Αθεράπευτα Έγκυρα Κιτρινόμαυρα

Οι αχάριστοι και οι θρασύτατοι

Ο Τάσος Τσατάλης στο enwsi.gr γι ΄αυτά που δεν πρέπει να ξεχάσουμε, πέρα από τις μεγάλες χαρές της Κυριακής

13

Από την χθεσινή θριαμβευτική μέρα για την ΑΕΚ, πέρα από την μεγάλη χαρά για τις επιτυχίες των ομάδων μας, μένει και το μεγάλο μένος που υπάρχει πάντα εναντίον αυτής της ομάδας.

Έχω δει τα φετινά ματς Άρης – ΟΣΦΠ και Άρης – ΠΑΟΚ. Χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής κι όσοι το είδατε πιστεύω θα συμφωνήσετε, αυτό που έγινε από το πρώτο λεπτό με την ΑΕΚ, δεν έγινε ούτε με τον ΟΣΦΠ, ούτε με τον ΠΑΟΚ.

Ποιο πρώτο λεπτό δηλαδή, από το πρώτο δευτερόλεπτο. Σε κάθε άγγιγμα σε παίκτη του Άρη, ξεσηκωνόταν το σύμπαν. Και να πεις πως δεν τα έδινε ο Καραντώνης; Τα έδινε και με το παραπάνω. Στο 33-11 έκλεισε ο απολογισμός των φάουλ σε βάρος της ΑΕΚ και προσπαθούν από χθες να μας πείσουν, πως έπαιζε κι αντίστοιχα σκληρά η ομάδα του Καρέρα. Μάλιστα …

Να πεις πως δεν υπάκουγε …στις επιταγές της κερκίδας για κίτρινες σε παίκτες της ΑΕΚ; Στο ημίωρο είχε τα δύο στόπερ της ΑΕΚ με κίτρινες και οι δύο ανύπαρκτες και οι δύο λόγω των κραυγών της κερκίδας. Ήθελαν βέβαια και πέναλτι. Σε μια πολύ περίεργη φάση, που ακόμη και τώρα δεν είμαι σίγουρος αν το όποιο μαρκάρισμα έγινε πριν ή μετά την τελική γραμμή.

Και δεν είμαι και σίγουρος, αν ο Φετφατζίδης βάζει το το αριστερό του πόδι, πάνω στο απλωμένο πόδι του Κλωναρίδη ή αν ο παίκτης της ΑΕΚ, απλώνεται τόσο, ώστε να τον βρει στην κίνηση. Επειδή η φάση σε πρώτη ματιά, φαίνεται προφανής, θεωρώ πως ο Κουμπαράκης στο VAR πρέπει να πείστηκε για ένα από τα δύο ενδεχόμενα που λέω εδώ.

Έχοντας προφανώς και πλάνο από το VAR, που δεν το είδαμε εμείς από την τηλεοπτική μετάδοση. Γιατί για μια φάση που αρχικά σου δίνει αυτή την εντύπωση, θεωρώ ακραίο να μην κληθεί καν ο διαιτητής στο VAR. Αυτό σημαίνει πως ο Κουμπαράκης ήταν πολύ σίγουρος για ό,τι είδε.

Αλλά πάει αυτό. Ας πούμε πως υπήρξε και μια φάση σημαντική μετά από τόσο καιρό που ευνοήθηκε η ΑΕΚ. Εγώ εδώ για το μένος μιλώ περισσότερο.

Ο Άρης και μετά από το πρώτο ματς, τελείως αδικαιολόγητα μάλιστα και από το βράδυ της Κυριακής, έκανε το πιο ακραίο επικοινωνιακό σόου, που έχει κάνει μέσα στην σεζόν, με αντικείμενο την διαιτησία.

Κάτι που θεωρώ απαράδεκτο. Ειδικά από τον Άρη. Μια ομάδα στην οποία η ΑΕΚ έχει φερθεί πάρα πολύ εντάξει. Πάρα πολύ εντάξει και την έχει αντιμετωπίσει με σεβασμό, από πέρσι που επέστρεψε. Δε μιλάω για τους οπαδούς τώρα, που έχουν τα δικά τους. Μιλάω για τις ΠΑΕ ΑΕΚ και ΠΑΕ Άρης. Αυτό που έκανε ο Άρης μετά από τα δύο ματς με την ΑΕΚ φέτος, είναι μια συμπεριφορά διπρόσωπη. Και δεν δικαιολογούνται τα πάντα υπό το πρίσμα της φόρτισης της στιγμής.

Έβγαλαν ανακοίνωση, μετά μίλησε ο Χαριστέας – πάλι με την ΑΕΚ ακούσαμε την φωνή του – μετά είπαν για μηνύσεις στους διαιτητές. Το παρατράβηξαν αυτή την φορά. Το παρατράβηξαν.

Το θράσος του Γιατρά

Πάμε στο μπάσκετ. Εγώ δεν ξεχνάω ποτέ πως αυτός ο Γιατράς, ως προπονητής του Προμηθέα Πατρών, του Προμηθέα Πατρών επαναλαμβάνω, ήρθε πέρυσι στην αίθουσα Τύπου της έδρας της ΑΕΚ και βάραγε το χέρι στον πάγκο. Τι θα είχε γίνει αν το είχε κάνει αυτό με τον Παναθηναϊκό για παράδειγμα δεν χρειάζεται να το σχολιάσω. Εξάλλου η επίδειξη κακώς εννοούμενου θράσους κατά κανόνα είναι μεγαλύτερη, όταν είναι εκ του ασφαλούς. Επειδή η ΑΕΚ έχει ήθος, βαράει τους πάγκους ο Γιατράς.

Ποτέ δεν θα έκανε και τα υπόλοιπα που έκανε μετά τον τελικό, αν ήταν αντίπαλος ήταν άλλη ομάδα. Ειδικά ο Παναθηναϊκός, αλλά εγώ θα πω και ο ΠΑΟΚ και ο Άρης και όποιος θέλετε. Βρήκε και τα κάνει και δεν σέβεται. Σέβεται η ΑΕΚ το άθλημα, τον πολιτισμό της πάνω απ’ όλα, έχει ένα επίπεδο και ο άλλος καβαλάει σε αυτό κι έρχεται να κάνει τον μάγκα απέναντι σε 96 συναπτά έτη ιστορίας.

Βρίζει και απειλεί τους διαιτητές, παρέα με το άλλο το παιδί, που έχει δείξει κατά συρροή προβληματική συμπεριφορά, τον Αγραβάνη. Που δεν θέλω να επεκταθώ, γιατί κι ο αδερφός του έχει σχέση με την ΑΕΚ και το σέβομαι.

Ο Γιατράς με την ΑΕΚ τα κάνει επίτηδες αυτά, πρώτον γιατί μετά την αποχώρηση του ΟΣΦΠ, την αλαζονεία αυτής της ομάδας από την Πάτρα …την τρυπάει μόνο η παρουσία της ΑΕΚ και δεύτερον, γιατί ξέρει πως απέναντι του έχει κύριους, που δεν θα πέσουν στο επίπεδο του. Αλλά το μένος, μένος. Σε κάθε ματς με την ΑΕΚ τα ίδια κάνει.

Και γι’ αυτό η νίκη στον τελικό ήταν ακόμη πιο απολαυστική. Γιατί αυτή η ομάδα που αντιπροσωπεύει ένα περίεργο σύστημα, στο οποίο η παρουσία της ΑΕΚ σε πρωταγωνιστικό ρόλο, προκαλεί μεγάλη δυσφορία, έφαγε μια σφαλιάρα που έκανε θόρυβο από το Ηράκλειο της Κρήτης, μέχρι την Αχαΐα. Κι άφησε και μια πληγή που δεν επουλώνεται. Γιατί οι ευκαιρίες να πάς σε έναν τελικό κυπέλλου στο μπάσκετ, ακόμη και χωρίς τον ΟΣΦΠ, δεν είναι πολλές. Πόσο μάλλον να πας και να έχεις και ένα σύστημα ολόκληρο να δουλεύει για να γίνει ο τελικός αποκλειστικά με τις προϋποθέσεις που σε βολεύουν.

Γι’ αυτό πόνεσε τόσο. Θα έλεγα περαστικά, αλλά ξέρω πως δεν περνάει με τίποτα.  

To enwsi.gr χρησιμοποιεί cookies προκειμένου να βελτιώσει τις υπηρεσίες του. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, αποδέχεστε τη χρήση cookies στον Ιστότοπό μας. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε Πολιτική Απορρήτου. Αποδοχή Περισσότερα