Οι δύο στόχοι και ο ένας (μεγάλος) κίνδυνος

Ο Σταύρος Καζαντζόγλου για όσα μας απομένουν να δούμε ως το φινάλε της χρονιάς (και τη συνέχεια)

Είναι αλήθεια, πως ήταν τόσο απογοητευτική η εικόνα της ΑΕΚ το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, που δεν μου έμεινε και μεγάλο κουράγιο για να ασχοληθώ με όσα συνέβησαν. Επίσης, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, καλόμαθα τα τελευταία χρόνια και ειδικά πέρυσι με τον έντονο ανταγωνισμό και δεν μπορώ να αποδεχθώ πως μπορεί να εξελίσσεται σεζόν που η ΑΕΚ βρίσκεται 18 βαθμούς από την κορυφή και φτάνει να βρίσκεται ακόμα και εκτός τριάδας στη βαθμολογία. Δεν μπορεί να γίνονται αποδεκτά, δεν μπορεί να μπούμε πάλι σε λογικές, πως δεν τρέχει και τίποτα που συμβαίνει αυτό. Κατά τη γνώμη μου, θα είναι εγκληματικό, αλλά πιστεύω πως όσοι κινούνται γύρω από την ομάδα, δεν θα το επιτρέψουν.

Σας έλεγα και στο πρώτο σχόλιο μετά το παιχνίδι με τον Αρη, ότι εγώ δεν βρήκα κάτι νέο. Δυστυχώς για την ΑΕΚ, αυτή είναι η λογική με την οποία στήθηκε και λειτουργεί στη διάρκεια της σεζόν. Δεν μπορεί κάποιος αντικειμενικά να περιμένει θαύματα από τον Χιμένεθ, πέρα από ένα αγωνιστικό σουλούπωμα, τόνωση της ψυχολογίας και της φυσικής κατάστασης. Παράλληλα, να προσδοκά πως οι επιστροφές κάποιων κομβικών παικτών – όπως είναι ο Τσιγκρίνσκι και εξελίχθηκε ο Χουλτ – θα συμβάλουν στη βελτίωση της ΑΕΚ και θα συνεφέρουν την κατάσταση. Ετσι και αλλιώς, πρόκειται για ένα κακοσχεδιασμό ρόστερ, δύο ταχυτήτων, που αποτελείται από εκείνους που παίζουν συνέχεια και εκείνος που δεν βλέπουν καν το χορτάρι.

Εχοντας μπει στο Μάρτιο δεν υπάρχουν πολλά που μπορεί να προσδοκά κάποιος να αλλάξουν. Το ζήτημα είναι να επιτευχθούν συγκεκριμένοι αγωνιστικοί στόχοι και να αποφευχθούν διασυρμοί, όπως στο «Καραϊσκάκης» ή όπως πήγε να εξελιχθεί στο Χαριλάου. Είναι προφανές τι μπορεί να ζητά η ΑΕΚ στη συνέχεια. Στη δική μου ιεράρχηση, πρώτος στόχος ήταν εξ αρχής η κατάκτηση του κυπέλλου και απορώ που ορισμένοι το υποτιμούν. Πέραν αυτού, θα έλεγα πως η ΑΕΚ «οφείλει» στον κόσμο και την ιστορία της μια μεγάλη επικράτηση που θα είναι σημείο αναφοράς και αυτή μπορεί να την προσφέρει το ντέρμπι του Σαββάτου με τον Παναθηναϊκό.

Βέβαια, νομίζω πως εδώ υπάρχει και ο μεγαλύτερος κίνδυνος που μπορεί να αφορά το μέλλον της ΑΕΚ. Τι εννοώ; Οι ομάδες δεν μπορούν ποτέ να σχεδιάζονται εν θερμώ. Ούτε υπό τον ενθουσιασμό μιας μεγάλης επιτυχίας, όπως μπορεί να είναι η κατάκτηση του κυπέλλου, ούτε βέβαια μπορεί να «στήνεται» με βάση τον εκνευρισμό και την απογοήτευση που μπορεί να φέρνουν 2-3 αρνητικά αποτελέσματα. Θα πρέπει να υπάρξει σοβαρή αξιολόγηση των παικτών που ανήκουν στο ρόστερ, αλλά και των αναγκών της ομάδας. Αρα, δεν χρειάζεται ούτε υπερενθουσιασμός από κανέναν, ούτε μαυρίλα και απαξίωση για κανέναν ποδοσφαιριστή.

Εάν προσμετρήσει κάποιος την πλειοψηφία των σχολίων εδώ, όσα λέγονται γύρω για την ΑΕΚ, θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως πρέπει να αλλάξει όλο το ρόστερ. Πως όση δουλειά έγινε, με συνέπεια, αλλά και λάθη, σε αυτήν την πενταετία, θα πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Είναι λογικό; Όχι απαντώ. Δεν μπορεί συσσωρευμένα λάθη, που γεννήθηκαν από την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση και τα λάθη του καλοκαιριού, να διαλύσουν την πορεία παικτών που δεδομένα μπορούν να προσφέρουν. Δεν είμαι τεχνικός διευθυντής ή στέλεχος της ΠΑΕ, έχω γνώμη για την αξία παικτών, αλλά δεν θα μπω σε διαδικασία να πω ποιος πρέπει να μείνει και ποιος να φύγει.

Η ΑΕΚ πάντως, πρέπει να βρει ξανά την ηρεμία και το μεθοδικό τρόπο που χτίστηκε τα προηγούμενα χρόνια. Είναι γεγονός, πως για κάθε Λιβάγια θα σου προκύψει και ένας Κρισάντους. Θα υπάρξουν λάθος εκτιμήσεις, δεν θα βγουν όλες οι μεταγραφές. Το δεδομένο όμως, είναι ένα. Από τη στιγμή που η ΑΕΚ θα αποφασίσει με ηρεμία και θα ορίσει τη στρατηγική με την οποία θα πορευθεί την επόμενη σεζόν και τα προσεχή χρόνια. Επίσης, για όσους βιάζονται να απαξιώσουν μεταγραφικούς στόχους της ΑΕΚ, θα θυμίσω πως το καλοκαίρι δεν έγινε κανείς πρωταθλητής. Όπως βέβαια και πως θεωρώ δεδομένο, ότι το προσεχές καλοκαίρι η ΑΕΚ θα κάνει 2-3 κινήσεις πρώτης γραμμής, σε θέσεις που πονά σταθερά τα τελευταία χρόνια.

Δείτε επίσης

Η ΑΕΚ τους χαλά (πάντα) τη μανέστρα

Ο Σταύρος Καζαντζόγλου για το ρόλο της ΑΕΚ στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα