Τέρμα πια στις αυταπάτες

Ο Κώστας Τσίλης ανοίγει μια διαφορετική κουβέντα, με αφορμή το κουτσουρεμένο σύστημα VAR

Έγινε εξαιρετικά μεγάλη συζήτηση μετά το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, για το γκολ του Μάνταλου που ακυρώθηκε ως οφσαιντ. Και που τελικά δεν υπήρχε κανένα οφσαίντ. Όλη αυτή η συζήτηση, πιθανότατα δεν θα είχε χρειαστεί να ανοίξει καθόλου, αν στον έλεγχο του VAR, υπήρχε το σωστό πλάνο που θα περιελάμβανε τον Λημνιό που καλύπτει τον σκόρερ αλλά και αν υπήρχε η γραμμή. Υποθέτω συμφωνούμε όλοι σ’ αυτό. Ακόμα και εκείνοι που πάνε να μας πείσουν πως με το νέο κούρεμα που είχε κάνει ο Λημνιός, δεν κάλυπτε τον Μάνταλο.

Διαβάζω επίσης πολύ προσεκτικά, την ανάλυση που έχουν κάνει όλες αυτές τις μέρες οι αρμόδιοι, για τους λόγους που δεν υπάρχει αυτή η γραμμή για τα οφσαίντ, στο πλάνο που τσεκάρει ο VAR. Οι άνθρωποι το είπαν ξεκάθαρα. Η συγκεκριμένη τεχνική εφαρμογή, δεν μπήκε στο πακέτο που αγόρασε το περασμένο καλοκαίρι η ομοσπονδία. Και δεν μπήκε φυσικά, για λόγους οικονομικούς. Με λίγα λόγια, αγοράσαμε το φτηνό πακέτο. Διότι αυτό που περιλαμβάνει την γραμμή του οφσαιντ, είναι ακόμα πιο ακριβό. Αυτό το πακέτο δε, που έχει και το goal line technology, το οποίο θα μας επέτρεπε να ξεκαθαρίσουμε με σιγουριά αν υπάρχει γκολ στην κεφαλιά του Γιακουμάκη, είναι ακόμα πιο ακριβό. Απλησίαστο.

Τι σημαίνει όλο αυτό; Μα το οριστικό τέλος στις αυταπάτες, πως μπορεί στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η δικαιοσύνη και η ισονομία, να είναι ξεκομμένες από το κέρδος και από τα φράγκα. Στην Αγγλία, που γύρω από το ποδόσφαιρο είναι στημένος ένας χορός εκατομμυρίων με χορηγούς, παραχορηγούς και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, υπάρχει και goal line technology αλλά και γραμμή οφσάιντ. Μάλιστα η γραμμή αυτή δεν είναι μόνο οριζόντια, αλλά υπάρχει και μια ακόμα που είναι κάθετη και η οποία μπορεί να υπολογίζει με ακρίβεια, αν ο ώμος ενός ποδοσφαιριστή είναι έστω και χιλιοστά εκτεθειμένος.

Στην Ελλάδα που δεν υπάρχει ο αντίστοιχο χορός εκατομμυρίων, όχι μόνο δεν υπάρχει καν η οριζόντια γραμμή για το οφσαίντ, αλλά είμαστε εξαιρετικά τυχεροί που αγοράσαμε ένα σύστημα VAR το οποίο έστω να έχει κάμερες. Διότι θα ήμασταν ικανοί να βάλουμε VAR και στο μόνιτορ να βλέπουν οι διαιτητής τις οντισιόν από το Next top Model. Όμως αυτό είναι το επαγγελματικό και άκρως εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο. Όποιος έχει φράγκα, έχει και το καλό VAR. Όλα γύρω από το ποδόσφαιρο, περιστρέφονται γύρω από τα φράγκα. Απ’ αυτά εξαρτώνται όλα.

Θα μου πείτε τώρα, τι να κάνουμε ρε Τσίλη, να γυρίσουμε στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Δεν θα σας πω τι θα κάνετε. Ο καθένας σκέφτεται και επιλέγει όχι μόνο τι ποδόσφαιρο θέλει, αλλά συνολικά τι κοινωνία θέλει για τον ίδιο και για τα παιδιά του και για τους διπλανούς του. Απλώς θα πρέπει και να ξέρουμε αυτό που επιλέγουμε, τι ακριβώς είναι. Σ’ ένα ποδόσφαιρο μη εμπορευματοποιημένο και χωρίς χορηγούς, μάνατζερ και φράγκα, οι καλύτερες ομάδες δεν θα είναι πάντα οι οικονομικά πανίσχυρες, αλλά αυτές που θα τυγχάνει να βγάλουν ποδοσφαιρικά φυντάνια από τις ακαδημίες τους και τις γειτονιές τους. Και οι διαιτητές φυσικά και θα κάνουν ένα σωρό λάθη, αλλά από κανενός το μυαλό δεν θα περνάει πως αυτά έχουν δόλο και δεν είναι ανθρώπινα. Αφενός διότι κάθε φορά θα αδικείται ή θα ευνοείται μια διαφορετική ομάδα και αφετέρου διότι ο ευνοημένος δεν θα κυνηγάει τα φράγκα.

Από την άλλη μεριά, το ποδόσφαιρο το εμπορευματοποιημένο και το φουλ επαγγελματικό, μεταξύ άλλων, είναι και αυτό που βλέπουμε τώρα με την ιστορία του κουτσουρεμένου τεχνικά VAR. Κουβέντα, γκρίνια, αδικία και καμία ουσιαστική αλλαγή. Καμία. Χωρίς VAR, η ΑΕΚ έχασε ένα κύπελλο με γκολ οφσαιντ. Με VAR, η ΑΕΚ έχασε ένα κύπελλο με πνιγμένα δυο κύπελλα υπέρ της. Χωρίς VAR, η ΑΕΚ έχασε στην Τούμπα με πνιγμένο ένα πέναλτι. Με VAR, η ΑΕΚ δεν κέρδισε τον ΠΑΟΚ με πνιγμένο ως οφσαιντ, ένα κανονικό γκολ. Καμία διαφορά. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και θα πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσουν οι αυταπάτες, πως μπορεί το επαγγελματικό ποδόσφαιρο να είναι διαφορετικό. Αυτό είναι.

Ή μάλλον και αυτό είναι. Όπως και είναι ένας πόλεμος συμφερόντων και κέρδους, ο οποίος μάλιστα γίνεται με «πυρηνικά όπλα». Και για να ξέρουμε και τι λέμε, κυρίως χάρη (και δεν γράφω «λόγω», διότι πάλι καλά) στη νοοτροπία που πάντα είχε ο οργανισμός της, η ΑΕΚ παραδοσιακά και διαχρονικά σ’ αυτόν τον πόλεμο πήγαινε με σφεντόνες. Και χωρίς να φτιάχνει λυκοσυμμαχίες. Αυτή είναι επίσης μια πραγματικότητα. Κάποιες φορές, της καθόντουσαν λίγο πιο εξελιγμένες και λίγο πιο αποτελεσματικές σφεντόνες. Ίσως και κανένα «οπλάκι». Και μ’ αυτά προσπαθούσε τουλάχιστον να υπερασπιστεί την περιοχή της και να περιορίσει τις σφαγές της. Κάποιες φορές το είχε καταφέρει και όταν συνδυαζόταν με ανταγωνιστική ομάδα, ερχόντουσαν και επιτυχίες. Όπως για παράδειγμα έγινε πριν από δυο χρόνια. Αλλά μέχρις εκεί.

Στα μάτια τα δικά μου, σ’ αυτό το φουλ εμπορευματοποιημένο και φουλ επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ακόμα και η τεχνολογία δεν θα προσφέρει ποτέ δικαιοσύνη και ο κανόνας θα είναι η επικράτηση των ισχυρών. Όποιος το βλέπει διαφορετικά, απλώς τρέφει αυταπάτες. Από εκεί και πέρα, φωνάζεις, παλεύεις, το πολεμάς, αλλά τόσο όσο για να μπεις ως εξαίρεση στον κανόνα. Και για να προλάβω κάποιους, η ΑΕΚ δεν αποτελεί εξαίρεση ως προς την διοικητική μορφή. Έχει έναν ισχυρό επιχειρηματία, που θα μπορούσε σ’ αυτόν τον πόλεμο που περιέγραψα, να βγάλει και αυτός τα… πυρηνικά. Όμως είναι ενταγμένος σ’ έναν οργανισμό, όπως αυτός της ΑΕΚ, που έχει συγκεκριμένη νοοτροπία. Που δεν θα σήκωνε να πάρει ένα κύπελλο με γκολ οφσαίντ και ένα κύπελλο με δυο πνιγμένα πέναλτι στον αντίπαλο. Θυμίζω άλλωστε, πως στην Γ’ εθνική, σε παιχνίδι που η ΑΕΚ κέρδισε με 5 ή 6-0, το αυτομαστίγωμα είχε πάει σύννεφο, επειδή ένα απ’ αυτά τα γκολ είχε προέλθει από ανύπαρκτο πέναλτι.

Δείτε επίσης

Το σταυροδρόμι του Μάνταλου

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για το πιο κρίσιμο δίλημμα στην καριέρα του αρχηγού της ΑΕΚ