Αναζητώντας απεγνωσμένα την ΑΕΚ!

Στο ματς της Τούμπας δεν μετρούν συστήματα και ιστορία, αλλά πόσο πολύ θα θέλουν τη νίκη οι παίκτες

Θα μπορούσα να σας αραδιάσω μια σειρά από αγωνιστικές σκέψεις. Τι κερδίζει και τι χάνει η ΑΕΚ εάν επιλέξει ο Καρέρα τριάδα στην άμυνα, ποιον ρόλο μπορεί να έχει ο Λιβάγια, πόσο διαφορετικό κάνει το παιχνίδι της Ενωσης ο Μάνταλος, πόσο κομβική θα είναι η παρουσία του Ολιβέιρα. Νομίζω, πως ειδικά την τρέχουσα σεζόν, δεν υπάρχουν πολλά αγωνιστικά θέματα να πεις. Η ΑΕΚ απέχει πολύ από κάθε έννοια κανονικότητας, άρα δυσκολεύομαι να κάνω σοβαρή αγωνιστική ανάλυση.

Ετσι και αλλιώς, παιχνίδια τέτοιου είδους, μετρά πολύ – πολύ περισσότερο από τα κανονικά, αυτά με μικρομεσαίες ομάδες – η θέληση. Ειδικά στα ματς με τον ΠΑΟΚ, θαρρείς και στην ΑΕΚ αναπτύσσονται όλες οι δεισιδαιμονίες και οι δεύτερες σκέψεις που μπορεί να υπάρχουν σε έναν αθλητή. Δεν είναι στιγμή να αναλύσουμε τώρα το πώς και το γιατί. Είναι δεδομένο, πως η ψυχολογική προετοιμασία με την οποία πήγε η ΑΕΚ στα περισσότερα παιχνίδια με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ, δεν ήταν η ενδεδειγμένη.

Το μόνο κέρδος

Εξαίρεση και φωτεινό σημείο στη διάρκεια της φετινής χρονιάς, η αντίδραση στον πρώτο γύρο. Η ίδια ομάδα, που έζησε το σοκ της ανατροπής από τον Παναθηναϊκό, η ίδια ομάδα που έχασε με κάτω τα χέρια από τον Ολυμπιακό, κόντρα στον ΠΑΟΚ αρνήθηκε να συμβιβαστεί με την ήττα. Και ας είχε στραβώσει το πράγμα όσο δεν πήγαινε στο ξεκίνημα του αγώνα. Η ΑΕΚ βρέθηκε να χάνει, φαινόταν να μην μπορεί να ακολουθήσει τον αντίπαλο της, ήταν έτοιμη να καταρρεύσει στο πέναλτι που έχασε ο ΠΑΟΚ.

Ποια ήταν η συνέχεια; Η ΑΕΚ «πάτησε» αγωνιστικά τον αντίπαλο της. Τον έβαλε στα δίχτυα, έκανε φάσεις, της ακυρώθηκε κανονικό γκολ – για να μην πω δύο, καθώς ποτέ δεν βεβαιώθηκα για την κεφαλιά του Γιακουμάκη – δέχθηκε τέρμα από καθαρή ατυχία, στη μοναδική φάση που ξεμύτισε ο ΠΑΟΚ από τα καρέ του. Τελικά έμεινε στην ισοπαλία, αλλά η ομάδα που αισθανόταν να έχει χάσει βαθμούς μετά ήταν η ΑΕΚ. Ηταν η πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, που οι παίκτες της ΑΕΚ έδειξαν μεγαλύτερη θέληση για τη νίκη από τους αντιπάλους τους.

Αρα, στην Τούμπα εκτιμώ πως το πρώτιστο που θέλω να βγει από τους παίκτες της ΑΕΚ, είναι διάθεση και πάθος. Είναι θέληση για την επιτυχία. Να δω πως δεν συμβιβάζονται με την αποτυχία. Να δω πως κυνηγούν τον τρόπο να φτιάξουν κομμάτι της χρονιάς τους και το κέφι του κόσμου. Προφανώς και με μια νίκη, δεν αλλάζουν όσα έχουν προηγηθεί. Εχουν γίνει πολλά λάθη από την ΑΕΚ, που την καταδίκασαν να παρακολουθεί Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ.

Να φτιάξει το κέφι της

Ωστόσο, όπως έχουμε πει και άλλη φορά, για την ΑΕΚ υπάρχει μια σημαντική διαφοροποίηση φέτος συγκριτικά με το παρελθόν. Αν και γύρισε ο χρόνος και έκλεισε προ πολλού ο πρώτος γύρος, ακόμα δεν φτάσαμε ούτε στα μισά των δυσκολιών και των σημαντικών τεστ που υπάρχουν ως το φινάλε. Αναλογιστείτε μόνο, πως δίχως να προσθέσω κάποια κυπελλική κόντρα, η ΑΕΚ έχει ακόμα από χέρια εννιά ντέρμπι για το πρωτάθλημα.

Μόνο μέσα στο Ιανουάριο, η ΑΕΚ παίζει σε Τούμπα, κόντρα στον Ολυμπιακό, κρίνεται εν πολλοίς ο στόχος του κυπέλλου. Το ζήτημα είναι πως θα μπορέσει όχι απλά να βγει αλώβητη από αυτά, αλλά να πάρει νίκες. Να μπει ξανά στο χάρτη, να δείξει πως έχει τις βάσεις για να στηθεί μια νέα ομάδα. Εάν και σε αυτά τα συνεχόμενα κρας τεστ η ΑΕΚ πάρει κακό βαθμό, τότε νομίζω πως δεν θα πρέπει να τίθεται καν σε κουβέντα εάν χρειάζεται ολική αναδόμηση.

Η ΑΕΚ δεν λειτουργεί όπως πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, μια επιτυχία λαμβάνει επικές διαστάσεις γιατί αλλάζει την ψυχολογία όλων και μια αποτυχία γίνεται θρήνος, γιατί κανείς δεν έχει διάθεση να μιλήσει και να ενεργήσει για να βρει λύσεις. Θεωρώ πολύ πιθανό – με βάση την ιστορία – μια νίκη στην Τούμπα να αποτελέσει το έναυσμα για μεταγραφική ενίσχυση, καθώς θα υπάρχει καλύτερη ψυχολογία σε όλους. Αλλά πρώτα, να έρθει η νίκη που είναι ζωτικής σημασίας.

Δείτε επίσης

Η σημασία της ταυτότητας!

Ο Σταύρος Καζαντζόγλου γράφει για όσα συνέβησαν στη χαραυγή του 2020 και όσα έρχονται μπροστά μας