Όταν η ντίζα της αγάπης για την ΑΕΚ, δεν κόβεται ποτέ

Ο Κώστας Τσίλης περιγράφει μια μικρή σπουδαία ιστορία, που φανερώνει αυτό που αποτελεί το βαρύ αποτύπωμα της ΑΕΚ στον χρόνο

Είναι μεσάνυχτα της 25ης Αυγούστου. Το σύμπαν της ΑΕΚ διαλύεται. Δικαίως. Όλο αυτό που συμβαίνει με την ομάδα είναι βαρύ και ασήκωτο. Ο Μελισσανίδης τελειώνει από την ΑΕΚ τον Καρντόσο και τον Λυμπερόπουλο. Οι παίκτες κουβεντιάζουν με αντιπροσωπεία οπαδών μέσα στα αποδυτήρια. Ο κόσμος είναι τρελαμένος. Κάποιοι έφυγαν από το ΟΑΚΑ και δεν ήθελαν να ξανακούσουν για την ομάδα. Έτσι αισθανόντουσαν και κάποιοι που δεν ήταν καν στο ΟΑΚΑ και μπορεί να μην είχαν πατήσει και ποτέ τους.

Όσο συνέβαιναν όλα αυτά, μεσάνυχτα Κυριακής, ο Μιχάλης τσέκαρε την διαδρομή των 2,5 χιλιάδων χιλιομέτρων για την Τραπεζούντα. Και ο Σπύρος έψαχνε για δανεικό κράνος μηχανής. Μόνο αυτό χρειαζόταν. Ούτε ειδικό μπουφάν, ούτε τίποτα. Ένα κράνος ήθελε να βρει και όλα τα υπόλοιπα τα είχε κομπλέ. Η φανέλα της ΑΕΚ ήταν καθαρή και σιδερωμένη και έτοιμη να φορεθεί.

Είναι βράδυ της 26ης Αυγούστου. Η ΑΕΚ ψάχνει για τον τρόπο που θα κάνει την επανεκκίνησή της. Ο κόσμος έχει περάσει από την τρέλα, στο μούδιασμα και την αναμονή. Έχει την αγωνία της αβεβαιότητας. Ο Μιχάλης φτάνει έξω από το σπίτι του Σπύρου. Με τα κράνη τους, φορώντας δυο φανέλες ΑΕΚ και με ακόμα δυο κιτρινόμαυρες φανέλες για αλλαξιά. Δυο κουβέντες είπαν μεταξύ τους. Η λογική θα έλεγε πως αυτές οι δυο κουβέντες θα ήταν «μήπως ρε φίλε να το καίγαμε;». Στην πραγματικότητα ούτε που πέρασε από το μυαλό τους κάτι τέτοιο. Ένα «δένουμε το κασκόλ της ΑΕΚ στους δυο καθρέφτες και φύγαμε» ακούστηκε και τσίτα το γκάζι για μια διαδρομή συνολικά 2,5χιλιάδων χιλιομέτρων.

Έφτασε το πρωί της 29ης Αυγούστου. Λίγες ώρες πριν την ρεβάνς με την Τραμπζονσπόρ. Ο Ίλια Ίβιτς έχει πάρει ήδη τα κλειδιά και έχει ταξιδέψει μαζί με την ομάδα στην Τουρκία. Ο Νίκος Κωστένογλου έχει ετοιμάσει πλάνο με 3-5-2 και έχει μιλήσει στους ποδοσφαιριστές για την πίστη που μπορεί να κουνήσει και βουνά. Μια πίστη που οι παίκτες της ΑΕΚ ήδη την είχαν ανακτήσει. Ο Μιχάλης και ο Σπύρος φτάνουν στην Τραπεζούντα και στο ξενοδοχείο από το οποίο θα δινόντουσαν τα εισιτήρια για το ματς. Έχουν ταξιδέψει με την μηχανή τους, δυο γεμάτες μέρες και κάτι ώρες. Έχουν κοιμηθεί ελάχιστα. Έχουν βραχεί. Δεν ρώτησαν για δωμάτιο για να κοιμηθούν και να στεγνώσουν. «Που είναι τα εισιτήρια για το γήπεδο», ήταν το πρώτο που ρώτησαν.

Για να φτάσουν μέχρι και την Τραπεζούντα, χρειάστηκε να διανύσουν 2,5 χιλιάδες χιλιόμετρα. Το γράφω τρίτη φορά. Μήπως καταφέρουμε και εμπεδώσουμε την απόσταση.  Διαδρομή που διένυσαν με την μηχανή. Μ’ έναν μόνο οδηγό. Με δρόμο που εντός των ελληνικών συνόρων ήταν γνωστός καθώς τον είχαν κάνει ξανά και ξανά για να βρεθούν δίπλα στην ομάδα, αλλά παντελώς άγνωστο όταν μπήκαν στην Τουρκία. Με την ντίζα του γκαζιού να σπάει όχι μια, αλλά τρεις φορές. Την τελευταία η επιδιόρθωση έγινε με δέσιμο ενός πλαστικού. Δείτε την φωτογραφία και όσοι έχετε ανέβει έστω και μισή φορά σε μηχανή, θα καταλάβετε αμέσως περί τίνος πρόκειται.

Με στάσεις, επί τουρκικού εδάφους, σε μέρη εντελώς άγνωστα. Με ανθρώπους και γλώσσα άγνωστη. Ανοίγω μια παρένθεση. Σχεδόν η μισή διαδρομή, ήταν επί τουρκικού εδάφους. Και όλες οι συναναστροφές, με Τούρκους. Από τις στάσεις για λίγη ξεκούραση και ένα φαγητό, μέχρι τις επιδιορθώσεις στις ζημιές της μηχανής. Και όλοι μα όλοι όσοι συνάντησαν σ’ αυτή την διαδρομή, σκιζόντουσαν για να τους εξυπηρετήσουν. Τους άνοιγαν αμέσως τα σπίτια τους για φιλοξενία και τους κερνούσαν από φαγητό, μέχρι και κολόνια. Κάτι που αποδεικνύει αυτό που έπρεπε να είναι σ’ όλους ξεκάθαρο. Το έγραψα και το ξαναγράφω.  Απολύτως τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν οι λαοί. Μόνο οι αφεντάδες τους έχουν να χωρίσουν συμφέροντα και γι αυτά αιματοκυλούν τον κόσμο. Και βρίσκουν και στόκους σαν αυτούς που σήκωσαν το εμετικό πανό στην Τραπεζούντα, να κάνουν την βρώμικη και επικίνδυνη δουλειά. Κλείνω την παρένθεση.

Έφτασε το βράδυ της Πέμπτης 29 Αυγούστου. Σχεδόν μεσάνυχτα. Η ΑΕΚ έχει καταθέσει ψυχή βαθιά στο ματς με την Τραμπζονσπόρ και έχει αγγίξει την πρόκριση. Ο Κώστένογλου δίνει το πρώτο δείγμα πως ξαναδένονται τα αποδυτήρια και πως μπορεί να μπει μπροστάρης στο περιβόητο restart. Ο Μιχάλης και ο Σπύρος, χωρίς φωνή από το βγαλμένο λαρύγγι για να ακουστεί το «ΑΕΚ» μέσα σε 40χιλιάδες Τούρκους, αρχίζουν τους υπολογισμούς για το πόσο θα διαρκέσει το ταξίδι των 2,5 χιλιάδων χιλιομέτρων για την επιστροφή στην Αθήνα. Αθήνα έγραψα; Συγγνώμη λάθος. Τρίπολη ο επόμενος προορισμός. Για το ματς με τον Αστέρα. Οριακά τους βγάζει ο χρόνος για να προλάβουν. Έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε διανυκτέρευση, ξεκούραση, ύπνο και την θέση στην κερκίδα στο παιχνίδι με τον Αστέρα. Μαντέψτε τι επέλεξαν. Άλλωστε για τον Μιχάλη και τον Σπύρο, δεν υπήρξε επί της ουσίας κανένα δίλημμα.

Δεν υπάρχει ποτέ δίλημμα, όταν μπαίνει η λέξη ΑΕΚ. Ούτε τα χιλιόμετρα, ούτε η κατάσταση στην ομάδα, ούτε τα αποτελέσματα, ούτε η έδρα, ούτε ο αντίπαλος, ούτε τίποτα. Για τον Σπύρο και τον Μιχάλη, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να τους κάνει να μην θέλουν να βρίσκονται δίπλα στην ΑΕΚ. Κανένας κακός προπονητής, καμία αποτυχημένη μεταγραφή, κανένα κακό αγωνιστικό φεγγάρι. Καμιά χιλιομετρική απόσταση. Καμία κομμένη ντίζα. Διότι πολύ απλά, η ντίζα της αγάπης για την ΑΕΚ, δεν κόβεται ποτέ και με τίποτα. Κάποιοι μπορεί να μην καταλαβαίνουν τι εννοώ. Κάποιοι άλλοι, όπως για παράδειγμα ο Σπυράκος από την Κέρκυρα που έχει γράψει κι αυτός χιλιόμετρα και έχει κόψει ντίζες και ντίζες για να βρίσκεται δίπλα στην ΑΕΚ, καταλαβαίνουν απόλυτα τι εννοώ. Και να ξέρετε πως ο Σπύρος, ο Μιχάλης, ο Σπύρος και τόσοι άλλοι που καταπίνουν χιλιόμετρα για να δουν την ΑΕΚ να παίζει και όχι (μόνο) να κερδίζει, αλλά και κάποιοι άλλοι που δακρύζουν όταν ακούνε ΑΕΚ και ξέρουν πως δεν μπορούν, αδυνατούν, να βρεθούν δίπλα της, θα είναι πάντα το βαρύ αποτύπωμα αυτής της ομάδας, μέσα στον χρόνο και την ιστορία.

Δείτε επίσης

Δείξε μου τους συνεργάτες σου…

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για τους πρώην και τους επόμενους που πλαισιώνουν τους προπονητές της ΑΕΚ

19 Σχόλια

  1. Αξίζει η αναφορά στους αφανείς ήρωες . Τεράστιο respect στα παιδία και ένα μεγάλο μπράβο στον συντάχτη του άρθρου (Ψυχή και Σώμα) κ. Κώστα Τσίλη.

  2. Κύριε Τσίλη αυτό που γράφετε για τους λαούς που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα παρά μόνο οι αφεντάδες τους, δεν φάνηκε και μέσα στο γήπεδο..
    Προφανώς και αφελώς θεωρείτε πως οι αφεντάδες διέταξαν την ανάρτηση του πανό και όχι οι ίδιοι οι οπαδοί.
    Προφανώς οι αφεντάδες δίνουν εντολή κάθε φορά στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου (σε άλλα παιχνίδια) να δείχνουν την ασέβειά τους.
    Προφανώς το ίδιο πιστεύετε και για τους Ρουμάνους προχθές που δεν τήρησαν ενός λεπτού σιγή για την κόρη του Ενρίκε. Κάποιος αφέντης είπε στα ζώα να κάνουν ότι μπορούν για να προσβάλουν την μνήμη της.

    • σε ολους τους οπαδους ομαδων υπαρχουν μιασματα και εισβολεις που κανουν τα δικα τους…μη ξεχναμε τα δικα μας περσινα με τον Αγιαξ και την μολοτωφ οπου σιγουρα κανεις απο τη διοικηση δεν τους ειπε να κανουν κατι τετοιο.

  3. Από όσους σχολιάσετε αυτό το άρθρο κάποιοι είστε τελείως ξετσιπωτοι. Γιατί αν είχατε τσίπα ειδικά το άρθρο αυτό δεν θα το μολυνατε με το σχόλιο που έγραψε το βρωμοχερο σας…

  4. Είναι άσχετο αλλά και σχετικό ταυτόχρονα. Σκεφτείτε να υπήρχε σωστή ενίσχυση μετά το τέλος του πρωταθλήματος και με αξιόλογο ξένο προπονητή. Υπήρχε μια τέλεια ομάδα που είχε παίξει εκπληκτικό ποδόσφαιρο με τρομερές συγκινήσεις. Αν απλά κάλυπτε η διοίκηση κάποια κενά, θα είχε πολλαπλά οφέλη τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Θα ήταν ιδανική ευκαιρία για εκτόξευση και αντί αυτού γυρίσαμε στο 2016, εγώ ένιωθα την ΑΕΚ που ακόμα έψαχνε τα πατήματα της πέρσι… Φέτος, αντί να υπάρξει ορθολογική αντιμετώπιση μετά το περσινό φιάσκο έγιναν τα ίδια και χειρότερα. Πήραμε έναν προπονητή χωρίς βιογραφικό, η 5η θέση στο πορτογαλική πρωτάθλημα δε μου λέει τίποτα, που η φιλοσοφία του δεν ταίριαζε με την ΑΕΚ και έναν τεχνικό διευθυντή που όσο και αν εκτιμώ και συμπαθώ (ο Λυμπε είναι σημαία της ΑΕΚ), δεν προσέφερε τίποτα στην ΑΕΚ. Είδαμε ένα καλοκαίρι μια τραγική ΑΕΚ, που της έκανε πλάκα η Κραϊόβα στην έδρα μας και μας νίκησε με 1-3 η Τραμπζονσπορ… Καταστάσεις δηλαδή ανήκουστες. Η ΑΕΚ φέτος περνούσε πολύ πιο εύκολα el, σε σχέση με Σελτικ και Μπριζ. Χάθηκαν τα χρήματα που θα τη δυναμωναν ακόμα περισσότερο, χάθηκε η περαιτέρω βελτίωση στο ranking, χάθηκε η ευρωπαϊκή διάκριση, χάθηκε η οριστική εδραίωση της ΑΕΚ στην Ευρώπη. Για αυτά τα λάθη δεν άκουσα ένα συγγνώμη, μια πραγματική αλλαγή υπέρ της ομάδας, μια σούπερ μεταγραφή. Το γήπεδο είναι μια σοβαρή δικαιολογία αλλά έχει καταντήσει καραμέλα. Ένα ποσό κοντά στα 4-5 εκατομμύρια, έστω και από την τσέπη του προέδρου που θα τα έπαιρνε αργότερα από τα έσοδα δεν ήταν καταστροφή όταν οι άλλοι δύο επενδύουν συνεχώς και ξεφεύγουν. Το γήπεδό μπορεί να βοηθήσει αντί για ισοπαλία να νικήσουμε λόγω του κόσμου αλλά δε θα φέρει νίκη άμα χάνουμε.. Αν ο κόσμος ξενερώσει, μετά από 3-4 χρόνια δεν θα πηγαίνει γήπεδο, ή θα πηγαίνει σε μικρότερο βαθμό. Τουλάχιστον ας υπάρχει ένα επίσημο ανακοινωθέν που να λέει πως δε θα κάνουμε ενίσχυση μέχρι να μπούμε γήπεδό αλλά μόλις μπούμε θα κάνουμε τα αδύνατα, δυνατά. Εγώ θα το εκτιμούσα και το προτιμώ από το να αναρωτιέμαι ποιοι είναι οι πραγματικοί στόχοι της ομάδας, αν πάει για πρωτάθλημα ή την καπαρωμενη έτσι και αλλιώς 3η θέση.

  5. Βαθιά υπόκλιση!

  6. Υπάρχουν και κάτι «ΑΕΚτζηδες» του καφενείου, το οποίο απέχει μισή ώρα από το ΟΑΚΑ, που σου κάνουν μαθήματα ΑΕΚοφροσυνης και γνώσης του παραδκηνιου , που ξέρουν τα πάντα, ότι ο Μελισσανίδης δε θα φτιάξει γήπεδο, ότι δε θα πάρουμε το πρωτάθλημα, ότι ο Σαββίδης επενδύει κ ας έχει χρέος €26εκ.
    Αυτοι δε πατάνε ποτέ γήπεδο δεν έχουν αγοράσει ποτέ προϊόντα της ΑΕΚ και με περισπούδαστο ύφος μας λένε και θύματα του Μελισσανίδη.
    Αυτοί είναι ΑΕΚτζηδες όσο γαύροι είναι αυτοί που αυτοαποκαλούνται Ολυμπιακοί και νομίζουν ότι παίζει ακόμα ο Καραπιάλης και ο Νικοπολίδης…

  7. ποιός είσαι ρε?

    Υπάρχει και μια απίστευτη διαδρομή – προσκύνημα εάν δεν πάρεις από Κων/λη την Ε.Ο. προς Άγκυρα και μετά από Askale προς Τραπεζούντα (που είναι πολύ καλός δρόμος, περίπου σαν τη δική μας Ε.Ο.), αλλά μετά την Άγκυρα κόψεις ορεινά από την Κασταμονή και πέσεις στη Μαύρη θάλασσα και περάσεις Σινώπη, Σαμσούντα, Κερασούντα και καταλήξεις Τραπεζούντα. Δηλαδή τον Πόντο παραλιακά. Μακάρι να είχαν και χρόνο και να έκαναν αυτή τη διαδρομή.

    • Η Κασταμονή είναι ο τόπος καταγωγής του παπού. Ο δικός του παπούς και ο παπούς εκείνου και πάει λέγοντας ήταν κτίστες. Ο οικογενειακός θρύλος έλεγε ότι έχτισαν το κάστρο των Κομνηνών. Με πονάει που δεν αξιώθηκα να πάω. Καμιά φορά εμείς οι απόγονοι εκείνων ξεχνάμε πόσα αντιπροσωπεύει το έμβλημα, η ιστορία αυτής της ομάδας. Εχουμε για σημαία ένα λάβαρο που κυμάτιζε 800 χρόνια πριν.Από μόνο του αυτό το γεγονός με κάνει ν ανατριχιάζω.

      • ποιός είσαι ρε?

        Φίλε να πας. Γιατί κάποια στιγμή που δεν θα μπορείς, θα το κουβαλάς αυτό το βάρος. Υπάρχουν και άλλοι δρόμοι, αλλά έβαλα την Κασταμονή, ακριβώς για την Βυζαντινή ιστορία που κουβαλάει αυτός ο τόπος.
        Λίγοι ξέρουν ότι ο δικέφαλος, υπήρξε αρχικά το έμβλημα/οικόσημο των Κομνηνών.

        • Δεν το ηξερα αυτο!Θυμάμαι οτι ως σημαια επισημη του κρατους καθιερωθηκε απο τον Λασκαρη που πηρε πισω την Πολη απο τους Φραγκους το 1274,γι αυτο γραφω 800 χρονια οστοριας. Ευχαριστω για το ινπουτ της ημερας! Γενικοτερα οποτε γραφεις εχεις κατι να πεις.

          • ποιός είσαι ρε?

            Επιπλέον, το έμβλημα του δικέφαλου αετού υιοθετήθηκε για πρώτη φορά ως αυτοκρατορικό, από τον Ισαάκιο Κομνηνό στις αρχές του 11ου αιώνα. Έχει πλέον 1.000 χρόνια ιστορίας.

  8. ποιός είσαι ρε?

    Εκτός από τα παιδιά αυτά, στα οποία είναι αφιερωμένο το άρθρο αυτό, θα ήθελα (με την άδεια και του συντάκτη) να μου επιτραπεί, να αφιερώσω με τη σειρά μου, το άρθρο αυτό και στον ανώνυμο αεκτζή/πιστό της ομάδας και της ιδέας της ΑΕΚ.
    Και μιλάω για τα παιδιά (πολύ περισσότερα στις 10ετίες 70,80 και 90) που άφησαν πολλές φορές το σπίτι τους και τους δικούς τους, που έμειναν ανύπαντροι για την ΑΕΚ, που διέλυσαν οικογένειες και γάμους, που παραμέλησαν υποχρεώσεις και δουλειές, που έχουν γράψει ατελείωτα χιλιόμετρα για εκτός έδρας παιχνίδια. Και που για τους οικείους τους ήταν πάντα οι χαζοί, οι ηλίθιοι, οι αχαϊρευτοι, οι τρελοί, οι «η ΑΕΚ θα σου δώσει να φας βρε?».
    Αφανείς ήρωες. Που ήξεραν. Αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο, από το να είναι πάντα κοντά στην αγαπημένη τους ομάδα.

  9. ΑΕΚομανης

    ΣΠΥΡΟ,ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΙ ΣΠΥΡΑΚΟ RESPECT!!!

  10. ΜΗΤΣΟΣ-ΚΑΤΟΥΝΑΞΗΡΟΜΕΡΟΥ21

    Μονο τα αρρωστακια σαν τον Τσιλαρο γραφουν τετοια αρθρα…!!!!
    Ρισπεκτ και παλι ρισπεκτ..

  11. Τι να πούμε για τα αδέρφια μας …….;;;;ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ…..

  12. Αδέρφια μου ,και ας μην σας έχω δεί ποτέ, εραστές της παντοτινής μας αγάπης, σε κάποιο πέταλο θα ξαναβρεθούμε, να φωνάζουμε για την ΑΕΚΑΡΑ άγνωστοι αλλά γνωστοί μεταξυ μας να μας ενώνουν τα τρία ιερά γράμματα.Α Ε Κ. Τεραστιος σεβασμός για ότι κάνατε….

  13. Ελπίζω να μη βρεθεί κανείς ανεγκέφαλος να γράψει κάτι που θα τρολάρει μια ιστορία σαν αυτή. Στο τέλος της ημέρας αυτό μένει, ΑΕΚ γιατί έτσι.

  14. Michael Sotiropoulos

    Bravo!
    Ωραίο άρθρο !!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *