Μια ευχή στον Θανάση Τζήλο και ο υπέροχος μικρόκοσμος της ΑΕΚ…

Ο Πάνος Λούπος στο προσωπικό του blog, για δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους…

Άλλη μία μέρα της Μαρμότας, θα ξημερώσει σε λίγες ώρες στο… Ελλαδιστάν. Ή στην Κολομβία των Βαλκανίων, όπως θέλετε πείτε την, τη δύσμοιρη πατρίδα μας. Σήμερα, είχαμε μία ακόμα μαφιόζικη επίθεση ξυλοδαρμού σε διαιτητή, που προφανώς δεν σόκαρε κανέναν, καταδικάστηκε από όλους, θα καταγραφεί αύριο από τις εφημερίδες και όλοι μαζί, θα την ξεχάσουμε από μεθαύριο.

Σαρανταρίσαμε και είναι τόσα πολλά αυτά, που μας έχουν κουράσει, μας έχουν αηδιάσει σε αυτή τη χώρα. Προσωπικά, με έχουν αηδιάσει οι κοινοτοπίες. Από πολιτικούς, από παράγοντες, από το σινάφι μου τους δημοσιογράφους, από τους πάντες…

Κοινοτοπίες βαρετές, ανούσιες, στομφώδεις και γεμάτες ηθικολογίες, ως επί το πλείστον από ανθρώπους χωρίς ηθική. Γεννηθήκαμε, μεγαλώνουμε και θα πεθάνουμε κάποια μέρα και θα ακούμε τα ίδια και τα ίδια κλισέ…

Και φυσικά, μετά από περιστατικά όπως αυτό του άτυχου Τζήλου, μετράμε αντίστροφα τα λεπτά για την καταδίκη τους από αρμόδιους και αναρμόδιους, πάντα με τη βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά… «θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο», «θα βρεθούν οι δράστες» και «θα αποκαλυφθεί ο ηθικός αυτουργός». Τη μέρα και την ώρα, να μας πείτε μόνο, για να το ξέρουμε και να φορέσουμε τα καλά μας. Μην μας βρει απροετοίμαστους μια τόσο χαρμόσυνη είδηση.

Θες να είσαι απέναντι από όλα αυτά, να προσπαθείς να μένεις όρθιος και να παλεύεις, να προσπαθείς να βλέπεις την επόμενη μέρα με αισιοδοξία, να προσπαθείς να πιστέψεις και να δίνεις τις «μάχες» σου για να αλλάξει έστω κάτι προς το καλύτερο, να προσπαθείς να πείσεις τον διπλανό σου ότι με το να κοιτάμε την πάρτη μας ή να θέτουμε ως προτεραιότητα να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα αντί να ανέβουμε επίπεδο και να αλλάξουμε εμείς νοοτροπία, δεν θα γίνει ποτέ, ο κόσμος μας καλύτερος.

Όχι για τον εαυτό μας και τη δική μας γενιά, που πήγε κι αυτή χαμένη, αλλά για τα παιδιά μας, τα παιδιά όλων μας, για τις επόμενες γενιές. Και ξημερώνουν, η μία μέρα μετά την άλλη και βλέπεις ότι εκτός από τα ίδια και τα ίδια, έχουμε και κοινότοπες αντιδράσεις, κοινότοπα σχόλια. Έτσι για να μας θυμίζουν…  Που πας ρε Καραμήτρο; Τι νομίζεις ρε ρομαντικέ μαλάκα; Ότι θα αλλάξεις κάτι; Ή ότι άλλαξες χώρα;

Έλα όμως που δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μόνο να πορευόμαστε, έχοντας στο μυαλό μας ως οδηγό, τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη… «Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω». Γιατί… «ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος». Κι ας… «Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα».

Καλή δύναμη και περαστικά στον Θανάση Τζήλο. Και μια ευχή. Να κοίταξε κατάματα τον φόβο και ο φόβος να φοβήθηκε και να έφυγε. Να σηκωθεί όρθιος και να συνεχίσει. Ελεύθερος, ανεξάρτητος, χωρίς να φοβάται. Είναι η μόνη ελπίδα. Και η μόνη επιλογή που έχει. Που έχουμε…

Υ.Γ.: ΑΕΚΑΡΑ για πάντα! Ό,τι πιο μοναδικό, πιο τίμιο, πιο αληθινό, πιο όμορφο, στην καθημερινότητά μας, στις μάχες μας, στη ζωή μας… Μαζί της, δίπλα της, όλα είναι διαφορετικά. Ο μικρός Ομάρ και τα άλλα παιδάκια από το Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων του Ελαιώνα, που μόνο η Μάνα Όλων των Προσφύγων, η ΑΕΚ τα θυμήθηκε, τα φιλοξένησε στα Σπάτα και τους χάρισε χαμόγελα και δώρα, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Μετανάστευσης. Η θερμή υποδοχή της αποστολής της ομάδας στον Βόλο και ο πανικός και η αποθέωση του Ντμίτρο και του Παναγιώτη από τα παιδιά της ORIGINAL. Και την ίδια ώρα, τίγκα το «Γ. Κασιμάτης» για στήριξη στους μάγκες του χάντμπολ, που έδιναν τη μάχη για την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου. Και τρέξιμο με το που τελειώνει, για το κλειστό του ΟΑΚΑ, για «βροντερό» παρών δίπλα στα ανίκητα παιδιά του Μπάνκι. Ο δικός μας υπέροχος μικρόκοσμος.

2 Σχόλια

  1. ΩΠΑ ΡΕ ΦΙΛΕ,ΔΕ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΤΙΓΡΑΡΟΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΑΝΕ,ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΤΟΥΣ ΓΛΕΝΤΑΕΙ????ΞΕΧΑΣΤΗΚΕΣ?

  2. ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΔΕΣ δεν ξαναγεννιουντε σ’αυτο τον τοπο κυριε Λουπο (ελεύθερος, ανεξάρτητος, χωρίς να φοβάται).

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *