Όχι, δεν ζουν στον κόσμο τον δικό τους

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για όσες βεβαιότητες ήρθε η ζόρικη κατάσταση του κορονοϊού να ανατρέψει

Υπάρχουν κάποιοι που μπαίνουν στην διαδικασία να θεωρούν πως η πανδημία μπορεί να είναι και μια… ευκαιρία. Ακόμα και την προσέγγιση πως ενδεχομένως να αποτελέσει και ευλογία, είδα από κάποιον που δηλώνει συνάδελφος του Πλάτωνα. Στα μάτια τα δικά μου, μια κατάσταση που αφήνει πίσω της νεκρούς και μάλιστα χιλιάδες, δεν μπορεί κατά κανέναν τρόπο να θεωρηθεί ευκαιρία. Εκτός αν είσαι κοράκι, εντός και εκτός εισαγωγικών.

Από την άλλη μεριά, είναι δεδομένο πως αυτή η πανδημία, έφερε πολλούς απέναντι σε μια περίεργη κατάσταση κατάρρευσης βεβαιοτήτων. Κάτι που ξόρκιζαν, έβριζαν και είχαν ως επιλογή να το διαλύσουν, τώρα ακουμπάνε πάνω του για να μας σώσει από τον ιό. Κάτι που χλεύαζαν, φοβόντουσαν και απομόνωναν, τώρα ανοίγουν με λαχτάρα την αγκαλιά τους για να δεχθούν την αλληλεγγύη και την βοήθεια του. Και άλλα πολλά τέτοια παραδείγματα, αλλά θα μείνω μόνο σ’ ένα.

Υπάρχει σε πολλούς, ίσως στην πλειοψηφία, η άποψη πως οι ποδοσφαιριστές είναι κάτι κακομαθημένα παιδάκια, που βάζουν στον λογαριασμό τους μηδενικά που όλοι οι υπόλοιποι δεν θα δούμε σε δέκα ζωές και που πέραν της μπάλας, το μυαλό τους δεν πάει παραπέρα από το πώς θα σκοτώσουν την ώρα τους σε καφετέρια ή σε κλαμπ. Πως γενικώς ζουν σ’ έναν κόσμο δικό τους, που κινείται εντελώς παράλληλα απ’ αυτόν των υπόλοιπων, καθημερινών ανθρώπων. Προφανώς, για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε, αυτή η άποψη δεν είναι προϊόν νοσηρής φαντασίας. Υπάρχουν παραδείγματα πολλά και αρκούντως προβεβλημένα που την γέννησαν, την γιγάντωσαν και εξακολουθούν να την τροφοδοτούν. Είναι όντως πολλές οι περιπτώσεις τέτοιων ποδοσφαιριστών.

Όμως είναι αλήθεια πως δεν υπάρχουν μόνο αυτές οι περιπτώσεις. Υπάρχει και μι εντελώς άλλη πλευρά. Αυτή των ποδοσφαιριστών που όχι, δεν ζουν στον κόσμο τον δικό τους. Που έχουν συναίσθηση πως έχουν την τύχη να απολαμβάνουν αγαθά που για έναν μέσο πολίτη οποιασδήποτε χώρας είναι απλησίαστα, αλλά δεν θέλουν όλο αυτό να τους απομονώσει από την υπόλοιπη κοινωνία. Και πιστέψτε με, πιθανότατα αυτές οι περιπτώσεις είναι και περισσότερες. Απλώς ο τρόπος που αυτοί οι ποδοσφαιριστές λειτουργούν ούτε πουλάει, ούτε το πουλάνε κιόλας. Σε τέτοιες ζόρικες καταστάσεις όμως, σαν αυτή που τώρα ζούμε, ευτυχώς έρχονται τέτοια παραδείγματα στην επιφάνεια.

Ο Λόπες είναι ένας Πορτογάλος ποδοσφαιριστής που δεν έχει βγάλει τα εκατομμύρια του Ρονάλντο. Έχει παρόλα αυτά ετήσιες απολαβές, με βάση το συμβόλαιό του στην ΑΕΚ, πολύ υψηλότερες του μέσου Έλληνα και του μέσου Πορτογάλου. Δεν έχει πάντως ένα σπίτι στην Αθήνα, τρια στην Πορτογαλία, δυο στην Ίμπιζα, ένα στην Σαντορίνη και ένα στο Σαν Μονί για το ενδεχόμενο να αποφασίσει πως θέλει να κάνει σκι τα Χριστούγεννα. Επίσης δεν είναι ο Κριστιάνο που αν κάνει την οποιαδήποτε προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο, θα δει να εκτοξεύεται ακόμα περισσότερο η δημοφιλία του και το κασέ του στους σπόνσορες και χορηγούς.

Παρόλα αυτά ο Πορτογάλος, αποφάσισε να παραχωρήσει το διαμέρισμα του στο Οπόρτο, στους γιατρούς και τους νοσηλευτές που δίνουν την μάχη με τον ιό, για όσο χρειαστεί. Δεν το έκανε για να κερδίσει κάτι απ’ αυτό. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να κερδίσει κάτι απ’ αυτό, με εξαίρεση ίσως μια αναφορά στα ΜΜΕ, που δεν θα αλλάξει δα και την ζωή του. Το έκανε γιατί το αισθάνθηκε και κυρίως διότι δεν ζει σ’ έναν κόσμο δικό του, αλλά βαθιά μέσα σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται. Φυσικά μ’ αυτή την κίνηση ούτε έλυσε το πρόβλημα, ούτε τίποτα. Όμως έδειξε πως ακριβώς σκέφτεται και λειτουργεί και αυτός και άλλοι συνάδελφοι του που αυτή την περίοδο έχουν κάνει ανάλογες κινήσεις που ούτε μαθεύτηκαν, ούτε και θα μαθευτούν ποτέ. Ή αν μαθευτούν, θα γίνει είτε από σπόντα, είτε για διαδικαστικούς λόγους, όπως η κοινοποίηση της προσφοράς του Λόπες μέσω του φου – μπου.

Ο Μπακασέτας είναι ένας Έλληνας ποδοσφαιριστής που παίζει στην Τουρκία. Παίρνει ήδη καλά λεφτά και αναμένεται να πάρει το καλοκαίρι ακόμα καλύτερα, διότι μ’ όσα εντυπωσιακά έχει κάνει φέτος, οι Τούρκοι θεωρούν σχεδόν βέβαιο πως το καλοκαίρι θα μετακομίσει σε μια από τις μεγάλες ομάδες της χώρας. Θα μπορούσε να μην ασχολείται καν μ’ όσα συμβαίνουν στην ποδοσφαιρική Ελλάδα. Παρόλα αυτά είναι το μοναδικό μέλος του ΔΣ του ΠΣΑΠ, που παίζει στο εξωτερικό. Και από πού βρίσκεται, φυσικά και μαζί μ’ όλους τους υπόλοιπους στο ΠΣΑΠ, σ’ αυτή την δύσκολη κατάσταση με τον ιό, ασχολείται συνεχώς με τους συναδέλφους του. Το πώς θα πιέσουν για να βρεθεί τρόπος, να πάρουν οι ποδοσφαιριστές κυρίως της Β’ και της Γ’ εθνικής, αυτό το βοήθημα των 800 ευρώ, το οποίο προβλέπεται να εισπράξουν οι εργαζόμενοι των εταιριών που έκλεισαν ή πλήττονται από την πανδημία.

Θα μπορούσε ο Μπακασέτας να παραμείνει κλεισμένος στο σπίτι του στην Αλάνια και το μόνο πρόβλημα του να είναι, το γεγονός πως άργησαν πολύ να διακόψουν το πρωτάθλημα και έπαιζαν με κίνδυνο μέχρι και τελευταία στιγμή. Άντε και το γεγονός πως είναι εσώκλειστος στα ξένα και όχι στην πατρίδα του. Όμως το ζήτημά του είναι, οι συνάδελφοι του, αυτοί που δεν έχει γνωρίσει ποτέ, αλλά ξέρει τι περνάνε. Συνάδελφοι δικοί του, που δεν έχουν τα παχυλά συμβόλαια και που πρακτικά γι αυτούς δεν υπάρχει καμία μέριμνα για το πώς θα ζήσουν, τώρα που υπάρχει λουκέτο σ’ όλα τα πρωταθλήματα. Και δεδομένα έχουν να αντιμετωπίσουν βιοποριστικό πρόβλημα. Μάλιστα αυτό ίσως να ακουμπάει ακόμα και παίκτες σε ρόστερ ομάδων πρώτης κατηγορίας.

Για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε. Ούτε ο Μπακασέτας, ούτε ο Λόπες, ούτε οποιοσδήποτε άλλος ποδοσφαιριστής κάνει κάποιες κινήσεις, είναι ήρωες ή φωτεινά παραδείγματα ή οτιδήποτε άλλο βαρύγδουπο. Αλίμονο. Βλέπουμε γύρω μας, ποιοι είναι οι ήρωες. Η ουσία όμως είναι, πως αν ρίξει μια προσεκτική ματιά κανείς γύρω του, αυτή την ζόρικη περίοδο, θα διαπιστώσει σίγουρα πως υπάρχουν πράγματα που αλλιώς τα είχε στο μυαλό του και αλλιώς τελικά είναι.

Δείτε επίσης

Στο τέλος κερδίζει η καψούρα

Ο Κώστας Τσίλης ρίχνει ματιές στην... πορεία της πιο περίπλοκης, από τις τρεις υποθέσεις δανεισμών που λήγουν