Επιτέλους, τώρα ψάχνονται οι άλλοι

Ο Κώστας Τσίλης ανοίγει την αγωνιστική και όχι μόνο, κουβέντα για το ντέρμπι με τον ΟΣΦΠ

Προφανώς κάθε ντέρμπι απέναντι στον Ολυμπιακό, είναι η σύγκρουση δυο διαφορετικών κόσμων. Το ίδιο ισχύει και όταν η ΑΕΚ βρίσκει απέναντί της τον Παναθηναϊκό. Σ’ όποια κατάσταση και αν βρίσκεται. Και είναι η σύγκρουση δυο κόσμων, διότι ΟΣΦΠ και ΠΑΟ εξέφραζαν και θα εκφράζουν πάντα το κατεστημένο. Είναι οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Του ισχυρού που τα θέλει όλα και θα κάνει τα πάντα για να τα αποκτήσει.

Από την άλλη μεριά η ΑΕΚ, ήταν διαχρονικά η ομάδα που τους έμπαινε στο ρουθούνι, που τους χάλαγε την μαγιά, αλλά που δεν ήθελε και δεν θέλει ποτέ να γίνει σαν και δαύτους. Αυτή είναι και η τεράστια ειδοποιός διαφορά της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ. Όπως αποδεικνύεται περίτρανα την τελευταία τριετία, αυτό που πάντα ήθελε και προσδοκούσε ο ΠΑΟΚ, ήταν να βρει επιτέλους το πλούσιο πριγκηπόπουλο που θα τον έκανε να μοιάζει και αυτός σαν τους άλλους δυο. Ισχυρός και πλούσιος. Βεβαίως σ’ αυτές τις περιπτώσεις πάντα το ρολόι κτυπάει 12 και η χρυσή άμαξα μετατρέπεται σε κολοκύθα, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Ξέφυγα.

Το θέμα μας είναι το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στα περί δυο διαφορετικών κόσμων. Έχει αναλυθεί εκτενώς και θαρρώ επαρκώς και όλοι το έχουν αντιληφθεί. Εξ ου και είναι ένα ματς με τεράστια σημασία, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Αυτός είναι και ένας βασικότατος λόγος που η ΑΕΚ χρειαζόταν πάντα να παίρνει αποτέλεσμα σ’ αυτό το ντέρμπι. Βεβαίως υπάρχουν και άλλοι πολλοί λόγοι. Για παράδειγμα, στην παρούσα φάση, η ΑΕΚ έχει ανάγκη τη νίκη για να συνεχίσει να πηγαίνει μπροστά και όχι να κάνει πισωγύρισμα. Καλές και άγιες οι πειστικές νίκες με Παναιτωλικό, με ΑΕΛ και με Βόλο, αλλά η ΑΕΚ έχει ανάγκη να αποδείξει πρώτα στον ίδιο της τον οργανισμό, πως τα ανταγωνιστικά της πόδια, φτάνουν και παραπάνω. Αφενός διότι το κύπελλο θα το διεκδικήσει από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ και όχι από τους Βόλους και τις Λάρισες, αφετέρου διότι πολύ απλά είναι η ΑΕΚ.

Πάμε και στο αγωνιστικό κομμάτι. Η ΑΕΚ είναι ξεκάθαρα σε καλό φεγγάρι. Και αυτό δεν είναι κάτι μεταφυσικό. Έχει την εξήγησή του, στην δουλειά που κάνει ο προπονητής και στα αποτελέσματά της. Όλα όσα έχει δουλέψει από την πρώτη μέρα ο Καρέρα στο κομμάτι και της τακτικής και της νοοτροπίας, έχουν αρχίσει να βγαίνουν στο γήπεδο. Το φανερώνει η εικόνα που έχει η ομάδα, το φανερώνουν τα αποτελέσματα, το λένε και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές. Μάλιστα σ’ αυτό το τελευταίο, έχει μεγάλη σημασία πως όσα λένε οι παίκτες για τον Καρέρα και την δουλειά του, τα έχουν δείξει λίγο πριν μέσα στο γήπεδο. Στην πράξη. Διότι από λόγια γενικώς και ειδικώς είμεθα χορτάτοι και ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε άλλο.

Ένα ντέρμπι απέναντι στον Ολυμπιακό, φυσικά και είναι ένα ματς ειδικών συνθηκών, σ’ όλους τους τομείς. Όπως για παράδειγμα η τακτική. Θέλει δουλειά και προετοιμασία. Ωστόσο υπάρχει κάτι που ο Καρέρα έχει καταφέρει να το κερδίσει ήδη. Είναι η πρώτη φορά μετά από πολύ – πολύ καιρό, που η ΑΕΚ πηγαίνει σ’ ένα ντέρμπι και αντί να ψάχνεται για το πώς θα βρει τρόπους για να εξουδετερώσει τον αντίπαλο, είναι ο αντίπαλος που ψάχνεται να βρει τρόπους να ανταποκριθεί στο πλάνο της ΑΕΚ. Και εξηγούμαι.

Εδώ και πολύ καιρό, η συζήτηση που πάντα είχαμε πριν τα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό ή τον ΠΑΟΚ ή ακόμα και τον Παναθηναϊκό, ήταν οι τρόποι που θα έπρεπε να βρει η ΑΕΚ, για να διαχειριστεί τα μεγάλα ατού του αντιπάλου. Συζητούσαμε για το διάβασμα που θα έπρεπε να κάνει ο προπονητής, αναλύαμε τον τρόπο παιχνιδιού του αντιπάλου και το πώς η ΑΕΚ θα προσαρμοζόταν σ’ όλο αυτό. Και όπως φυσικά προέκυπτε εκ του αποτελέσματος, αυτό μόνο σε καλό δεν έβγαινε. Δείτε τι γίνεται τώρα. Δεν είναι ο Καρέρα αυτός που ψάχνεται για να βρει πως θα παίξει ο Μαρτίνς και πως θα τον εξουδετερώσει. Το αντίθετο γίνεται.

Ο Μαρτίνς ψάχνεται να μαντέψει τι θα σκαρφιστεί ο Ιταλός, μπας και μπορέσει να το αντιμετωπίσει και να του εξουδετερώσει. Διότι ο Καρέρα έχει αποδείξει, πως μπορεί στο κυριακάτικο ντέρμπι, να κάνει το… οτιδήποτε, ως προς το αγωνιστικό πλάνο. Μπορεί να πάει σ’ ένα 3-5-2 ή σ’ ένα 5-3-2 ή ακόμα και σ’ ένα 4-3-3 ή 4-2-3-1. Μπορεί να βάλει επιθετικό δίδυμο τον Ολιβέιρα με τον Λιβάγια ή μπορεί και να χωρέσει κάπου τον Κλωναρίδη ή τον Αλμπάνη στην επίθεση και να αλλάξει συνολικά όλα τα δεδομένα στον τρόπο παιχνιδιού της ΑΕΚ. Μπορεί να βγάλει στο γήπεδο μια τριάδα στη μεσαία γραμμή με τον Σιμόες και τον Κρίστιτσιτς και τον Μάνταλο ή μπορεί να δώσει και δεύτερο συνεχόμενο ματς στον σούπερ στρατιώτη Σιμάνσκι. Μπορεί ακόμα και να εμφανίσει ξανά τον νεαρό Σαμπανάτζοβιτς. Το έκανε στην Τούμπα και βγήκε δικαιωμένος και δεν έχει λόγο να διστάσει να το κάνει στο ΟΑΚΑ.

Με λίγα λόγια, η ΑΕΚ και ο τρόπος του παιχνιδιού της, είναι ένας γρίφος για τον αντίπαλο. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός πως ο Καρέρα μπορεί χωρίς δισταγμό να «παίξει» με πολλά και διαφορετικά πρόσωπα από την μεσαία γραμμή και μπροστά. Είναι κυρίως το δεδομένο, πως αυτό το «παιχνίδι» που κάνει ο Ιταλός, με τις πολλές και διαφορετικές επιλογές, του βγαίνει σχεδόν πάντα. Και του βγαίνει και καλά, γιατί είναι καλά δεδομένο στην προπόνηση. Αυτό είναι κάτι που το διαπιστώνει εύκολα ο αντίπαλος προπονητής, μελετώντας την ΑΕΚ του Καρέρα. Την ΑΕΚ δηλαδή που έχει εμφανιστεί μέσα στα ματς του 2020. Είναι τεράστιο αυτό το πλεονέκτημα που έχει καταφέρει να αποκτήσει ο Ιταλός, σ’ ένα τέτοιου είδους παιχνίδι όπως το κυριακάτικο στο ΟΑΚΑ. Δηλαδή αυτό της αδυναμίας του αντιπάλου, να προβλέψει και να διαβάσει το παιχνίδι της ΑΕΚ.

Προφανώς και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Διότι και στην Τούμπα ο Καρέρα αιφνιδίασε, αλλά χαμένος έφυγε. Αλλά επιτρέψτε μου να επιμένω, πως αν δεν είχε βάλει το χέρι του ο τραγικός θίασος διαιτητή και VAR, στην χειρότερη δεν θα είχε χάσει το ματς και μπορεί να το είχε κερδίσει κιόλας. Φρέσκα κουλούρια όμως. Η ΑΕΚ πηγαίνει στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, έχοντας δημιουργήσει από μόνη της, από την δουλειά της, ένα καλό φεγγάρι. Και τα πράγματα είναι απλά. Ας το εκμεταλλευτεί.

 

Δείτε επίσης

Υπάρχει το «όλοι οι καλοί χωράνε»;

Ο Κώστας Τσίλης βάζει στην κουβέντα και στο γήπεδο, τον Αραούχο, τον Λιβάγια και τον Ολιβέιρα