αδέλφια, σε χρειάζεται η ΑΕΚάρα σου!

Ο ΟΣΦΠ και ο ΠΑΟΚ έχασαν τους πρώτους τους βαθμούς στο πρωτάθλημα με τις ισοπαλίες που έφεραν στα παραδοσιακά ντέρμπι με ΠΑΟ και με Άρη, αντίστοιχα. Προφανώς και έχει μεγάλη σημασία κάθε παιχνίδι των ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ, προφανώς και έχει μεγάλη σημασία για την ΑΕΚ να χάνουν βαθμούς οι δύο ανταγωνιστές της στη μάχη του τίτλου.

Ωστόσο από χθες υπάρχουν δύο δεδομένα που δεν θα άλλαζαν ότι κι αν συνέβαινε στα σημερινά παιχνίδια. Το πρώτο είναι ο στόχος της ΑΕΚ την Κυριακή που δεν είναι άλλος από τη νίκη επί του ΠΑΟΚ και το δεύτερο το γεμάτο ΟΑΚΑ.

Το ότι συζητάμε για αυτά ως δεδομένα και γενικότερα ότι επικρατεί το κλίμα που υπάρχει στην ομάδα και στις τάξεις του κόσμου της, σε λιγότερο από ένα μήνα μετά από εκείνο το βράδυ της πρεμιέρας του πρωταθλήματος με την Ξάνθη, είναι κάτι πραγματικά εντυπωσιακό και… ΑΕΚτζήδικο!

Αυτό όμως που δεν μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια, ούτε καν όσοι ήταν παρόντες στην Τρίπολη και στο Αγρίνιο – φίλοι και αντίπαλοι – είναι η παρουσία των «Ενωσιτών» στις κερκίδες των γηπέδων του Αστέρα Τρίπολης και του Παναιτωλικού.

Κι όσο κι αν ακούγονται κοινότοπα τα περί… «12ου παίκτη» και τα συναφή, όλοι μα όλοι μέσα στην ομάδα, λένε πως αν δεν είχαν στο πλευρό τους, αυτή τη μαζική και όχι απλά παθιασμένη, αλλά λυσσασμένη παρουσία των χιλιάδων ΑΕΚτζήδων που έκαναν «κατάληψη» σε Τρίπολη και σε Αγρίνιο, δεν θα είχαν κερδίσει και τα δύο παιχνίδια.

Στην Τρίπολη ήμουν «παρών» και το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι αφού σε όλους μας πέρναγε αυτός ο… ηλεκτρισμός της «κιτρινόμαυρης» κερκίδας που πέρασε στους παίκτες, στο Αγρίνιο όσοι βρέθηκαν μου λένε από χθες το βράδυ… «δεν πάει το μυαλό σου για τι πράγμα μιλάμε».

Ναι, κάτι καταλαβαίνεις κι από την τηλεόραση, αλλά σε καμία περίπτωση στην πραγματική του διάσταση. Και τα μηνύματα που έλαβα από φίλους και συγγενείς που έχω στο Αγρίνιο, μου έλεγαν ότι έμειναν με ανοιχτό το στόμα, τόσο από την ποσότητα, όσο και από την τρέλα των «Ενωσιτών».

Θυμηθείτε απλά την πολύ μεγάλη χαμένη ευκαιρία του Λιβάγια στο τετ α τετ από δεξιά, την ώρα που το ματς είναι στο 0-0, με 2.500 ΑΕΚτζήδες να αρχίσουν αμέσως να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Και σκεφτείτε πόσο σημαντικό είναι αυτό και πόσο μετράει για την ψυχολογία ενός ποδοσφαιριστή που χάνει μια μεγάλη ευκαιρία, με τα λεπτά να περνάνε και τον χρόνο να τον πιέζει ασφυκτικά.

Πώς εξηγείται αυτό που κάνουν οι «Ενωσίτες» τον τελευταίο καιρό; Είναι πολύ απλό. Οι ΑΕΚτζήδες βλέπουν ότι υπάρχει μια ομάδα που τα δίνει όλα, βλέπουν τους παίκτες που φοράνε την κιτρινόμαυρη φανέλα με τον δικέφαλο αετό στο στήθος να καταθέτουν μέσα στο γήπεδο περισσότερες ψυχικές και σωματικές δυνάμεις από αυτές που πραγματικά διαθέτουν.

Οι ΑΕΚτζήδες εκτιμάνε ότι το τεχνικό τιμ απαρτίζεται από πραγματικούς ΑΕΚτζήδες που γνωρίζουν τι σημαίνει ΑΕΚ και τι σημαίνει λαός της ΑΕΚ, που ξέρουν να δίνουν στην ομάδα, που ξέρουν πώς να πάρουν από τους παίκτες το 200%.

Δεν αρκούν πάντα αυτά για να πάρεις ένα πρωτάθλημα. Αρκούν όμως για να κερδίσεις τον ΑΕΚτζή οπαδό. Που πάνω απ’ όλα θέλει να αισθάνεται ότι είναι «ένα με την ομάδα του». Που θα γίνει… χαλί να τον πατήσεις, που θα σε κάνει να ζήσεις και να νιώσεις όσα δεν μπορείς να φανταστείς. Αρκεί να νιώσει ότι τον νιώθεις, ότι η λατρεία του για αυτή τη φανέλα, έχει ανταπόκριση από εκείνους που την φοράνε!

Δείτε επίσης

Δέκα και… νύχτωσε!

Ο Πάνος Λούπος στο προσωπικό του blog, ασχολείται με τα play offs…