Στον άγνωστο «στρατιώτη» της μπάλας

Ο Κώστας Τσίλης ξεφεύγει από την επικαιρότητα για να γράψει κάτι που (δεν) έπρεπε να γράψει

Θα είμαι εκτός κλίματος μεταγραφών, ανανεώσεων συμβολαίων και λοιπών επικαίρων. Είναι αλήθεια πως από την προηγούμενη Κυριακή, το σκέφτομαι αν πρέπει να γράψω ή όχι. Από την μια μεριά, υπάρχουν κάποιες στιγμές που η σιωπή είναι η πιο σωστή επιλογή, καθώς τα λέει όλα. Και ειδικά όταν αποτελεί και παράκληση του εμπλεκόμενου, αποτελεί νόμο. Από την άλλη μεριά, είναι πανίσχυρη η άποψη πως, ησυχία κάνεις μόνο όταν τα παιδιά κοιμόνται. Όχι όταν σκοτώνονται είτε από τις βόμβες των ΝΑΤΟϊκών σε Βελιγράδι, Βαγδάτη, Ράκα ή από τις σφαίρες του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, είτε από την αρρώστια που δυστυχώς ακόμα και στην πρώτη 20ετία του 21ου αιώνα εξακολουθεί να θερίζει.

Επομένως αποφάσισα να γράψω. Για έναν και μόνον λόγο, παρόλο που υπάρχουν πολλοί. Χιλιάδες. Αλλά μόνο για έναν θα γράψω. Γι αυτή την μαγική επίδραση που έχει η μπάλα, πάνω στη ζωή. Ακόμα και στην κόψη του ξυραφιού με τον θάνατο. Είναι πολλές φορές, που όλοι μας, ου μη εμού εξαιρουμένου, λέμε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μια υπόθεση που πρέπει να την παίρνουμε σοβαρά. Δεν είναι δα και η ζωή μας. Και φυσικά κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Μέχρι που έρχεται μια στιγμή που διαπιστώνεις πως, η μπάλα έρχεται να συμπυκνώσει σχεδόν όλα τα συναισθήματα μιας ολόκληρης ζωής. Αυτής που, λόγω της καταραμένης αρρώστιας, ένα παιδί δεν προλαβαίνει να ζήσει. Ο έρωτας, τα όνειρα, οι στόχοι και η επίτευξη τους, οι συγκινήσεις και οι αγκαλιές, όλα όσα έρχονται στην πορεία της ζωής, η μπάλα κατάφερε να τα δώσει μέσα σε λίγους μήνες. Να τα μοιράσει απλόχερα σ’ έναν μικρό που, κατάρα, δεν είχε χρόνο να τα ζήσει.

Ένα σουτ από τον Λιβάγια, μια κεφαλιά από τον Αραούχο, ένα πλασέ από τον Γιακουμάκη, μια πάσα από τον Μάνταλο, ένα κόψιμο από τον Μπακάκη, μια νίκη σε ντέρμπι, ένα πρωτάθλημα. Μια ΑΕΚ πέτυχε να συμπυκνώσει και να χαρίσει σ’ έναν πιτσιρικά μέσα σε μόλις λίγους μήνες, συναισθήματα που δικαιούταν, που άξιζε, αλλά που δεν θα προλάβαινε να ζήσει. Κάτι που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να πετύχει. Γι αυτό άλλωστε και αυτό, δεν είναι καν θέμα ΑΕΚ.  Θα μπορούσε να ήταν ο Ολυμπιακός ή ο ΠΑΟΚ ή η Τότεναμ ή η Μπόκα Τζούνιορς ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα στον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Άλλωστε κάπου, κάπως, κάποτε, κάθε σεζόν, σε κάθε πρωτάθλημα, κάθε ομάδα, βρίσκει τρόπο να χαρίζει συναισθήματα, σ’ εκείνους που η ζωή για κάποιο ακατανόητο λόγο έχει αποφασίσει να στερήσει. Αυτή είναι και η μαγεία του ποδόσφαιρου. Κάποιοι βεβαίως μπορεί ακόμα να σκέφτεστε πως όλο αυτό είναι ασήμαντο, μπροστά στη σημασία και την σοβαρότητα του μοιραίου. Λογικό ίσως. Αν όμως είχατε δει βλέμματα, αντιδράσεις, χαμόγελα, δεν θα σας περνούσε καν από το μυαλό. Και θα καταλαβαίνατε ακριβώς πόσο σημαντικό προνόμιο ήταν αυτό που είχε φέτος η ΑΕΚ. Διότι περί προνομίου πρόκειται. Που το δίνει το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Είναι βλέπετε και μια κατάσταση αμφίδρομη. Η ΑΕΚ έδωσε αλλά και πήρε. Τι πήρε; Έναν πιστό, άγνωστο στρατιώτη, σ’ αυτή την μάχη του πρωταθλήματος. Οι επαγγελματίες προπονητές και ποδοσφαιριστές, έχουν όλα τα κίνητρα του κόσμου, για να τα δίνουν όλα για νίκες και τίτλους. Αλλά χρειάζονται πάντα έναν πιτσιρικά που ξέρει πραγματικά τι θα πει μάχη, να τους δείχνει τον δρόμο. Να τους δίνει δύναμη με ένα βλέμμα. Να τους φτιάχνει την ψυχή μ’ ένα χαμόγελο. Να τους κάνει ακόμα πιο αποφασιστικούς μ’ ένα σφίξιμο στο χέρι. Όσοι ξέρουν καλά τον Χιμένεθ, όσοι έκαναν ένα πέρασμα από τα αποδυτήρια, όσοι είδαν το βούρκωμα του Λιβάγια και όχι μόνο, γνωρίζουν από πρώτο χέρι πόσο ρόλο έπαιξε ένας μικρός μαχητής, σ’ ότι μεγάλο πέτυχε η φετινή ΑΕΚ.

Και κάπου ανάμεσα στα μετάλλια και την κούπα της πρωταθλήτριας, η ΑΕΚ θα έχει πάντα έναν χώρο γι αυτό τον μαχητή. Για όλους αυτούς τους μαχητές που μπορεί να μην τους έχει δει ποτέ κανείς από την ομάδα, αλλά υπάρχουν στην πιο ζεστή γωνιά της κερκίδας κουκουλωμένοι με κασκόλ ή στην πιο κρύα γωνιά ενός κρεβατιού νοσοκομείου, πάλι με το ίδιο κασκόλ. Είναι οι άγνωστοι στρατιώτες της ΑΕΚ (και της μπάλας). Και πάντα θα βρίσκουν τρόπο να δίνουν (την) δύναμη (τους) στην ομάδα. Ακόμα και από ψηλά.

18 Σχόλια

  1. ΕΞΩ ΟΙ ΤΣΑΤΣΟΙ ΤΟΥ ΧΟΝΤΡΟΥ

    Καλό παράδεισο να έχει το παλλικαράκι.

  2. Κύριε Τσίλη σ ευχαριστώ που σεβάστηκες την επιθυμία μας να μην γίνει ντόρος γύρω απ το θάνατο του γιου μου και μακάρι να το είχαν σεβαστεί όλοι το ίδιο. Φιλικά, ο πατερας του.

    • Συλλυπητήρια. Η σκέψη όλων των συνοπαδων μαζί σου.
      Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο.

    • ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΑΚΙ ΣΟΥ…….

    • Να σου πούμε μόνο ότι έχουμε συγκλονιστεί όλοι. Η χαρά στο πρόσωπό του, παραμένει ένας οδηγός πίστης και ελπίδας που θα μας οδηγεί.

  3. Μπράβο Κ. Τσίλη!!! Έπρεπε να γίνει μια αναφορά στον μικρό άγγελο, αλλά πρωτίστως με σεβασμό στην επιθυμία τις οικογένεια του, όπως ακριβός έγινε. Ο θεός να αναπαύει την ψυχούλα του μικρού αγγέλου!

  4. Γιωργος 66

    Ευγε κ Τσιλη

  5. Συγχαρητήρια κ.Τσίλη για τον χώρο και τον χρόνο που αφιέρωσες για αυτό τον μικρό άγγελο, καλό παράδεισο να έχει και σίγουρα η ΑΕΚ-στην προκειμένη περίπτωση-πρόλαβε και του γέμισε με τόσες εικόνες την καρδιά του και το μυαλό έτσι ώστε στο μεγάλο ταξίδι να τις έχει μαζί του , και πάλι συγχαρητήρια, αυτή είναι η διαφορά μας απο τις άλλες ομάδες, είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ.

  6. Μπραβο Κωστα, διακριτικος και διαφορετικος απο ολους τους αλλους ………καλο ταξιδι ΜΕΓΑΛΕ μικρουλη.

  7. Μεγάλη η Συγκίνηση,
    με τον προσήκοντα Σεβασμό στην Οικογένεια…

    Ενας Αγγελος στην Γειτονιά των Αγγέλων…

    Κύριε Τσίλη, ένα απλό, σεμνό κι αληθινό Μπράβο…

  8. Γιώργος Ρωμοσιός

    Καλημέρα Κώστα.
    Μιλάμε μαζί αραιά και που στο ραδιόφωνο, όπου σου συστήνομαι ως «Γιώργος από Δροσιά», και ήθελα να σου γράψω συγχαρητήρια για το καλύτερο άρθρο σου.
    Όλη την εβδομάδα αμφιταλαντευόμουνα για το να σε έπαιρνα τηλέφωνο να μιλήσω στην εκπομπή για το θέμα του μικρού αγγέλου μας που χάθηκε, αλλά αποφάσισα να μην το κάνω δημοσίως λόγω της παράκλησης της οικογένειας.
    Μπράβο σου που έγραψες όμως αυτό το άρθρο, και μπράβο σου που το έκανες με τόση σεμνότητα και σεβασμό. Η ψυχούλα αυτή ήταν πράγματι ο αφανής ήρως της Α.Ε.Κ. μας φέτος, ωστόσο και η Α.Ε.Κ. (ακόμα πιο σημαντικό αυτό, και δεν χωράει καν σύγκριση επ’ αυτού) ήταν η αφανής ηρωίδα που έδινε κουράγιο, δύναμη, πίστη, χαρά και ξέγνοιασμα στον μικρό μας άγγελο και στον πόλεμο που έκανε όλο αυτόν τον καιρό.
    Δυστυχώς δεν υπάρχει παρηγοριά ούτε κάτι που θα μπορούσε να μετριάσει την τραγικότητα του γεγονότος, τη λύπη όλων μας και κυρίως της οικογένειάς του. Και δεν υπάρχει καμία δικαιοσύνη που αυτή η ψυχούλα δεν πήρε όσα δικαιούταν να πάρει από αυτή τη ζωή.
    Το όνομά του, ωστόσο, καθώς και η μνήμη του, θα μας ακολουθεί για πάντα σε ό,τι κι αν κάνουμε, εμπνέοντάς μας όλους σε ό,τι κάνουμε, κι εμείς με τη σειρά μας δεν θα αφήσουμε ποτέ η παρουσία του και η ύπαρξή του να περάσει στη λήθη.
    Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του.

  9. ΜΠΡΑΒΟ -ΜΠΡΑΒΟ -ΜΠΡΑΒΟ

  10. Καλησπέρα. Τόσο ανθρώπινο, και τόσο διακριτικό ταυτόχρονα. Μακάρι ΟΛΑ τα παιδιά του κόσμου να είναι καλά και ΥΓΙΗ. Ας μην περνάμε πρωτάθλημα αν ήταν αυτό το παιδί να είναι καλά… Αλλα αφού το πήραμε του αξίζει ΟΛΟ. ΑΕΚ γερά με τσαμπουκά για τα παιδιά εκεί ΨΗΛΑ…. Η δεύτερη φορά που κλαίω φέτος….

  11. Κώστα, ξέρεις τι γίνεται με το Λεστιέν;

  12. Διακριτικό , ουσιαστικό και ανθρώπινο το σχόλιο σας κ. Τσίλη μπράβο . Επιτέλους μπήκα και σε ενα άρθρο που τα πρώτα σχόλια είναι απλά και ανθρώπινα και όχι από καθηγητές καφρίλας , καλό βράδυ σε όλους!

  13. Μπράβο κ Τσίλη,εξαιρετικό,ευαίσθητο και επί της ουσίας.
    ΥΓ.Ελπίζω να ξεφύγει αυτό το άρθρο από την προσοχή των υψηλού επιπέδου αναγνωστών που έχουν κατακλύσει το site τον τελευταίο καιρό και έχουν την καλή συνήθεια να αλληλοβρίζονται με εκφράσεις που συνάδουν με την βαθειά Ελληνική παιδεία τους.
    Μπράβο και πάλι.

  14. Χρηστος Αγγελης

    Εξαιρετικα τα οσα εγραψες Κε Τσιλη!!!!!!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *