Ανέστης, Άνταμ και… δημιουργικό κέντρο

Ο Τάσος Τσατάλης επικεντρώνει σε τρία ζητήματα που σηκώνουν συζήτηση με αφορμή το «Σαν Σίρο»

Για την σημασία της μεγάλης επιτυχίας της ΑΕΚ στο Μιλάνο, έχουν ήδη γραφτεί σχεδόν τα πάντα. Από τα αυτονόητα, μέχρι τα όχι και τόσο.

Εδώ θέλω να κοιτάξω λίγο περισσότερο επιμέρους αγωνιστικά θέματα. Που προκύπτουν από το συγκεκριμένο ματς κι όχι μόνο.

Δίκαια, καμιά αμφιβολία γι’ αυτό, είναι στο επίκεντρο ο Γιάννης Ανέστης. Για μένα  το πιο σημαντικό είναι πως στάθηκε έτσι σε ένα τέτοιο παιχνίδι, αμέσως μετά από ένα «μπαράζ» αρνητικής κριτικής.

Η αντίδραση του αυτή, αποκτά μεγαλύτερη σημασία, το λέω ξανά, από την δυσκολία του ματς.

Αλλά θα είναι άσχημο και για τον ίδιο και για την ομάδα, να θεωρηθεί αυτό σαν η τελεσίδικη «απάντηση» – «δήλωση» του Ανέστη.

Ο Ανέστης στα τρία χρόνια που είναι στην ΑΕΚ, δεν έχει έλλειμμα από τέτοιες βραδιές. Το επίπεδο του ανταγωνισμού την Πέμπτη το βράδυ, είναι που την ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες.

Παραμένει όμως το ζητούμενο το να δούμε στην συνέχεια έναν γκολκίπερ σταθερά  με την αυτοπεποίθηση που πρέπει να του δίνει η φανέλα που φοράει, για τέταρτη σεζόν σχεδόν βασικός, αλλά και εμφανίσεις όπως αυτή του «Σαν Σίρο».

Για να πω την αλήθεια, είναι μια από τις πολλές φορές τα τελευταία χρόνια, που μια σπουδαία εμφάνιση του Ανέστη, με φέρνει στη θέση να γράψω κάτι παρόμοιο… Για να δούμε αν τώρα η συνέχεια θα είναι διαφορετική.

Χάρηκα πολύ για τον Τζανετόπουλο. Χωρίς υπερβολές κι εδώ. Ήταν αρνητικός στο πρώτο ημίχρονο, δεν μπορούσε να πετύχει μαρκάρισμα και προσπάθεια να κόψει με τίποτα, αλλά στο δεύτερο σταδιακά ανέβηκε, μέχρι το σημείο να έχει ένα εντυπωσιακό τελευταίο ημίωρο.

Μου άρεσε και η ρεαλιστική και χωρίς φανφαρονισμούς στάση του Χιμένεθ, που όταν ρωτήθηκε για τον Άνταμ, μίλησε αποκλειστικά για το δεύτερο ημίχρονο.

Ο Τζανετόπουλος μπορεί να δίνει λύσεις στην ΑΕΚ, ήταν απίστευτα δύσκολο με τα αγωνιστικά λεπτά που είχε πριν από το ματς στο ενεργητικό  του  να μπει στο «Σαν Σίρο» και να σταθεί και ήταν απόλυτα φυσιολογικό να το καταφέρει μόνο με το πέρασμα  της ώρας. Και φυσικά με το πλεονέκτημα που του έδινε η άμυνα των τριών.

Τα αγωνιστικά στοιχεία  που πρέπει να ξεπεράσει ή να βελτιώσει ο Άνταμ για να σταθεί στην ΑΕΚ, δεν είναι εύκολο να αλλάξουν χωρίς σταθερή αγωνιστική παρουσία. Κι εκεί είναι το πρόβλημα. Το που θα την βρει, με την τριάδα των βασικών που υπάρχει, συν την επιστροφή του Λαμπρόπουλου.

Η ΑΕΚ και στο ματς με την Μίλαν ακόμη, αλλά και σε αυτά που της έχουν στοιχίσει βαθμούς στο ελληνικό πρωτάθλημα, θα μπορούσε περισσότερα πράγματα αν ένας από τους Γιόχανσον και Σιμόες, είχε μεγαλύτερη ευχέρεια  και στο κράτημα της μπάλας και στο να την μοιράσει σωστά.

Ειδικά στο «Σαν Σίρο», που ανασταλτικά ο άξονας της Μίλαν ήταν αφημένος στην τύχη του, χωρίς αμυντικό χαφ στην ουσία, είναι για μένα το χαρακτηριστικό ακριβώς που έλειπε για να γίνει η ΑΕΚ πολύ πιο επικίνδυνη.

Είναι και το χαρακτηριστικό που λείπει για να «ξεκλειδώνει» πιο εύκολα η ΑΕΚ τα ματς που την δυσκολεύουν εντός συνόρων.

Δεν φαίνεται  τόσο στα πιο μεγάλα παιχνίδια, που οι μεγάλες ανασταλτικές δυνατότητες του βασικού της δίδυμου στα χαφ σε συνδυασμό με τους πιο ανοιχτούς χώρους, είναι «σούπερ όπλο». Φαίνεται όμως εκεί που η ΑΕΚ έχει ανάγκη μεγαλύτερη ποικιλία κι επιλογές στην επιθετική της ανάπτυξη.

Προς  το παρόν αναμένουμε να δούμε αν και τι ρόλο μπορεί να παίξει  σε αυτό ο Παναγιώτης Κονέ. Είμαι αισιόδοξος γι’ αυτό.

Γενικά όμως και  μακροπρόθεσμα, η μετάβαση της ΑΕΚ σε ένα διαφορετικό πιο αποτελεσματικό δημιουργικά στυλ παιχνιδιού, ειδικά με γνώμονα το ελληνικό πρωτάθλημα, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσο ο σχεδιασμός της θα πετύχει να βρει τον παίκτη ή τους παίκτες, με ισορροπία ανάμεσα στο ανασταλτικό  και στο παραγωγικό παιχνίδι, στο κέντρο.

Δείτε επίσης

Ο Καρέρα μπαίνει εν μέσω «πολέμου» και όχι για… του χρόνου!

Ο ΠΑΝΟΣ ΛΟΥΠΟΣ στο προσωπικό του blog για όλους και για όλα…