Με μόνο γνώμονα τον φόβο, δεν πας μακριά

Ο Τάσος Τσατάλης βλέπει την Ένωση να λειτουργεί αποκλειστικά με σκεπτικό να …κλείσει τρύπες και να μειώσει κινδύνους και με αυτή την έλλειψη πίστης στις δυνατότητες της δεν θα βελτιωθεί ποτέ

Δεν υπάρχει ματς εύκολο για την ΑΕΚ, δεν είναι η ομάδα που μπορεί να κάνει τα ματς εύκολα. Πρέπει να της πάνε πολλά πράγματα καλά για να πάει ένα ματς ομαλά κι αυτό τουλάχιστον την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, είναι δύσκολο.

Αυτή την στιγμή η ΑΕΚ είναι σαφές πως βρίσκεται σε μια φάση που ομοιάζει με την περίοδο της διαχείρισης από τον Μανόλο Χιμένεθ. Σχεδιάζονται τα παιχνίδια με βάρος στην αμυντική λειτουργία, καθώς είναι ξεκάθαρο πως ο Κωστένογλου φοβάται πολύ την άμυνα της ομάδας του. Κι από εκεί και πέρα, οι ελπίδες για μπροστά πάνε σε Λιβάγια, Μάνταλο και Ολιβέιρα.

Οι δύο πρώτοι ξεκάθαρα από την αρχή και ο Πορτογάλος όσο περνούσε ο χρόνος, ήταν αυτοί που έδωσαν το πάνω χέρι στην ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ που είχε κατέβει με δίδυμο στα χαφ Σιμόες – Γαλανόπουλο, συν τα δύο πιο αμυντικογενή ακραία μπακ που διαθέτει αυτή την στιγμή.

Φυσικά κανείς απ’ όσους ξέρουν την Ένωση έστω και λίγο δεν περίμενε κάτι διαφορετικό από αυτό που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο, με τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ούτε και ο Κωστένογλου περίμενε κάτι άλλο υποθέτω, απλά έχει μπει όπως φαίνεται σε αυτή την λογική.

Η… τριάδα και οι γύρω γύρω

Ξέρει πως η μπάλα για πολύ ώρα θα γυρνάει γύρω – γύρω χωρίς νόημα, ανάμεσα σε παίκτες που δεν μπορούν να μεταφέρουν το παιχνίδι μπροστά και πόσο μάλλον κάθετα. Υπολογίζει στον Λιβάγια, τον Μάνταλο, τώρα και στον Ολιβέιρα και ψάχνει να βρει ποιος θα του κάτσει για να τους πλαισιώσει, παίζοντας δεξιά στο 4-2-3-1.

Προτιμάει τον Ντέλετιτς, σχεδόν με το ζόρι έδωσε την ευκαιρία στον Βέρντε και ο Γιακουμάκης με την κάθετη που έφερε το πέναλτι, δεν έδωσε στον προπονητή του την ευκαιρία να ποντάρει ξανά στον Ντέλετιτς, ενώ ήταν έτοιμος να τον βάλει.

Την λογική την δέχομαι, γιατί σίγουρα η ΑΕΚ δεν εμπνέει εμπιστοσύνη αμυντικά, αλλά το ζήτημα είναι πως δεν οδηγεί πουθενά. Η παρουσία των Σιμόες – Γαλανόπουλου μαζί, πάλι δεν έδωσε αυτά που περιμένει ο προπονητής, όπως και στην Λάρισα.

Ούτε ιδιαίτερα αποτελεσματική πίεση, απουσία στις επιστροφές της μπάλας από διωξίματα της άμυνας του αντιπάλου κι όταν υπάρχει παρουσία, τότε η μπάλα πάει αμέσως προς τα πίσω.

Για να μη πω για τα λάθη στις πάσες, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο από τον Γαλανόπουλο, που έπαιξαν ρόλο στο να χαθεί η ισορροπία στο γήπεδο για ένα σημαντικό διάστημα.

Κοιτάξτε την φάση του πρώτου γκολ του Βόλου. Από την στιγμή που η μπάλα πάει στον Μουνίθ από τα δεξιά, μετά το φάουλ του Ζοάο στον Οικονόμου, έξι παίκτες της ΑΕΚ, μεταξύ των οποίων και τα δύο κεντρικά της χαφ, είναι μέσα στην περιοχή και περιμένουν. Που είναι η επιθετική πίεση από Σιμόες ή Γαλανόπουλο σε εκείνο το σημείο; Άνετα βγαίνει η σέντρα, Τόρες και γκολ.

Τουλάχιστον με την αποβολή, αναγκαστικά πλέον άλλαξε η σύνθεση στο κέντρο, ανέβηκε ακόμη παραπάνω ο Μάνταλος περνώντας στον άξονα και μπορούσαν να βγουν κάποια πράγματα με περισσότερη ευκολία.

Οπωσδήποτε τα χαρακτηριστικά και η ποιότητα κάποιων παικτών, θέτει συγκεκριμένα όρια στις προοπτικές βελτίωσης του παιχνιδιού της ΑΕΚ. Από την άλλη ποδοσφαιριστές για να δοκιμάσει η Ένωση να παίξει διαφορετικά και να δώσει βάρος σε άλλα στοιχεία έχει. Τουλάχιστον για να δοκιμάσει.

Το ζήτημα εδώ είναι πως ο προπονητής γνωρίζει ότι έχει την υποχρέωση να παίρνει αποτελέσματα και πιστεύει πως με αυτή την προσέγγιση μειώνει όσο μπορεί τα ρίσκα κι έχει περισσότερες πιθανότητες.

Αλλά η εικόνα κουράζει. Και η ΑΕΚ μετά από δύο ματς που δεν κέρδισε, γέμισε πάλι άγχος τον πολύ κόσμο που πήγαν στην Ριζούπολη.

«Ερωτηματικό» ο Βέρντε

Θέλω να πω κάτι για τον Βέρντε. Δεν ξέρω ειλικρινά αν ανταποκρίνεται η αξία του στα λεφτά που δόθηκαν και στις προσδοκίες που υπήρξαν. Απ’ ότι φαίνεται όμως, από πλευράς προσωπικότητας το παιδί αυτό όποιες πιθανότητες έχει να δικαιώσει αυτές τις προσδοκίες, αν δεν νιώθει εμπιστοσύνη κι αν δεν έχει κάποια στήριξη σε βάθος χρόνου, δεν πρόκειται ποτέ να τις εξαντλήσει.

Το να περιμένεις μετά από έναν μήνα να τον βάλεις σε ένα ματς και να κάνει όργια για να πείσει πως πρέπει να έχει και συνέχεια, είναι άδικο. Όπως άδικο είναι και για άλλους παίκτες με τέτοια χάλια στο κέντρο, να είναι εξαφανισμένοι. Όση ανασφάλεια και να υπάρχει, δε μπορεί η ΑΕΚ να παίζει με τον Βόλο γηπεδούχος με Σιμόες και Γαλανόπουλο στο κέντρο. Πρέπει να τελειώσει κάποια στιγμή αυτή η ιστορία.

Και στο κάτω κάτω της γραφής, δεν βγαίνει κιόλας. Δεν έχει το αποτέλεσμα που αναμένει ο προπονητής. Και δεν έχει το αποτέλεσμα, γιατί δεν φαίνεται να είναι κάτι που δουλεύεται ιδιαίτερα. Ποντάρεις απλά στα χαρακτηριστικά κάποιων παικτών, για περισσότερη αμυντική ασφάλεια.

Ένα ακόμη προβλημα απ’ όλο αυτό, είναι πως φαίνεται να έχει και ψυχολογικά αρνητική επίδραση. Προετοιμάζεται η ομάδα με βασικό κριτήριο να κλείνονται τρύπες και τελικά καταλήγουν να κατεβαίνουν στο γήπεδο υπέρ του δέοντος φοβισμένοι.

Στο Φάληρο πάντως έτσι δεν πας. Με την ομάδα δηλαδή να δουλεύει μια βδομάδα με σκεπτικό ποιος θα κλείσει ποιον και πόσοι περισσότεροι αμυντικογενείς θα χωρέσουν, δεν πας. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε από τώρα αν γίνει έτσι. Ή το πιστεύεις ή δεν το πιστεύεις.

Τα υπόλοιπα

Η ΑΕΚ δεν έπρεπε να βρεθεί πίσω στο σκορ με 0-1. Τώρα πως γίνεται να βλέπεις τον Ζοάο πριν καν έρθει η μπάλα να χτυπάει τον Οικονόμου και να λες πως δεν έγινε τίποτε, μόνο ο κύριος Ευαγγέλου που ήταν στο VAR, μπορεί να μας το εξηγήσει. Μετά από …το έπος της Τρίπολης στο Αστέρας – ΠΑΟΚ, που ο ίδιος ήταν στο VAR, στην Ριζούπολη έκανε πάλι τα δικά του.

Η ΑΕΚ έπρεπε επίσης να είχε πάει στο ημίχρονο με 2-1 μπροστά. Πάμε πάλι στον κ. Ευαγγέλου, που εξέτασε την φάση του γκολ του Λιβάγια στο VAR. Εμείς λοιπόν είδαμε με την γραμμή της NOVA, πως ίσως, λέμε ίσως, να εξείχε η μύτη του παπουτσιού του Λιβάγια. Θα πει κάποιος, πως δυστυχώς με το VAR, αυτά πιάνονται.

Ναι, αλλά το ελληνικό VAR δεν έχει γραμμή! Μπορεί να μας εξηγήσει λοιπόν κάποιος πως ο κ. Ευαγγέλου στο VAR απεφάνθη πως υπήρξε οφσάιντ; Με ποιο κριτήριο κατέληξε πως η πάρα πολύ ισχυρή αμφιβολία, πήγε υπέρ της αμυνόμενης ομάδας; Μπορεί να μας εξηγήσει πως η πολύ ισχυρή αμφιβολία στην φάση που βγάζει πίσω από την γραμμή την μπάλα ο γκολκίπερ του Βόλου, πάλι λειτούργησε υπέρ του αμυνόμενου;

Μπορούν να μας πουν γιατί δεν ήταν φάουλ ή και πέναλτι ακόμη το γκρέμισμα του Μάνταλου, στην αρχή του ματς; Μπορούν να μας πουν γιατί δεν τιμωρήθηκε η αγκωνιά του Ζοάο στον Σιμόες;

Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; Εμείς έχουμε τρελαθεί ή άλλα παιχνίδια βλέπουμε;

Δείτε επίσης

Όσο δεν λύνεται το ποδοσφαιρικό πρόβλημα, θα μιλάμε για τα «group therapy»

Ο Τάσος Τσατάλης για όλα όσα έχουν χάσει πια το νόημα τους στην καθημερινοτητα της ΑΕΚ και για τις καθαρές λύσεις, για τα καθαρά προβλήματα