Όταν το πάθος επικρατεί!

Τι σχέση μπορεί να έχουν, η Ιταλία του Κόντε με την ΑΕΚ του Κετσπάγια; Ο Πάνος Λούπος εξηγεί…

Όσο μου το επιτρέπει η δουλειά, προσπαθώ να βλέπω το Euro. Μου προξενεί εντύπωση που σε κάποιους προξενεί εντύπωση, το μέτριο θέαμα και τα λίγα γκολ. Απολύτως αναμενόμενα ήταν και τα δύο. Οι πολιτικές και οι αποφάσεις της UEFA έχουν οδηγήσει σε αυτή την κατάσταση. Ειδικά την 1η αγωνιστική, θα ήταν παράλογος όποιος προπονητής ρίσκαρε και δεν πρόσεχε την άμυνά του. Με 24 ομάδες στη μάχη για τους «16», δεδομένο είναι ότι όλοι θα παλέψουν με νύχια και με δόντια για να μην… ξεμείνουν στις 8 που δεν θα συνεχίσουν και που θα πάνε, νωρίς νωρίς, στα σπίτια τους. Ποιο θέαμα λοιπόν;

Σιγά σιγά, βέβαια, τα γκολ θα αυξάνονται. Όσοι κέρδισαν κι έχουν τη σιγουριά των τριών βαθμών, θα.. ξεμυτίσουν. Και το ίδιο θα κάνουν κι όσοι έχασαν γιατί πολύ απλά, θα πρέπει τώρα να κερδίσουν. Δίχως να έχω δει λοιπόν, όλα τα παιχνίδια και σε όλη τους τη διάρκεια, η μόνη ομάδα που με έπεισε, όχι τόσο για τη νίκη της, αλλά για τη σοβαρή και μεστή της εμφάνιση, είναι η αγαπημένη μου Ιταλία.

34

Κι αυτό είναι δουλειά του προπονητή της, του Αντόνιο Κόντε. Κι αυτό είναι σημαντικό ενόψει και της συνέχειας του Euro, αφού κακά τα ψέματα, οι Ιταλοί υστερούν πολύ σε ποιότητα και των Γερμανών και των Γάλλων και των Ισπανών και των Άγγλων. Και σε σχέση με τους Βέλγους υστερούν, αλλά τους… καθάρισε ο Κόντε σαν αβγό.

Δίχως φίρμες (πέρα από τον μεγάλο αρχηγό που υπερασπίζεται την εστία της), με παίκτες έτοιμους να θυσιαστούν για την ομάδα, την τεράστια ιστορία που κουβαλά και τον προπονητή τους, με πολύ τρέξιμο και άψογη τακτική σαν αυτή της πρεμιέρας, η «Σκουάντρα Ατζούρα» έκλεψε τις πρώτες εντυπώσεις… Ο δρόμος βέβαια είναι πολύ μακρύς ακόμα.

Δεν… μπερδεύτηκα, ούτε ξέχασα την ΑΕΚ, μην ανησυχείτε. Αλλά, έχει σημασία ο πρόλογος για να μπούμε στα της ΑΕΚ (μας), που είναι πάντα το κυρίως θέμα (μας). Απευθείας σύγκριση μίας Εθνικής ομάδας με σύλλογο, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει, ούτε κι ενός «μαραθωνίου» πρωταθλήματος με μια διοργάνωση που κρατά ένα μήνα. Γίνεται όμως να εξαχθούν κοινά συμπεράσματα.

Ο τρόπος, ο οποίος έπαιξε η ψυχωμένη και παθιασμένη Ιταλία κόντρα στις ακριβοπληρωμένες φίρμες του Βελγίου, μου θύμισε την ΑΕΚ στον τελικό του Κυπέλλου. Βέβαια, όλα ξεκινούν από το γεγονός ότι ο Σιδηρόπουλος και οι βοηθοί του δεν ήταν… ταγμένοι! Γιατί, αν ήταν… ταγμένοι, ποιο πάθος, ποιο τρέξιμο και ποια τακτική;

Η ΑΕΚ έχει καταφέρει να χτίσει αυτόν τον χαρακτήρα, που είδαμε μέσα στη σεζόν (όπως και τις δύο προηγούμενες επί Δέλλα, αλλά εκεί ήταν αυτονόητο και φυσικά πιο εύκολο), που είδαμε στα ντέρμπι, που είδαμε και στον τελικό του Κυπέλλου. Υπάρχουν δηλαδή οι βάσεις στα παιδιά που βρίσκονται στην ΑΕΚ, για να τα δίνουν όλα, για να θυσιάζονται για την ομάδα, την τεράστια ιστορία που κουβαλά και τον προπονητή τους.

Εξαίρεση για το τελευταίο σκέλος, αποτέλεσε το τελευταίο διάστημα του Πογέτ, αλλά ο Ουρουγουανός ήταν αυτός που τους εγκατέλειψε πρώτος, όταν και είχε αποφασίσει ότι δεν θα συνεχίσει στην άκρη του «κιτρινόμαυρου» πάγκου. Κι έτσι εξηγούνται και τα χάλια της ΑΕΚ, αλλά και η έλλειψη πάθους από αρκετούς παίκτες στο τελευταίο μέρος της κανονικής διάρκειας της Σούπερ Λιγκ. Τέλος πάντων…

Συνολικά πάντως, τρία χρόνια τώρα, βήμα βήμα, έχει χτιστεί ένας δυνατός χαρακτήρας και μια νοοτροπία που πρέπει να διέπει την ΑΕΚ και που δυστυχώς την είχε ξεχάσει, σε βαθμό που εν πολλοίς είχε αλλοιωθεί και το dna της. Κι αυτός ο χαρακτήρας κι αυτή η νοοτροπία, ξεκίνησαν να χτίζονται και να δημιουργούνται ώστε να υπάρχουν τώρα οι βάσεις, από την κεφαλή της διοίκησης κι από την απίστευτη αυτοπεποίθηση που την διακατέχει.

Μια υπενθύμιση στην ομιλία του Μελισσανίδη στα αποδυτήρια της ΑΕΚ, πριν από τον τελικό του Κυπέλλου, αρκεί για να αντιληφθείτε τι εννοώ. «Σήμερα είναι ένα μεγάλο παιχνίδι. Ένας τελικός Κυπέλλου. Αυτό το Κύπελλο πρέπει να το πάρετε. Πρώτα από όλα για εσάς. Γιατί έχετε κάνει μεγάλη προσπάθεια και το αξίζετε. Μετά για την ιστορία της ΑΕΚ. Είναι πολύ σημαντικός ένας τίτλος. Και μετά για όλους εμάς. Τους οπαδούς της ΑΕΚ. Ο κόσμος της ΑΕΚ έχει περάσει πολλά. Του αξίζει να χαρεί! Να πάρει την κούπα. Για να νικήσετε ένα πράγμα χρειάζεται. Ψυχή! Μπορείτε. Αρκεί να το πιστέψετε. Μόνο ψυχή θέλω να δω. Τίποτε άλλο. Όλοι ρε. Να ορκιστούμε εδώ όλοι μαζί. Ότι θα το πάρουμε. Αν δεν μπορούμε, να κάνουμε χαρακίρι ρε. Με το αίμα μας ρε να ορκιστούμε. Εγώ ρε. Εγώ πρώτος. Φέρτε να κάνω χαρακίρι πρώτος εγώ και μετά εσείς. Να ορκιστούμε ρε, ότι δεν τελειώνει ο αγώνας αν δεν νικήσουμε. Φέρε ρε. Χαρακίρι όλοι. Πρώτος εγώ. Πάμε. Πάμε να το πάρουμε».

Αμφιβάλλει κανείς πόσο πολύ μέτρησε αυτή η ομιλία; Αμέτρητα τα παραδείγματα, ομάδων αουτσάιντερ, στην ιστορία (είτε μιλάμε για συλλόγους, είτε για αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα), που το ψυχολογικό «φτιάξιμο» από τον ηγέτη, μέτρησε για να επικρατήσει στο τέλος, το πάθος. Η ΑΕΚ είναι μια ομάδα που έχει αρχίσει να βρίσκει το χαμένο της πάθος.

23-crop

Και πάνω στις βάσεις του πάθος που ήδη υπάρχει, έχει έρθει να κολλήσει κι ένας παθιασμένος προπονητής σαν τον Κετσπάγια. Που το πρώτο που απαιτεί είναι να έχει και να βλέπει, παίκτες-μαχητές, που να σκίζονται για την ομάδα. Σαν την ομάδα, που έβλεπε προχθές ο Αντόνιο Κόντε (γνωστό άλλωστε το πάθος του και η φιλοσοφία του να μην εγκαταλείπει, στο ελληνικό φίλαθλο κοινό) μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Η ΑΕΚ, δεδομένα και απόλυτα λογικά, δεν θα έχει το μεγαλύτερο μπάτζετ, μέσα στην επόμενη σεζόν. Αλλά, αλήθεια πότε το είχε; Διαχρονικά, οι τίτλοι, οι επιτυχίες, οι θρίαμβοι που έχει καταγάγει η ΑΕΚ, γράφτηκαν με ιδρώτα και με αίμα. Και με σπουδαίες ομάδες, βεβαίως βεβαίως και με φοβερή μπάλα και με μεγάλους παίκτες, αλλά σχεδόν ποτέ με το μεγαλύτερο μπάτζετ.

Εν κατακλείδι. Με μια διοίκηση, από την οποία ξεκινούν, η πίστη και η αυτοπεποίθηση, με έναν προπονητή του οποίου η ψυχοσύνθεση «κολλάει» στο πάθος που έχει ο οργανισμός της ΑΕΚ και με μια ομάδα σαφώς βελτιωμένη ποιοτικά και πιο δυνατή συνολικά, μπορεί να δημιουργηθεί ένα κράμα, που στο τέλος της χρονιάς, θα κάνει τον κόσμο της, το ίδιο υπερήφανο με φέτος, αλλά πιο γεμάτο και πιο ευτυχισμένο. Forza ΑΕΚ!

Δείτε επίσης

Για να εξηγούμαστε…

Ο ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ στο προσωπικό του blog, θέτει παίκτες και Καρντόσο προ των ευθυνών τους….

3 Σχόλια

  1. Ποτέ δεν φτάνει από μόνο του το πάθος σε μια μαραθώνια διαδικασία όπως είναι το πρωτάθλημα.Σε νοκ άουτ ή μονό παιχνίδι πάμπολλες οι περιπτώσεις που αρκούσε.Ωστόσο καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο Πάνος.Ας συνεχιστεί η μεταγραφική ενίσχυση με ποιοτικές επιλογές κι όλα θα είναι πιο εύκολα με δεδομένο ότι θα συνεχιστεί και η νοοτροπία της ΟΜΑΔΑΣ στα αποδυτήρια.Ο συνδυασμός των προαναφερθέντων μαζί με το αγαπημένο στυλ σ’ όλους τους οπαδούς,παίχτες-μαχητές και τσαμπιόνια στη ψυχή είναι το συστατικό επιτυχίας και πρωταθλητισμού.

  2. diamondareyellow

    Το 3-5-2 του θέλω κ τα… κάκαλα του. Με Τσιγκρίνσκι πίσω κ 2 στοπερ που έχουμε δεν θα τρωμε ποτέ γκολ κ μπροστά Μάνταλο με τον σέντερ φορ που θα έρθει και Μπαρμπόσα.

    • Ας αφήσουμε ρε παιδιά τα εξεζητημένα συστήματα. Το θέμα είναι η ομάδα να ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο και να παίζει σύγχρονο ποδόσφαιρο, με πρεσάρισμα και ταχύτητα