Αθεράπευτα Έγκυρα Κιτρινόμαυρα

Ανατριχίλα: Αυτή ήταν η στιγμή σας με την ΑΕΚ -Ο κόσμος μίλησε (ΦΩΤΟ-VIDEO)

Η δική σας στιγμή με την ΑΕΚ, μέσα από το enwsi.gr

0

Η πρώτη σου στιγμή με την ΑΕΚ. Η πρώτη επαφή. Το δυνατό σκίρτημα, η δυνατή στιγμή που την αγάπησε για πάντα. Οτι θυμάσαι περισσότερο και δεν θα ξεχάσεις ποτέ.

Ολα αυτά ζητήσαμε από τους αναγνώστες του enwsi.gr και ανταποκρίθηκαν… Εκατοντάδες κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο με κάθε τρόπο, κάθε μέσο. Για να μας δείξουν πότε… έβαλαν την ΑΕΚ στην καρδιά τους. Είτε με μία πρόταση, είτε με ένα κείμενο.

Τα… ξεδιαλέξαμε, τα σουλουπώσαμε και σας τα παραθέτουμε.

Σας ευχαριστούμε για την ανταπόκριση, καλή απόλαυση!

Ιορδάνης Πλώτας

Το γκολ του Ζούλιο Σέζαρ με την Μίλαν στο Τσάμπιονς λιγκ στο ΟΑΚΑ.

George Mark

Από μωρό που ήμουν στο σπίτι υπήρχαν μόνο Ολυμπιακοί οι άντρες σε ολο το σόι σχεδόν και τους φίλους της οικογένειας και από την άλλη οι γυναίκες Παναθηναϊκοι, έπαιζα ποδόσφαιρο και μου άρεσε από μικρός και έτσι ολοι (πατέρας,θείος,κουμπάρος ) με πήγαιναν στο παλιό Καραϊσκάκη σχεδόν σε κάθε ματς, μου άρεσε δεν λεω αλλα ταυτόχρονα σαν μικρό παιδάκι τρόμαζα κιολλας αλλα δεν ειχα αλλον να με πάει σε κάποια γήπεδο αλλο. (λογικό ολοι να με λένε και εγω να λεω οτι ειμαι Ολυμπιακός).

Καπου στην ηλικία των 8-9 ετών δλδ την σεζόν 1991-1992 βρέθηκε ενας οικογενειακός φίλος και με πήγε πρώτη φορά στο Νίκος Γκούμας σε παιχνίδι κυπέλλου με Ολυμπιακό πάνω από τη σκεπαστή ακριβώς,εκείνη την μερα δεν ειδα παιχνίδι,απλα χάθηκα από τα συνθήματα και την ατμόσφαιρα που ποτε δεν με φόβισε απλα με μάγεψε!αν θυμάμαι καλα είχαμε κερδίσει 2-0 αλλα τι σημασία εχει; εγω εκείνη την μερα έγινα ΑΕΚ

ΑΕΚ R21

Φυσικά κορυφαίο γεγονός για εμένα είναι η κούπα του 2018. Αλλά σαν στιγμή η αγαπημένη μου είναι οταν στο 89 έκανε ο μανταλου το 3-2 με οσφπ. Έγινε κυριολεκτικά χαμός, πανικός. Επίσης σαν ατμόσφαιρα ανατρίχιασα με τη Μπάγερν στο ΟΑΚΑ. Ήταν απίστευτη ατμόσφαιρα. Ευχαριστώ και καλή συνέχεια

Βύρωνας Πετρίδης

5/5/2018. ΓΗΠΕΔΟ ΡΙΖΟΥΠΟΛΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗ ΚΑΨΟΥΡΑ ΜΟΥ ΕΘΝΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΕΚΑΡΑΣ

Παντελής Καβαλέρος

Σαν μετανάστης στο Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκομαι μακριά από την ΑΕΚ… Όμως η καψούρα για τα τρία γράμματα δεν σβήνει ποτέ… Με την ΑΕΚ ΛΟΝΔΊΝΟΥ στον αγώνα ενάντια στον Άγιο Παντελεήμονα για τα τοπικά του Λονδίνου πριν δύο χρόνια.. Τον Μάρτιο του 2018…σκορ 1-1..

Μια από τις καλύτερες στιγμές την έζησα με την μπασκετική ομάδα στο νησί μου… Την Λήμνο.. Όταν η Βασίλισσα μετά την κατάκτηση του Διηπειρωτικου ήρθε στο νησί για τον Αγώνα με τον τοπικό Ηφαιστο… 23-3-2019
ΑΕΚ ΟΛΕΟ ΑΕΚ ΟΛΕΟ
ΉΡΘΕ Η ΒΑΣΊΛΙΣΣΑ
ΣΤΟ ΒΌΡΕΙΟ ΑΙΓΑΊΟ!!!

Γιώργος ΑΕΚ (Θεσσαλονίκη)

Στο γκολ του Σεζαρ με τη Μίλαν όταν το ΟΑΚΑ πήρε φωτιά!!!
Στο γκολ του Βαργκας με τον ΟΣΦΠ 1-0 στο ΟΑΚΑ..χαμος!!
2 ματς που το αχανές ΟΑΚΑ έγινε εδρα κολαστηριο

AEK Enwsi

AEK milan 1-0
Zulio Sezar!!!!
Ekei eimastan k ston San Siro

Γιώργος Γεωργίου

Ηταν νοεμβριος του 2010 και παίζαμε με τον Ολυμπιακό. Γαύρο τον έλεγε ο πατέρας και με πήρε να πάμε στο ΟΑΚΑ να δούμε το ματς. Είχαμε πάει λίγο πιο νωρίς στο γήπεδο και εκείνη τη στιγμή εφθανε η αποστολη της αεκαρας μας. Ξαφνικά ήθελα να παω στον εξώστη να δω την αποστολή να περνάει και τον τότε αγαπημένο παίκτη τον μπλανκο ώστε να τον χαιρετήσω. Ξαφνικά οι άνθρωποι των ΜΑΤ δεν με άφησαν να πλησιάσω στον εξώστη και εκεί ήταν που διαμαρτυρήθηκε έντονα ο πατέρας μου λέγοντας τους ότι ειμαι παιδί και θέλω να δω τους αγαπημένους μου παίκτες από κοντά. Εν τέλη με άφησαν και φώναξα στο μπλανκο “Blanco two goals today” για να μου χαμογελάσει και να μου κλείσει το μάτι. ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΚΟΡΑΡΕ. Η χαρά μου απερίγραπτη όντας μόνο δώδεκα χρόνων. ΑΕΚαρα μου σε αγαπώ πολύ.

Billy Greece

22 Απριλιου 2018.ΑΕΚ-Λεβαδειακος 2-0. Η μερα που πανηγυρισαμε ολοι μαζι το πρωταθλημα. Μια μεγαλη γιορτη.60.000 κοσμος το ευχαριστηθηκε. Στη φωτογραφια εγω, ο Βασιλης Αλεξιου,16 χρονων τοτε, μαζι με τον πατερα μου,περιπου μια ωρα πριν το τελος του παιχνιδιου. Μαζι του πανηγυρισα το πρωταθλημα μετα απο 24 χρονια. Το πρωτο μου πρωταθλημα. Θα τη θυμαμαι παντοτε αυτη τη στιγμη. Να ειμαστε γεροι να πανηγυρισουμε κι αλλα πρωταθληματα

Γιάννης Πανίδης

Στον πλανήτη είναι μια και μοναδική….
Ο πατέρας ΠΑΟΚ η 3 μου αδερφές Παναθηναϊκός και εγώ με τα δυο μου αδέρφια ΑΕΚ.
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια στιγμή αλλά λίγο περισσότερο νομίζω θα έλεγα το 4-0 επι του Ολυμπιακού.
Ο αδερφός μου άρρωστος με 39 πυρετό τον είχα ζαλίσει να πάμε γήπεδο μου λέει είμαι αρρώστος του λέω μια χαρά είσαι η αρρώστια είναι στο όακα ξεκινήσαμε από Καβάλα για το γήπεδο του λέω θα κερδίσουμε 3-0 και θα γίνεις καλά
Μετά το τέλος του αγώνα η φωνή του είχε κλείσει ο πυρετός έμεινε στο 39 κολλημένος αλλά είχα πέσει έξω κερδίσαμε 4-0 τελικά εκείνο το βράδυ δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Γιώργος Ρέντας

Ευκλείδης Παραράς

Καλημέρα,

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο της Νεας Φιλαδέλφειας ήταν στις 29 Σεπτεμβρίου 1971 για τον αγώνα της ΑΕΚ με την ΙΝΤΕΡ (τελικό αποτέλεσμα 3-2). Με είχαν πάει οι γονείς μου, εκείνοι κάθισαν στο ζαχαροπλαστείο του Κανάκη και με περίμεναν ώσπου να τελειώσει ο αγώνας, οπότε τους βρήκα και γυρίσαμε στο σπίτι.
Ήταν ένα εκπληκτικό παιχνίδι σε γεμάτο γήπεδο. Ακόμα πιστεύω ότι ήταν το καλύτερο παιχνίδι της ΑΕΚ που έχω δει ποτέ. Αν και είχε χάσει με 4-1 πριν δύο εβδομάδες στην Ιταλία, μπορούσε εδώ να πάρει την πρόκριση με βάση τις ευκαιρίες που είχε στον αγώνα. Άλλωστε είχε δύο δοκάρια στο πρώτο ημίχρονο και ο τερματοφύλακας Μπορντόν είχε κάνει πολλές αποκρούσεις.
Εκείνο που θυμάμαι έντονα ήταν το γκολ του Μίμη Παπαϊωάννου λίγο πριν λήξει το πρώτο ημίχρονο με ατομική προσπάθεια από αριστερά και σουτ από τη γωνία της μεγάλης περιοχής στην απέναντι γωνία του τερματοφύλακα.
Μεταξύ των άλλων παικτών έπαιζε και ο Λαβαρίδης που απέναντι σε ιταλικές ομάδες είχε πάντα καλή απόδοση.

Ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας δώσατε να θυμηθούμε παλιές ιστορίες.

Πάνος Παραράς

Μετά την οβίδα του Λάζαρου.
Αεκ οσφπ 3 2. Εκεί π πραγματικά πιστέψαμε μετά από χρόνια στη λέξη ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ

Γιώργος Καμαρίτης

Σαν φυσιοθεραπευτής του Εργοτέλη βρέθηκα σαν “αντίπαλος” με την αγαπημένη μου ομάδα στο ΟΑΚΑ με 30.000 κόσμο.
Ήταν ένα μεγάλο πάρτι, η ομάδα έκανε ένα νέο ξεκίνημα με πρόεδρο το Ντέμη, στα μεγάφωνα έπαιζε το “Μόνη ξανά δε θα σ’αφήσω” ένα ολόκληρο γήπεδο να δονείται κ να το τραγουδάει με μια φωνή κ εγώ ήμουν εκεί σε απόσταση αναπνοής από τους παίχτες μας κ απολάμβανα κάθε στιγμή….Ανατριχίλα….
Δυστυχώς δεν υπήρχαν τότε τα έξυπνα κινητά για βίντεο κ selfies, αλλά με μια φωτογραφική μηχανή κ την βοήθεια των “φωτογράφων” αστυνομικών (!!!) έβγαλα όσες φωτογραφίες μπορούσα, από τις οποίες σας στέλνω κάποιες.
Όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα είναι βαθιά χαραγμένα στο μυαλό κ τη καρδιά μου. Ήταν μια στιγμή που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ….

Βαγγέλης Φίκος

Καλησπέρα,
με πολύ δυσκολία θα ξεχωρίσω 2 στιγμές. Μία ευχάριστη και μία δυσάρεστη.
1) Δεν ξεχνιέται το πρώτο ντέρμπι στα 8 μου. Σεπτέμβριος 1987 Οσπφ-ΑΕΚ 2-2 σε ένα γεμάτο ΟΑΚΑ, ανακατωμένοι οι οπαδοί, εισιτήρια από τα εκδοτήρια και μία ΑΕΚ του Τόζα που έδειχνε ότι κάτι καλό θα κυνηγούσε τότε. Τελικά βγήκε 2η πίσω από ΑΕΛ.
2) Το γκολ με Λοκομοτίβ και το άδειασμα μετά από αυτό. Είναι 19,45 19/3/98 και μπαίνουμε στις καθυστερήσεις και βάζω το χέρι στο play για να βάλω ύμνο με το που λήξει. Ανοίγω παράθυρα
και βλέπω τον Ηλία να σπρώχνει προς τα έξω τους αμυντικούς και τον Τσουγκαίνοφ να σκοράρει.
Λέω δεν μπορεί , κάτι θα έγινε και θα το ακυρώσει.Μούδιασμα… Φεύγω από το σπίτι και περπατάω μην ξέροντας που πηγαίνω και καταλήγω στο γυμναστήριο μήπως και ξεδώσω.Εκεί βλέπω κ έναν άλλον δικό μας, που ήρθε για τον ίδιο λόγο ο οποίος βάζει τα κλάματα. Πήγαιναμε ημιτελικό με Στουτγκάρδη και μετά τελικό με Τσέλσι του Τζόλα και του Πογέτ…Κάποια στιγμή είχα πετύχει τον Μαλαδένη που μου είχε πει ότι αν περνάγαμε αυτό το ματς, με την ψυχολογία που θα αποκτούσαμε θα το σηκώναμε. Την επόμενη στο Πανεπιστήμιο δεν μιλιόμουν όπως κ το Σ/Κ.
Τη Δευτέρα κανονικά Σκεπαστή για ΑΕΚ-Απόλλων 1-0. Το μούδιασμα αυτό δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Γιώργος Μώρ

Η ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΙΔΗ ΣΤΟ ΠΕΝΑΛΤΥ ΜΕ Κ.Π.Ρ. ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΣΤΟ 6-1 Ε[Ι ΤΟΥ ΓΑΥΡΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΣ ΓΥΡΙΣΕ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΑΔΙΣΤΙΚΟ ΤΑΚΟΥΝΑΚΙ ΕΒΑΛΕ ΤΟ ΓΚΟΛ .ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 6-1 ΠΗΡΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ Ο ΑΡΔΙΖΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΓΑΥΡΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ΕΛΗΞΕ ΕΛΗΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΦΑΝΕ ΕΒΔΟΜΟ.

Takis K

Η δική μου μεγάλη στιγμή… ήμουν 7 ετών, Αύγουστος 1972. έπαιζα ποδόσφαιρο, απογευματάκι νωρίς με φανέλα της ΑΕΚ με ρίγες μαζί με τους φίλους μου κάπου στην Αθήνα. Ήρθε ξαφνικά ο θείος μου περαστικός στο σπίτι μας από το χωριό του, με είδε στον δρόμο με την φανέλα και μου είπε πως πάει στο γήπεδο να δει το φιλικό της ΑΕΚ με την Νασιονάλ και να με πάρει μαζί…. Η πρώτη μου φορά στο γήπεδο. Θυμάμαι καθόμουν στο κατάμεστο κάγκελο γύρω από τις εξέδρες κοντά στον αγωνιστικό χώρο, και λοξά πίσω από τους πάγκους των δυο ομάδων…. υπέροχη αίσθηση, δεν χόρταινα να μυρίζω το ποτισμένο χορτάρι και να βλέπω ζωντανά την ΑΕΚάρα. νομίζω πως ήρθαμε 1-1 αν θυμάμαι καλά. με τερματοφύλακα στην ΑΕΚ τον Αργεντινό Νέστορ Ερέα….

Που πας ρε Καραμήτρο

Εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ την πρώτη μου φορά στο γήπεδο, ήμουν πάρα πολύ μικρός όταν με πήγε ο πατέρας μου στις αρχές των 60’s. Αξέχαστο όμως το 3ο γκολ του Μίμη με την ΚΠΡ και μετά η απόκρουση του Χρηστίδη, το γκολ του Καραγκιοζόπουλου με το γαύρο και στη συνέχεια η ατμόσφαιρα στο τελευταίο παιχνίδι, η ατμόσφαιρα το 1973 στο φιλικό με τη Λανς (5-2 νομίζω κερδίσαμε), η ατμόσφαιρα με Μπάρτσα, η ατμόσφαιρα με Δυναμό Δρέσδης, όπως και η ατμόσφαιρα σχετικά πρόσφατα με Μίλαν. Και άλλα γκολ πάρα πολλά βέβαια που τι να πρωτογράψεις (από Ίντερ στο 3-2 μέχρι του τελικού του κυπέλλου σχετικά πρόσφατα με γαύρο και μέχρι του Γιακουμάκη στο 1-2 στο τηγάνι κ.λπ.).

Γιώργος 66

Καστορια -ΑΕΚ 81-82 . Στο παλιο ξερο γηπεδο (χωρις χορτο) παρακαλω. Με πηρανε μαζι τους τα μεγαλυτερα ξαδελφια μου (ολοι Ενωσιται) και πηγαμε 2 ωρες δρομο με αμαξι κατσικοδρομο, να δουμε Θωμα Μαυρο . Ελειπαν ολα τα βασικα αστερια μας (5-6) οπως Μπαγεβιτς και αλλοι, και ισοφαριστηκαμε . Στο 1-1 (τελικο) εβαλα τα κλαματα. Ειμουνα 15χρ κι εβλεπα πρωτη φορα την ΑΕΚΑΡΑ…

Γιώργος Μουρατίδης

Σιγουρα αυτο που θα μου μεινει αξεχαστο ειναι η γκολαρα του μεγαλου Μιμη Παπαιωαννου με την ΚΠΡ. Επισης και το γκολ του Μαρτον Εστερχαζυ με την μεγαλη ΡΕΑΛ.

Αντώνης Ρισσέτης

Το πρώτο παιχνίδι που θυμάμαι στο γήπεδο ήταν φυσικά με τον πατέρα μου πρωτάθλημα 1979 – 80 ΑΕΚ – Ρόδος 6-1 δύο γκολ Μαύρος δύο ο Ντούσαν Δύο ο Βλαντιτς. Πήγαινα πρώτη δημοτικού. Η μεγαλύτερη χαρά ever το γκολ του Τάκη. Εκείνη τη μέρα στο δεύτερο ημίχρονο νομίζω ότι μέχρι το γκολ είχα γεράσει 30 χρόνια

Χάρης Πάτσης

Γεράσιμος Ταβανιάτος

Ντέμης ΑΕΚ-Ρεάλ 3-3

Μάριος Αλβέτος

Πρώτη φορά στη Νέα Φιλαδέλφεια με πήγε ο πατέρας μου, βάζελος εκείνος, στις 16/4/1980 σε φιλικό ΑΕΚ -Wolves 2-2….To goal της ζωής μου είναι το πρωταθληματικό του 1989, του Τάκαρου απέναντι στο γαύρο. Βρίσκομαι πίσω από το τέρμα του γαύρου, εκεί που σήμερα είναι η Original, κι έχω τη φάση μπροστά μου από την αρχή “πιάτο”.Την άλλη μέρα βρίσκομαι φωτογραφία στο κεντρικό δισέλιδο των Νέων, να κρέμομαι πάνω από τη τάφρο του ΟΑΚΑ σε έκσταση….Δεν έχω νοιώσει έτσι ποτέ μου. Αξέχαστη μου έχει μείνει η ατμόσφαιρα στο ματς με την Barcelona στη Νέα Φιλαδέλφεια, η εξέδρα στο Παρίσι το 1997 και σε αρνητική διάθεση αξέχαστος ο τελικός με τον βάζελο το 1994 και η βραδιά του Ποντίκη….Για τη φωτογραφία ένα θα πω, “ήμουν κι εγώ εκεί,στον αγωνιστικό χώρο”…..

Κώστας Εξακουστός

Πρώτος αγώνας ΑΕΚ-Εθνικός 3-1 πρωτ.1970-71 γκολ που πανηγύρισα,το γκολ του Σ.Πομώνη στο 1-4 με την Ίντερ στο Μιλάνο στο Πρωταθλητριών. Προηγηθήκαμε.

Τζιμ Νταλακούρας

ΑΕΚ-Απολλων 2 0 , όπου μαθηματικά πήραμε τον τίτλο. Πρώτο μ ματς στη 16-17.

Παναγιώτης Κατοχιανός

Πρώτη δυνατή και αξέχαστη ανάμνηση ήταν όταν ήμουν από τις μασκοτ(τα παιδιά που συνοδεύουν τους ποδοσφαιριστές) στο ματς ΑΕΚ Λιλ το 2006 νμζ τον Νοέμβριο που κερδίσαμε με γκολ του λυμπε τότε… Αξέχαστη εμπειρία

Παναγιώτης Κύρκος

1989-90 αεκ – δυναμό δρεσδης τα γκολ Μανωλα- Σαββίδη την ίδια χρονιά το τακουνάκι του Χριστοδούλου

Πίτερ Καψάλης

ΑΕΚ Ίντερ 3-2 9 χρόνων…πρώτη εμπειρία που θυμάμαι καλά…ΑΕΚ QPR 3-0 κ πρόκριση ….η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μου …(παιδιά εξαιρούνται).

Θοδωρής Δαέλλης

Η Πρώτη φορά που παρακολουθώ την Αεκάρα μας στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του σπιτιού μας στο δεύτερο γύρο του ΟΥΕΦΑ με αντίπαλο την Ιντερ Μπρατισλάβας έτος 1975. Μαθητής Α Δημοτικού με είχε συνεπάρει η αγωνιστικότητα, το πάθος και η αύρα αυτής της ομάδας σε ένα συγκλονιστικό ματς που νίκησε 3-1 αλλά αποκλείστηκε γιατί είχε χάσει στη Σλοβακία με 2-0. Για κακή μου τύχη είχε κάνει καταπληκτική εμφάνιση ο Στέφανος Θεοδωρίδης το δεξί μπακ εκείνης της ομάδας με τρομερά τρεξιματα και μεγάλο επιθετικό οίστρο. Η λεπτομέρεια που λεγομαι Θοδωρής ήταν το θεόσταλτο σημάδι να θεωρήσω ότι αυτή ηταν η ομάδα της καρδιάς μου και να μην τη αποχωριστώ ποτέ. Μέχρι τότε έλεγα ότι ήμουν Ολυμπιακός διότι όλο το σόι γαύροι και η γειτονιά στη Νίκαια κοκκίνιζε ολοκληρωτικά αλλά δεν ήταν συνειδητή επιλογή μου. Οπότε για άλλη μια φορά κόντρα στο ρεύμα και στις εύκολες επιλογές. ΑΕΚΑΡΑ σε δύσκολες εποχές και περιοχές αλλά με αξέχαστες μοναδικές αυθεντικές στιγμές χαράς. Στο πρώτο αγώνα που είδα την ΑΕΚ ζωντανά ήταν στο Καραϊσκάκη στη θύρα 13 με πρώτο ξάδελφο που ήταν γαύρος μεγαλύτερος 10 έτη. Χρονιά 1982 που πήραμε το κύπελλο και έβαλε το γκόλ στο 77 ο Θωμάς Μαύρος και φύγαμε νικητές με 0-1. Μου φαίνεται σαν χθες και θυμάμαι τρομερές λεπτομέρειες απο τον αγώνα.

Μανώλης Πολυκρέτης

Πρώτη έντονη εμπειρία οι πανηγυρισμοί στην Ομόνοια μετά τη νίκη επί της Ντέρμπυ μέσα στην Αγγλία. Αξέχαστα γκολ πολλά, πιο χαρακτηριστικό όμως, το γκολ του Μαύρου μέσα στο παλιό Καραϊσκάκη για το κύπελλο, όταν από τη θύρα 7 φώναζαν στον Παπαδόπουλο τον Κύπριο “σκότωσέ τον, σκότωσέ τον!” αλλά εκείνος πρόλαβε να δει μόνο την πλάτη του και τη μπάλα στο τέρμα που ήταν από την πλευρά της Καστέλλας.

Βασίλης Γιαννατσέλης

1989 – Καραγκιοζόπουλος!!! Ήμουν 7!! Κάτι πιο πρόσφατο, φυσικά Γιακουμάκης, πάλι εναντίον των γαύρων!

Νίκος Τέτος

ΑΕΚ -ΠΑΟΚ….2-0 με Μαυρο κ Βλαχο….πρωτο ματς Ολυμπιακο σταδιο….κ σηκωσαμε το κυπελο

Χρήστος Χ.

Δύσκολα μας βάζετε! Θα πω όμως το πέναλτι που απέκρουσε ο Χρηστίδης με την QPR και μας έδωσε την πρόκριση στους “4” του ΟΥΕΦΑ! Με τον αδελφό μου να με σηκώνει μαζί με την καρέκλα ψηλά, σε καφενείο του χωριού, για να πανηγυρίσει και όσα επακολούθησαν στο τέλος, που αποτέλεσαν την πρώτη παιδική αγάπη και παντοτινή!

Γιώργος Δρίμτζιας

Η πρόκριση στα πέναλτυ με τη QPR. Χρηστιδης αλλαγή με το Στεργιουδα. Στη τηλεόραση βέβαια 8 χρόνων.

Γρηγόρης Αθανασιάδης

Η εκπληκτική ατμόσφαιρα στην Φιλαδέλφεια στον επαναληπτικό με την Π.Σ.Ζ ασχέτως ότι αποκλειστηκαμε όπως αποκλειστηκαμε με τα βρωμοκορακια!!!Ο αγώνας ήταν στις 9 αν δε κάνω λάθος και το γήπεδο είχε γεμίσει τρεις ώρες πριν!!!Αξέχαστη μέρα και παλμός εξέδρας!!!!

Dimitris Ve

Η δική μου μεγαλύτερη στιγμή με την ΑΕΚ είναι όταν έγινα ΑΕΚ και γιατι είμαι ΑΕΚ

Σωτήρης Πανουσάκης

Η πρόκριση στα πέναλτι με την QPR. Ασπρόμαυρη τηλεόραση… μαγεία! Νομίζω ότι τότε ήταν η στιγμή που αυτομόλησα και από ΠΑΟ που ήταν η ομάδα του πατέρα , έγινα ΑΕΚ.

Dhmhtrhs Spili

Ο ημιτελικός κυπέλλου με τον Ηρακλή το 1983 που νικήσαμε 2-0.

Γιώργος Γραμμάτικας

Σίγουρα η όλη προσπάθεια και γκολάρα του Τάκη του -! Έρεε το – άφθονο!

Chris Anastasiou

3 Νοε 1976· Ντέρμπι Κάουντι – ΑΕΚ 2-3 (53′ Τζόρτζ, 88′ Ρίοχ – 64′ Νικολούδης, 77′ Τάσος, 84′ Βάγκνερ)
Φοιτητής τότε.
Εκεί ήμουνα.

George ‘Roach’ Sakellariou

Πρώτη φορά όταν ήμουν 5-6 ετών κάπου στα 1992 στη θύρα 19 με τον πατέρα μου.
Η ΑΕΚ έπαιζε με ασπρόμαυρα και οι σκώληκες με κιτρινόμαυρα.
Οπότε έκανε φάση ο Άρης πεταγομουν να πανηγυρίσω και οι γύρω γελούσαν που ήμουν μικρός και δε καταλάβαινα ποια ήταν η ΑΕΚ…
Τηλεόραση:
Αγαπημένο γκολ το πέναλτι του Ατματζίδη στον τελικό με το βαζελος το 1997
Γήπεδο: γκολ Νάβας με τη Λεβερκούζεν στο 2-0 (θύρα 3)

Thanos T Zachs

Το χθεσινό μου βίντεο. Σύντομα και του 1992. Τα υπόλοιπα είναι αναμνήσεις στο μυαλό μου

Κώστας Μυλωνάς

Εθνικος -ΑΕΚ 0-3 (με Μπατιστα ο Εθνικος) ,Δημητριαδης γκολ με σπαρτακ μοσχας τρελα

Giorgino Avdira

ΑΕΚ-ΠΑΟΚ ΤΕΛΙΚΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ 1983 ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΑΡΑ ΒΛΑΧΟΥ

Ευάγγελος Κυριαλάνης

Η δική μου εμπειρία με την ΑΕΚ ήταν όταν ήρθε στην Κομοτηνή με αντίπαλο τον Πανθρακικό στο ΔΑΚ Κομοτηνής για την Σούπερ Λίγκα αν θυμάμαι καλά το 2008 ! Μένω κοντά στην πόλη και πήγαμε με τον φίλο μου Sotos-vaso Zisis από την μεριά που ήταν οι ΑΕΚτζήδες και περάσαμε τέλεια !

Μιχάλης Μαλεσιάδας

Απο την τηλεοραση ρειντζερς αεκ το καλυτερο τακτικα παιχνιδι που εχω δει ποτε…

Σπύρος Παπαϊωάννου

Όταν στις ειδήσεις ήταν η ώρα για τα αθλητικά καθόμουν και έβλεπα, όταν έδειχνε την ΑΕΚ σχεδόν πάντα έδειχνε και σκεπαστή… πρώτη δυνατή εικόνα για έναν πιτσιρικά και το απόλυτο κλείδωμα με την ομάδα… Καραγκιοζοπουλος το 89. Πάμε ΑΕΚΑΡΑ ΜΟΥ

Γιάννης Τζήμας

ΑΕΚ-ΠΑΟ 2-0 ( γκολ Κοπιτσής-Αλεξανδρής)πρώτη φορά που πήγα είδα από κοντά αγώνα μια και είμαι από Καναλακι Πρεβεζας…..Θύρα 5 και όταν μέσα από το σκοτάδι ανεβαίνοντας τα σκαλιά είδα το γήπεδο ανατρίχιασα….!!!

Γιάννης Γιαννούτσος

Πρώτη φορά στο ΟΑΚΑ σε ηλικία 10 χρόνων Ολυμπιακός ΑΕΚ 0-1 Θωμάς Μαύρος με κεφαλιά..

Αλέξης Αγγελής

ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΤΆΚΗ ΜΕ ΤΟ ΓΑΥΡΟ 0.1 83 ΕΙΜΟΥΝ 34 18 ΧΡΌΝΟΝ ΤΌΤΕ ΕΊΧΑ ΤΡΕΛΑΘΗ

Θανάσης Στρατιώτης

Πρώτη φορά στο γήπεδο σε ηλικία 9 χρόνων το 85-86 ΑΕΚ-μπαοκ 4-1, γκολ ντανιελο Αεκ-τορινο 2-2 φωτοβολίδα!!!!στην φώτο είμαι αριστερά μπροστά από την 19 με γύψο στο αριστερό χερι

Δημήτρης Χατζηρουσέας

Το γκολ του Καραγκιοζοπουλου με τον Ολυμπιακό ήμουν 10 χρονών τέτοια χαρά και πανηγύρια

Παύλος Γιαννάκης

Με τον ΟΦΗ τελευταία αγωνιστική και πρωτάθλημα(1994).

Γιάννης Μποτσακάκης

Το ένα μηδέν με ρεαλ με το φάουλ του Τσιαρτα

Αλεξάνδρος Καλτσάς

τα 2-0 το ματς με rangers,θα δύο ματς στο κύπελλο με Ολυμπιακό τη χρονιά Ραβουση και το γκολ του σεντενο στο bernabeu,πρέπει ν ακούστηκα σ όλο το ιλιον.

Κυριάκος Ζωγράφος

Τάκης Καραγκιοζόπουλος 0-1 τον γαύρο στο ΟΑΚΑ 1988-89. 5 άτομα να ακούμε στα ΑΜ Έρα Σπορ στην Κύπρο ενώ πηγαίναμε σε οικογενειακό γάμο. Οι υπόλοιποι στο αυτοκίνητο τρελλάθηκαν και εγω μόλις γνώριζα την πιο μεγάλη αγάπη της ζωής μου

Χρήστος Πρόξενος

Το γκολ του Καραγκιοζοπουλου…Το οποιο εβαλε τελος στα πετρινα χρονια

Γιάννης Ράπτης

Βρήκα το ματωμενο τσιρότο του Σλισκοβιτς στο 3-1 στο τέλος κ δε το πήρα…. Το γκολ του ΤΌΝΙ στη Σκωτία.!!

Γιώργος Σωπηλιάδης

Το γκολ του Τάκη το 89!!!

Παναγιώτα Μπακομιχάλη

Η πρώτη γνωριμία το ΑΕΚ_QPR που κόλλησα ΑΕΚ.Η πιο εντυπωσιακή εμπειρία το ΑΕΚ-Μιλαν…

Βασίλης Μπάμπαλης

ΑΕΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 1983-84 2-1ΜΕ 2 ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΘΕΩΜΑ!!!!!! ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΕΠΑΣΤΗ ΕΓΩ ΤΟΤΕ 11 ετων!!!

Νίκος Μυτιλήνη

βλεπω οτι δεν θυμαται κανενας το 6-1 στην Φιλαδέλφια με την πορτο το 1978.Τι αγωνας ηταν αυτος.

Λεωνίδας Μουστάκης

Η προκριση με την ρεητζερς το γκολ του παπαιωαννου

Πάνος Κατεμής

ΚΌΡΙΝΘΟΣ-ΑΕΚ 1-2 1991-92.Εγω 10 χρόνων από Κορινθο να υποστηρίζω και τις 2 ομαδες μεχρι που έκανε το 1-2 λίγο πριν το 90 το σίχαμα ο Αλεξανδρής.Χοροπηδουσαν οι ORIGINAL στο πέταλο των όρθιων σαν να μην υπάρχει αύριο.. Απο τότε και ύστερα δεν τέθηκε ποτέ ξανά κανένα διλλημα…

Δημήτρης Δημητρίου

Αργυρουπολη, Κωσταντινουπολεως και Κυπρου δεκα χρονων με το ραδιακι στο χερι ! Πανυγηριζα σα τρελλος και με κυνηγουσε η μανα μου γιατι νομιζε οτι κατι με δαγκωσε…αρε ΑΕΚΑΡΑ ΜΟΥ !!!

Ηλίας Φλουντζής

Ετών 17 ολυμπιακό στάδιο αεκ – οσφπ ή οσφπ – αεκ 1-0 με τον Θ. Μαύρο και όλοι να φωνάζουν :σαργκανη σαργκανη ο μαύρος τι σου κάνει

Γιωργος Γεωργακοπουλος

ΑΕΚ-Κ.Π.Ρ. 3-0 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ.

Πάνος Κακογιάννης

Στην 21 βλεποντας τον Σαραβακο να σκοραρει επι της Ρειντζερς!!!!!!!!

Νικόλας Γλύφτης

ΑΕΚ -ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ 1-0 (Παπαϊωάννου ).1976 Νομιζω.Τερματοφυλακας ο 37 χρονος τοτε Στέλιος Σεράφιδης λογω τραυματισμού του Κωνσταντινιδη.

Adriano21

Στιγμές πολλές, όλες με φόντο το γήπεδό μας.
1)Το αυτόγραφο του Θεωμά έξω από την 18 σε φωτογραφία που πουλούσαν μικροπωλητές.
2)Τον πατέρα του Μαύρου που μπαίνοντας μέσα στο γήπεδο μας είπε ότι ο γιος του θα βάλει 3 γκολ, σε ένα ματς υπό καταρρακτώδη βροχή (τελικά έληξε 1-0 με γκολ του Δίντσικου προς το τέλος). Στο 2ο, ο Θωμάς έπιασε “γεμάτα” ένα σουτ και ξάπλωσε κάτω ένας αμυντικό που απέκρουσε με την πλάτη, η μπάλα πρέπει να ζύγιζε 100 κιλά με τη βροχή… ήταν το πιο ανατριχιαστικό αααααχ που έχω ακούσει.
3)Τον παλαίμαχο πλέον Κλεάνθη Μαρόπουλο που πήγε να μπει στα επίσημα και τον σταμάτησαν κάποια αμούστακα παιδάκια-σεκιουριτάδες για έλεγχο, πολύ άβολη στιγμή.
4)Τα 2 γκολ του “μικρού” με την Ρέιντζερς, στην σκεπαστή. Δεν είδα κανένα γκολ από το σημείο που ήμουν κι επίσης δεν κατάλαβα ποτέ πώς βρέθηκα στα κάγκελα ενώ ήμουν πάνω από τη μέση της κερκίδας.
5)Τα αποχαιρετιστήρια παιχνίδια του Μαύρου (ΑΕΚ-Εθνική Ελλάδος) και του Αρδίζογλου (ΑΕΚ-Απόλλων Αθηνών).
6)Το ξύλο με τα ΜΑΤ στην σκεπαστή στο ΑΕΚ-Ηρακλής στο τελευταίο παιχνίδι της ομάδας με πρόεδρο τον Ζήτα.
7)Και ένα ματς με τον Μίμη Παπαϊωάννου να μπαίνει αλλαγή, στη Χαλκίδα αν θυμάμαι καλά.
2-3 πήγα να γράψω και θα μπορούσα να γράφω 1.002

Βασιλης21

Το πρώτο μου παιχνίδι 7 χρονών με την Γαλατά στο ΟΑΚΑ! Απίστευτο συναίσθημα το πρώτο γκολ το είδα στο 2ο παιχνίδι που πήγα ήταν ένα 2-1 επί του Ηρακλή με δύο γκολ του αγαπημένου μου Κατσουράνη! Η πιο τρελή στιγμή το 3-2 με τον Ολυμπιακό στο τρίτο γκολ νόμιζα ότι θα σπάσει το πάνω διάζωμα! Επίσης και η ατμόσφαιρα με τον Λεβαδειακό στο ματς τίτλου, απ αυτο το ματς δεν θα ξεχάσω τους παππούδες δίπλα μου που έκλαιγαν! Και έλεγαν ένα μας έμεινε ακομα(εννοούσαν το γηπεδο) και μετά ας φύγουμε!!!

Σταύρος από Καμένα Βούρλα

Καλησπέρα συν-τρελοι ΑΕΚαρες…
Η ΑΕΚ για μένα είναι ο,τι ομορφότερο υπάρχει στη ζωή μετά τους φίλους κ την οικογένειά μου.
Μπορεί να μην την ακολουθώ συνέχεια κ παντού αλλά όσο μπορώ είμαι κοντά της.
Από στιγμές στο γήπεδο μου έχουν μείνει πολλές… Όμως οι έντονες είναι οι ακόλουθες:
1. Δεν θυμάμαι αγώνα, δεν θυμάμαι χρονιά θυμάμαι μόνο πώς ο πατέρας μου με έκανε ΑΕΚτζη… Στο Νίκος Γκούμας, το ΛΑΌ μας κ μια ιαχή… “Δημητριιάαααδης”. Δεν ήμουν πάνω από 4 όταν με πρωτοπήγε στο γήπεδο…..
2. Ο τελικός με τον Απόλλωνα στο ΟΑΚΑ το 1996 και χιλιάδες λαού να φωνάζουν “Ντούσαν γερά ποτέ στον Πειραιά… Ντούσαν γερά παρ’τους τα λεφτά”!!
3. Η ωραιότερη ατμόσφαιρα που έζησα ποτέ σε γήπεδο μέχρι σήμερα…ΑΕΚ-ΜΠΑΡΤΣΑ 0-1. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την είσοδο των ομάδων…
4. Το πρώτο μισάωρο του αγώνα ΑΕΚ-ΡΕΑΛ στην Φιλαδέλφεια (3-1)…. Στη θύρα ανάμεσα στη Σκεπαστή κ τα Επίσημα… 110€ το εισιτήριο τα είχε ο “Μάκαρος”!!
5. Ο πατέρας μου συνήθως με πήγαινε στη Θ. 3 στην Φιλαδέλφεια. Όμως στο παιχνίδι με την Μονακό (1999-2000 νομίζω) μας έκλεψαν την ώρα που αγόραζε το εισιτήριο… Θυμάμαι να μου λέει “Σε πειράζει να το δούμε πίσω από το τέρμα…στην 21;;” Του απάντησα “θα βλέπουμε καλά κ εκεί;” Μου λέει “ναι.. Θα τραγουδούν περισσότερο.. καλά θα είναι..θα δεις! Άλλωστε δν έχουμε άλλα λεφτά για να φας κάτι μετά…” Τελικά αλλάξαμε το εισιτήριο κ είδαμε το παιχνίδι από την θ. 21. Τελικό σκορ 2-2.
Στο ΟΑΚΑ πολλές οι όμορφες στιγμές κ κυρίως την περίοδο Νικολαΐδη που μάζευε στα μεγάλα παιχνίδια σταθερά πάνω από 40.000 κόσμο…
Κορυφαία όμως είναι το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό το 2018!!!
Επίσης δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ το γκολ του Λαζάρου στο τέλος του αγώνα με την ΑΕΛ και την πρόκριση στον τελικό.
Την απονομή στην Ριζούπολη κ το γλέντι στην Φιλαδέλφεια…
Όσο γράφω τώρα… Όλο κ μου έρχονται σκηνές στο μυαλό…
Βάλτε ο,τι νομίζετε!!!
Ελπίζω μετά τις εκπομπές στο YOUTUBE να κάνετε κ κτ σε webradio ζωντανό…
Τα καλύτερα είναι μπροστά μας αδέλφια!!!!
Υ.Γ.. Είμαι 30 χρονών…
ΜΟΝΆΧΑ ΈΝΩΣΙΣ
Σταύρος 21 από Καμένα Βούρλα

Σπύρος Σερμπέτης-Παππάς

Αντί πολλών στιγμών που μπορούσα να επιλέξω για αυτή την καρμική σχέση, επιλέγω μια φωτογραφία που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό ΑΕΚ Empire τον Σεπτέμβριο του 2005, από το ταξίδι μου στο Παρίσι. 12 χρονών τότε, μετά από το πρώτο μου εισιτήριο διαρκείας και μια ολόκληρη χρονιά δίπλα στα τρία πιο όμορφα γράμματα της ζωής μας, η μητέρα μου (που μου «κόλλησε» το μοναδικό υπαρκτό άκρως θετικό κιτρινόμαυρο μικρόβιο) προνόησε να βάλει στις αποσκευές μια φανέλα του Κατσουράνη, για να τραβήξουμε αυτή τη φωτογραφία.
15 χρόνια μετά, με όλα αυτά τα χρόνια δίπλα στην ΑΕΚ με το διαρκείας μου, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες (η μητέρα μου έκανε μεταμόσχευση καρδιάς το 2013 και, αν μπορείτε να μαντέψετε, με ρώτησε το αποτέλεσμα της ομάδας μας με την Κηφισιά, τότε επί Γ’ Εθνικής), η ΑΕΚ αποτέλεσε πιστό σύντροφο και την καλύτερη παρέα σε όλη τη σταδιοδρομία της ζωής μου.
Ευχαριστώ που μου δώσατε το βήμα για να εκφράσω όλα τα παραπάνω. Να είστε καλά και να έχουμε όλοι την ευκαιρία να δούμε την ΑΕΚάρα μας να μεγαλουργεί και πάλι στην Αγιά Σοφιά μας.
Με εκτίμηση,
Σπύρος Σερμπέτης-Παππάς.

Liontos 21

Είμαι ο Φίλιππος είμαι 10 χρόνων και η πιο αγαπημένη εμπειρία με την ΑΕΚ στην φιέστα του πρωταθλήματος στη Ριζούπολη όπου είχε πολλά καπνογόνα την σεζόν 2017/18. Είμουν μαζί με τον αδερφό μου, τον Πατέρα μου, τον θείο μου και τον ξάδερφο μου Μήτσο.

Εντύπωση μου έκανε όταν πέρασε το λεωφορείο με τους παίκτες οι οποίοι πανηγύριζαν.

Πανος Γιαννακοπουλος

Πρώτη φορά….1977-78 ΑΕΚ-Ρόδος 5–2………γκολ Καραγκιοζόπουλος……Αξέχαστο το κλάμα του Πανταζή που εξέφρασε τα μάτια όλων των ΑΕΚτσήδων.

Μάνος Κοκκιάς

Τάκης Καραγκιοζοπουλος
0-1
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!!!

Δημήτρης Χατζόπουλος

Μάιος ’88, ΑΕΚ-Ηρακλης 1-0 επεισόδια. Η πρώτη μου φορά 6 χρόνων. Καθόμουν πάνω από τη σκεπαστή.

Σπύρος Λινάρδος

Θρίαμβοι αμέτρητοι. Αλλά για εμένα, επειδή καψούρα σημαίνει να πονέσεις , Το παιχνίδι με τον Πανθρακικό, κλάμα & υποβιβασμός, εάν μέχρι τότε ήμουν ΑΕΚ άρρωστος , μετά από αυτό το ματς ήμουν ΑΕΚ Χ 1000000000 φορές περισσότερο…

Σίμος Αρζένης

Το ΑΕΚ τορίνο το 2-2 με την γκολαρα φάουλ τού Ντανιελο

Χάρι Ζαβερδίνος

Το 3 – 0 του Μιμη με την QPR !

Λάκης Μπαλάλης

Εάν θυμάμαι καλά μάλλον λιγο πριν την δεκαετία του 60 με τον Νέστορα σε παιχνίδι στην Φιλαδέλφεια με τον Ηρακλή. Πηρε την μπάλα από την σέντρα πέρασε και τον τερματοφυλακα,με τον σέντερ μπακ γαντζωμενο πάνω του και να μπαίνει με την μπάλα στα δίκτυα. Απιστευτη θύμηση.

Αργύρης Κωστούρος

Το πρώτο ματς στο γήπεδο ήταν το ΑΕΚ-Βέροια 5-0 στο ΟΑΚΑ το 1987, στη τηλεόραση ο τελικός του 1983 με τον ΠΑΟΚ, στο γκολ που τρελάθηκα ήταν του Κατσουράνη στο 1-2 με τον Ολυμπιακό στη Ριζούπολη και η πιο αξέχαστη στιγμή η πρόκριση με τη Σπαρτάκ Μόσχας.

Νίκος Ιωάννου

Ολυμπιακος-ΑΕΚ 0-1 με γκολ του Ντέμη απο μπαλια Σαβέφσκι

Christos Dimitriou

Πρώτη φορά: ΑΕΚ-Καβάλα 5-1, πρεμιέρα 1980-81, αξέχαστη στιγμή: 7/5/89 – γκολ Καραγκιοζόπουλος

Γιωργος Παπαπανος

Το μεγαλύτερο κλάμα το έριξα με την Λοκομοτιβ. Καταραμένη μέρα. Θέλω να την ξεχάσω

Nikos Michalis

Ντεμης ΑΕΚ -ΡΕΑΛ 3-3

Panos Mpouzas

Ζούλιο Σεζάρ εναντίον Ντίντα…Ένα γκολ και ο κόσμος της ΑΕΚ θα πάει στα ουράνια… Φεύγει ο Σεζάρ γκοοοολ!!!!ΑΕΚ-ΜΙΛΑΝ 1-0

Λαμπρος Μηνιας

Το γκολ του Σαβέβσκι με τον Άγιαξ

Κωστας Στρογγυλος

Το γκολ τσιριλο με αντερλεχτ

Γιωργος Σακ

Όλες είναι στιγμές που θα ξανάρθουν μάγκες μου..
Η μεγάλη στιγμή μου είναι με τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου μικρό παιδί όταν ήμουν να με κρατάει και να μπαίνουμε μαζί στο γήπεδο.. Αυτές είναι οι μεγάλες και ανεκτίμητες στιγμές!
Και τώρα φυσικά να πηγαίνω τους γιους μου!

George P. Georgiou

Το γκολ του Ντέμη που κάνει το σκορ 3-1 στο ΑΕΚ – ΡΕΑΛ στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Mihalis Matsos

Το γκολ του Καραγκιοζόπουλου που έδωσε πρωτάθλημα μετά από 10 χρόνια.

Orestis Stratis

Η δικη μου μεγαλη στιγμη με την ομαδα μας, και πραγματικα το σκεφτηκα πολυ, ηταν το γκολ του Ντεμαρου εναντιον του Ολυμπιακου το 1997. Σε εκεινο το παιχνιδι ο Ατματσιδης ειχε κρατησει με ηρωϊκη εμφανιση το μηδεν πισω και ο Ντεμαρος που ειχε επιστρεψει απο τραυματισμο μπηκε ως αλλαγη και το καρφωσε.
Δεν ηταν οτι κριθηκε καποιος τιτλος, αλλα ηταν μετα από την φυγη του Μπαγιεβιτς, ειχαν φυγει πολλοι παικτες, ο Τροχανας εφευγε, ενα κλιμα πολυ αρνητικο, αλλα η ΑΕΚ παντα σε τετοιες στιμες ηξερε να μας προσφερει στιγμες αλησμονητες.

Andreas vet

1ος μου αγωνας, ουτε 7 ετων εγω, Παναχαϊκη -ΑΕΚ 0-2 Γενάρης 1991. Εχουμε μπει με τον πατερα μου αργα στο β ημιχρονο οταν ανοιξαν οι πορτες (ο πατερας μου φοβοταν μην γινουν επεισοδια οπως το 1988) και καθομαστε στους ορθιους μπροστα στο κλειστο γυμναστηριο που ειναι κολλητα με το ποσοσφαιρικο γηπεδο για οποιον ξερει το γηπεδο. Προλαβα κ το γκολ του Σαββιδη στο τελος!

Γιάννης Ιωαννίδης

Επιλέγω να μιλήσω για τους αγώνες που με σημάδεψαν και όχι για πρόσωπα , η ΑΕΚ είναι και θα είναι στην καρδιά μας πάνω από όλους , με την ιστορία της ( όχι μόνο σε τίτλους…) και αυτό που αντιπροσωπεύει μας κάνει να λέμε «’ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΕΚ»

ΑΕΚ –ΟΣΦΠ 6-1 ,1978 , απέναντι από μία ασπρόμαυρη τηλεόραση καθισμένος σε 1 πολυθρόνα μαζί με τους 2 σχεδόν συνομηλίκους ξάδελφους μου ,και οι 2 ΟΣΦΠ…) – Η στιγμή ( ε τον Τάσο στα δύχτια !!!) που ‘’γεννήθηκε’ η ΑΓΑΠΗ! ΑΕΚ – ΠΑΟΚ 1-1 1982 , Η πρώτη φορά στο Ν.Γκούμας και μέσα στην σκεπαστή , ακόμη μπορώ μα αισθανθώ την μυρωδιά από το γρασίδι και να με θυμάμαι να κολλάω για πρώτη φορά στα κάγκελα! ΟΣΦΠ – ΑΕΚ 0-1 ,1989 , υπηρετώντας στο ναυτικό και υποχρεωμένος να γυρίσω εκείνη την ημέρα στο καράβι που ήταν σε ΠΕΑΚ στην Κρήτη , κολλημένος ( σχεδόν μουγκός) μπροστά σε μία τηλεόραση στο πλοίο και στο τέλος να σχεδόν να κλαίω από χαρά και να γυρνάω γύρω- γύρω όλο το πλοίο πανηγυρίζοντας σχεδόν με έναν <<αθόρυβο>> τρόπο, μέχρι το πρωί που φτάσαμε στο νησί. ΑΕΚ – ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ 1-0 2004 , Η μεταλαμπάδευση από πατέρα στον γιό … η πρώτη φορά με τον γιο μου στο γήπεδο ακολουθώντας το όραμα εκείνης της χρονιάς !!! , Φανταστική χρονιά και ας μην τα καταφέραμε στο τέλος !!! ΑΕΚ – ΜΙΛΑΝ -1-0 , 2006, Εικόνες που σε σημαδεύουν , ένας καταπληκτικός κόσμος , μια ψυχωμένη ομάδα όπως την θέλει και την φαντάζεται κάθε οπαδός της … οι σημαίες ακόμη ανεμίζουν!

leonidasbxl

Πιό έντονο συναίσθημα η πρόκριση στα πέναλτυ απέναντι στην Κουίνς Πάρκ το 77. 14ετής εγώ τότε στην Καλαμάτα δεν με χωρούσε το σπίτι, με το που αποκρούει ο Χρηστίδαρος το δεύτερο πετάχτηκα έξω και έκανα τον … δικό μου γύρο θριάμβου στην ερημωμένη Αριστμένους

Chris

Πρώτη μου φορά η συγκεκριμένη φώτο. 6 Ιουνίου 1993, φιέστα με γαύρο. Ανεβαίνοντας από την 5-6-7 το πρώτο που αντίκρυσμα ήταν δίπλα μου η σκεπαστη σε ένα γήπεδο κατάμεστο μιάμιση ώρα πριν τη σέντρα. Ανατριχίλα και μόνο…. Πέρασαν 27 ολόκληρα χρονιά και τα συναισθήματα ίδια όπως τότε….

Andreas vet

1ος μου αγωνας, ουτε 7 ετων εγω, Παναχαϊκη -ΑΕΚ 0-2 Γενάρης 1991. Εχουμε μπει με τον πατερα μου αργα στο β ημιχρονο οταν ανοιξαν οι πορτες (ο πατερας μου φοβοταν μην γινουν επεισοδια οπως το 1988) και καθομαστε στους ορθιους μπροστα στο κλειστο γυμναστηριο που ειναι κολλητα με το ποσοσφαιρικο γηπεδο για οποιον ξερει το γηπεδο. Προλαβα κ το γκολ του Σαββιδη στο τελος!

Βασιλης21

Το πρώτο μου παιχνίδι 7 χρονών με την Γαλατά στο ΟΑΚΑ! Απίστευτο συναίσθημα το πρώτο γκολ το είδα στο 2ο παιχνίδι που πήγα ήταν ένα 2-1 επί του Ηρακλή με δύο γκολ του αγαπημένου μου Κατσουράνη! Η πιο τρελή στιγμή το 3-2 με τον Ολυμπιακό στο τρίτο γκολ νόμιζα ότι θα σπάσει το πάνω διάζωμα! Επίσης και η ατμόσφαιρα με τον Λεβαδειακό στο ματς τίτλου, απ αυτο το ματς δεν θα ξεχάσω τους παππούδες δίπλα μου που έκλαιγαν! Και έλεγαν ένα μας έμεινε ακομα(εννοούσαν το γηπεδο) και μετά ας φύγουμε!!!

Adriano21

Στιγμές πολλές, όλες με φόντο το γήπεδό μας.
1)Το αυτόγραφο του Θεωμά έξω από την 18 σε φωτογραφία που πουλούσαν μικροπωλητές.
2)Τον πατέρα του Μαύρου που μπαίνοντας μέσα στο γήπεδο μας είπε ότι ο γιος του θα βάλει 3 γκολ, σε ένα ματς υπό καταρρακτώδη βροχή (τελικά έληξε 1-0 με γκολ του Δίντσικου προς το τέλος). Στο 2ο, ο Θωμάς έπιασε “γεμάτα” ένα σουτ και ξάπλωσε κάτω ένας αμυντικό που απέκρουσε με την πλάτη, η μπάλα πρέπει να ζύγιζε 100 κιλά με τη βροχή… ήταν το πιο ανατριχιαστικό αααααχ που έχω ακούσει.
3)Τον παλαίμαχο πλέον Κλεάνθη Μαρόπουλο που πήγε να μπει στα επίσημα και τον σταμάτησαν κάποια αμούστακα παιδάκια-σεκιουριτάδες για έλεγχο, πολύ άβολη στιγμή.
4)Τα 2 γκολ του “μικρού” με την Ρέιντζερς, στην σκεπαστή. Δεν είδα κανένα γκολ από το σημείο που ήμουν κι επίσης δεν κατάλαβα ποτέ πώς βρέθηκα στα κάγκελα ενώ ήμουν πάνω από τη μέση της κερκίδας.
5)Τα αποχαιρετιστήρια παιχνίδια του Μαύρου (ΑΕΚ-Εθνική Ελλάδος) και του Αρδίζογλου (ΑΕΚ-Απόλλων Αθηνών).
6)Το ξύλο με τα ΜΑΤ στην σκεπαστή στο ΑΕΚ-Ηρακλής στο τελευταίο παιχνίδι της ομάδας με πρόεδρο τον Ζήτα.
7)Και ένα ματς με τον Μίμη Παπαϊωάννου να μπαίνει αλλαγή, στη Χαλκίδα αν θυμάμαι καλά.
2-3 πήγα να γράψω και θα μπορούσα να γράφω 1.002

Γιωργος Μουρατιδης

Σιγουρα αυτο που θα μου μεινει αξεχαστο ειναι η γκολαρα του μεγαλου Μιμη Παπαιωαννου με την ΚΠΡ. Επισης και το γκολ του Μαρτον Εστερχαζυ με την μεγαλη ΡΕΑΛ.

Γιώργος 66

Καστορια -ΑΕΚ 81-82 . Στο παλιο ξερο γηπεδο (χωρις χορτο) παρακαλω. Με πηρανε μαζι τους τα μεγαλυτερα ξαδελφια μου (ολοι Ενωσιται) και πηγαμε 2 ωρες δρομο με αμαξι κατσικοδρομο, να δουμε Θωμα Μαυρο . Ελειπαν ολα τα βασικα αστερια μας (5-6) οπως Μπαγεβιτς και αλλοι, και ισοφαριστηκαμε . Στο 1-1 (τελικο) εβαλα τα κλαματα. Ειμουνα 15χρ κι εβλεπα πρωτη φορα την ΑΕΚΑΡΑ…

Takis K

Η δική μου μεγάλη στιγμή… ήμουν 7 ετών, Αύγουστος 1972. έπαιζα ποδόσφαιρο, απογευματάκι νωρίς με φανέλα της ΑΕΚ με ρίγες μαζί με τους φίλους μου κάπου στην Αθήνα. Ήρθε ξαφνικά ο θείος μου περαστικός στο σπίτι μας από το χωριό του, με είδε στον δρόμο με την φανέλα και μου είπε πως πάει στο γήπεδο να δει το φιλικό της ΑΕΚ με την Νασιονάλ και να με πάρει μαζί…. Η πρώτη μου φορά στο γήπεδο. Θυμάμαι καθόμουν στο κατάμεστο κάγκελο γύρω από τις εξέδρες κοντά στον αγωνιστικό χώρο, και λοξά πίσω από τους πάγκους των δυο ομάδων…. υπέροχη αίσθηση, δεν χόρταινα να μυρίζω το ποτισμένο χορτάρι και να βλέπω ζωντανά την ΑΕΚάρα. νομίζω πως ήρθαμε 1-1 αν θυμάμαι καλά. με τερματοφύλακα στην ΑΕΚ τον Αργεντινό Νέστορ Ερέα….

Γιώργος Μώρ

Η ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΙΔΗ ΣΤΟ ΠΕΝΑΛΤΥ ΜΕ Κ.Π.Ρ. ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΣΤΟ 6-1 ΕΠΙ ΤΟΥ ΓΑΥΡΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΣ ΓΥΡΙΣΕ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΑΔΙΣΤΙΚΟ ΤΑΚΟΥΝΑΚΙ ΕΒΑΛΕ ΤΟ ΓΚΟΛ .ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 6-1 ΠΗΡΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ Ο ΑΡΔΙΖΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΓΑΥΡΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ΕΛΗΞΕ ΕΛΗΞΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΦΑΝΕ ΕΒΔΟΜΟ

Θανάσης Ψάλτης.

Δεν ξέρω αν με αυτό τον τρόπο μπορώ να σας πω 2 από τις χιλιάδες μεγάλες στιγμές που έχω ζήσει από το 1959 που ΄΄ασχολούμαι΄΄ με την ΑΕΚ.Η πρώτη μου ζωντανή επαφή ήταν στην Κομοτηνή,ως μαθητής Β΄Γυμνασίου σε ένα φιλικό ΑΕΚομοτηνής-Εθνική Ενόπλων 1-6, δεξί μπακ ο Μίμης Αναστασιάδης και μέσος ο Γιώργος Πετρίδης, στη συνέχεια το 1963 ως μαθητής Β΄Λυκείου πήρα μέρος σε εκδρομή με πούλμαν για το παιχνίδι Α΄εθνικής Δόξα Δράμας-ΑΕΚ 2-1 με σκόρερ της ομάδας τον Παπαγεωργίου όπου για πρώτη(και τελευταία)φορά είδα αγωνιζόμενο τον Κώστα Νεστορίδη. Έπειτα, Σάββατο του Λαζάρου 13-4-2014 ΟΑΚΑ παιχνίδι Γ’ Εθνικής , ούτε θυμάμαι με ποιον παίζαμε, με τα τρίδυμα εγγόνια μου.Θανάσης Ψάλτης.

Δημήτρης Τριχιάς

Καλησπέρα σε όλα τα αδέλφια. Λοιπόν το πρώτο δικό μου παιχνίδι ήταν με την QPR το Μάρτη του ’77 μαζί με το συγχωρεμενο τον πατέρα μου. Αυτό πού μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση εκτός της φοβερής ομάδας μας  ήταν το γρασίδι του γηπέδου γιατί μέχρι τότε όλες οι εικόνες μου ήταν ασπρόμαυρες. Υγεία και καλή δύναμη σε όλους. Ευχαριστώ.

Δημήτρης Παπαχαραλάμπους

Ολυμπιακός – ΑΕΚ 0-1

Πέτρος Ζάγκας

Είμαι γεννημένος το 1998. Ζω σε μια οικογένεια που έχει 6 μέλη( μαζί με εμένα). Κάνεις στο σπίτι δεν ασχολείται με αθλητικά γενικά. Ούτε ο πατέρας μου, ούτε ο αδερφός μου, ούτε η μάνα μου με τις αδερφές μου. Όμως όλοι δηλώνουν ΑΕΚτζηδες. Εγώ από μικρός ασχολιόμουν με την μπάλα, μου άρεσε να βλέπω αλλά και να παίζω μπάλα. Μικρός πήγαινα στους θείους μου και παίζαμε με τα ξαδέρφια μου. Εκεί είχα την ευκαιρία να βλέπω την ΑΕΚ καμία φορά οπότε έπαιζε γιατί σπίτι δεν είχαμε συνδρομητικό κανάλι. Ο ένας θείος μου είναι γαύρος και εχει έναν γιό που και αυτός είναι γαύρος και ο άλλος θείος μου είναι βαζελος και έχει δύο γιούς. Ο ένας ξάδερφος μου είναι βαζελος και ο άλλος γαύρος. Εγώ ήμουν ο μόνος ΑΕΚτζης! Ο θείος μου που είναι γαύρος μου έλεγε συνέχεια ότι θα με κάνει ολυμπιακό, αλλά εγώ του έλεγα ότι δεν αλλάζω ομάδα. Μια Κυριακή έχω πάει στα ξαδέρφια μου για να παίξουμε. Σε κάποια στιγμή έρχεται ο θείος μου με μια μπλούζα του γαύρου του Rivaldo(πρέπει να ήταν 2005ή 2006 τότε) που την είχε πάρει από μια μπουτίκ! Μου λέει αυτή εδώ είναι για εσένα. Εγώ τότε δεν είχα καμία μπλούζα ποδοσφαιρική. Την βλέπω και περνώ μια χαρά που δεν περιγράφεται. Την φοράω και του λέω ότι έγινα ολυμπιακός. Γυρνάω σπίτι μες την τρελή χαρά και πάω να δείξω την φανέλα στον πατέρα μου. Με το που την βλέπει μου λέει “τι είναι αυτό που φοράς, εσυ είσαι ΑΕΚ!”( χωρίς να ασχολείται καν με το ποδόσφαιρο και με την ΑΕΚ γενικότερα!). Εμένα εκείνη την ώρα μου πέφτουν τα μούτρα στο πάτωμα. Και μου λέει πήγαινε την πίσω στο θείο την φανέλα! Την φανέλα την γύρισα πίσω και δόξα το θεό κάπως έτσι γλύτωσα από το να δηλώνω ότι σήμερα είμαι γαύρος. Μάλλον ήταν της μοίρας μου γράφω να γίνω ΑΕΚΑΡΑ!!! Γιατί μπορεί ακόμη και σήμερα άμα ρωτήσω τον πατέρα μου να μου πει έστω και έναν παίχτη της ΑΕΚ να μην ξέρει ούτε έναν, αλλά τουλάχιστον με γλύτωσε από το κακό!

Βασίλης Δελακούρας

Καλησπέρα σας, γεννήθηκα και μένω στην Αλεξανδρούπολη οπότε πάντα ήταν δύσκολο να δω την ομάδα πάνω από 2 φορές τον χρόνο από κοντά. Ωστόσο εκτός του οικογενειακού περιβάλλοντος μου στην πόλη μου επικρατεί το κιτρινόμαυρο στοιχείο και έτσι πολλές φορές σε καφετέριες, καφενεία και κυρίως στον σύνδεσμο της Original κάναμε κερκίδες. Πρώτη μου επαφή με την ΑΕΚ που την θυμάμαι λόγω ηλικίας ( γεννήθηκα το 1993 ) ήταν το 2001 και το ματς μέσα στην Ίντερ. Το γκολ του Ζαγοράκη είναι το πρώτο που θυμάμαι πολύ έντονα. Επίσης μια δυνατή ανάμνηση είναι το παιχνίδι με την Μίλαν. Ο πατέρας μου δεν με πήρε μαζί στο καφενείο να δω το παιχνίδι γιατί είχα σχολείο την άλλη μέρα και έτσι αφού κοιμήθηκε η μάνα μου γιατί ξυπνούσε νωρίς για την δουλειά πήγα κρυφά στο σαλόνι και άνοιξα το ράδιο. Ακόμα θυμάμαι την φωνή του Μιαούλη στο γκολ όπως και το ότι “τα παππούδια της Μίλαν δεν θα αντέξουν την πίεση μας”. Απολογισμός εκείνου του γκολ ήταν το σπάσιμο του καναπέ από χοροπηδήματα και η πιο ευχάριστη τιμωρία που έφαγα ποτέ. Το αμέσως επόμενο έντονο περιστατικό ήταν το 4-0 με τον ακατανόμαστο και το χαμένο πρωτάθλημα. Το 2011 είδα στα 18 μου τον πρώτο μου τίτλο ( ήμουν αρκετά μικρός για να θυμάμαι με λεπτομέρειες το αμέσως προηγούμενο κύπελλο ). Σαν φοιτητής δεν έφυγα μακριά από το σπίτι μου οπότε πάλι ήταν δύσκολο να είμαι δίπλα της, παρόλα αυτά προσπαθούσα στα εκτός έδρας στην Βόρειο Ελλάδα να είμαι εκεί. Ο υποβιβασμός ήταν για μένα, όπως και για όλους, μαχαιριά στην καρδιά. Στο αυτογκόλ του Μπουγαΐδη έκλαιγα σαν μωρό στον ώμο του πατέρα μου και για μια βδομάδα δεν ήθελα να δω άνθρωπο. Μετά την αναγέννηση της ομάδας το κύπελλο του 2016 για μένα ήταν μια νίκη απέναντι στο κακό, μια νίκη απέναντι σε όλα αυτά που πέρασε η ομάδα και εμείς μαζί της. Στο ματς με την Λειβαδιά και την τυπική στέψη της ΑΕΚ μου ως πρωταθλήτρια με βρήκε πάλι να κλαίω με τον πατέρα μου αλλά αυτήν την φορά από χαρά! Το είχα παράπονο που δεν κατάφερε να με πάει στην Φιλαδέλφεια ποτέ όμως του έχω υποσχεθεί ότι , γεροί να είμαστε,  θα τον πάω εγώ στην Αγιά Σοφιά. Θα είναι το ευχαριστώ που με έκανε ΑΕΚ και με έμαθε πως είναι να αγαπάς μια ομάδα για το DNA της και όχι για τους τίτλους. Ξέρω ότι κούρασα με το κείμενο μου, δεν με αφορά για το αν διαβαστεί, ήθελα απλά να τα πω. Τέλος θέλω να αναφερθώ στο γκολ του Γιακουμάκη. Αυτό το γκολ μαζί με του Δέλλα στον ημιτελικό του Γιούρο είναι τα γκολ που πανηγύρισα πιο πολύ απ’ όλα στην ζωή μου! Εκείνο το παιχνίδι δεν θα το ξεχάσω ποτέ, εκείνο το γκολ δεν θα φύγει ποτέ από τα μάτια μου. ΑΕΚΑΡΑ μου σε ευχαριστώ που υπάρχεις!

Βασίλης Νικολέτζος

Α.Ε.Κ τα τρία πιο μαγικά γράμματα στη ζωή μου….Ολόκληρη η ζωή μου μέχρι το 2014 που παντρεύτηκα και έφτιαξα την οικογένεια μου.
Γεννημένος το 1983 από μπαμπά άρρωστο ΑΕΚτζη που δούλευε και στη Ν. Φιλαδέλφεια.
Τι στιγμές να θυμηθώ, χαρές και λύπες γίνονται ένα στο μυαλό μου και ακόμα και οι πίκρες έχουν ένα τόνο γλυκιάς ανάμνησης. Οι περισσότερες στο Ν. Γκούμας, στο Ναό μας, αλλά και στο Γ. Μόσχος το “κλουβί” με τους τρελούς….
Συνοπτικά:
  1. Πρώτη φορά γήπεδο με την Παναχαική το 87. Χάνουμε 2-0 εγώ λέω “μα γιατί δεν τρέχουν” και ο πατέρας μου αγχώνεται ότι έφερα γκαντεμιά (!). Τελικά το γυρνάμε 3-2. Αξίζει να δείτε το γκόλ του Τάκη στο 1-2 (δεν το θυμόμουν το είδα στο youtube)
  2. Στο πρωτάθλημα του 89 τελευταία αγωνιστική με τον ΠΑΟΚ (0-0) δεν πολυκαταλάβαινα γιατί πανηγυρίζουμε αφού δεν κερδίσαμε (!). Αλλά η ατμόσφαιρα με έκανε να λέω να πηγαίνουμε πάντα γήπεδο….Ο πατέρας μου με έχασε στην 21 γιατί μου άφησε το χέρι και με βρήκε μετά από 3 λεπτά (ή έτσι είπε στη μάνα μου).
  3. Πρώτο Ευρωπαϊκό με Αϊντχόβεν το 92. Γκόλ βασιλομπίλαρος. Εμείς στη εξέδρα δίπλα στα επίσημα και ένας φίλος του πατέρα μου με πέταξε από την χαρά του τουλάχιστον 5 μέτρα ψηλά…Του λέω με αυτόν μην ξαναπάμε γήπεδο θα χτυπήσω…
  4. Με κολλητό μου (εγώ Πατήσια-αυτός Γαλάτσι) συναντιόμαστε να δούμε ΑΕΚ-ΟΦΗ (2002) στο μαγαζί του Βασιλόπουλου (Ανω Πατήσια) αλλά γίνεται χαμός…”Ρε μου λέει έχεις λεφτά?-Έχω-Άντε πάμε γήπεδο”. Μέχρι να πάμε και να πάρουμε εισιτήρια (στη σκεπαστή) είχαμε βάλει το πρώτο….
  5. Και ένα μπασκετικό. ΑΕΚ (με Ρολάντο Μπλακμαν) -Ηρακλής στο Γ. Μόσχος το 95. Ο θόρυβος απίστευτος (βαράγαμε του αεραγωγούς αντί για τύμπανα και σου έπαιρνε τα αυτιά ο θόρυβος). Χάσαμε και έλεγαν όλοι ότι μας κέρδισε ο παίχτης με το ένα φωνήεν (Ζντοβτς).Χαχα….
  6. BONUS-φωτογραφία που παω γήπεδο με Λεβαδειακό….Ρετρό μπορεί να έχω στο πατρικό αλλά που να ψάχνεις τώρα…
  7. Ένα πράγμα περιμένω μόνο. Στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ, εγώ, ο πατέρας μου και ο γιός μου. From Father to son…the story goes on

Μιχάλης Χατζαντωνίου

Υπάρχουν δύο γεγονότα (σε διαφορετικές χρονικές στιγμές) που με έχουν σημαδέψει, καθώς τα έχω ζήσει πολύ έντονα για διαφορετικούς λόγους:
1. Ο αγώνας κυπέλλου με τα έξι στον Ολυμπιακό και τα… επακόλουθα.
Ήμουν μόλις 7 ετών και ήταν ο πρώτος αγώνας που παρακολούθησα με τον αείμνηστο πατέρα μου. Πρώτη εικόνα από γήπεδο, πρώτη εικόνα από το συγκεκριμένο γήπεδο, μια τεράστια παλέτα χρωμάτων μπροστά στα έκπληκτα παιδικά μάτια μου, στήσιμο στην ουρά για εισιτήριο (ανάμεικτη χαρά με φόβο μήπως με χάσει ο πατέρας από το χέρι που με κρατούσε σφικτά), πρώτη επαφή με τόσες χιλιάδες κόσμο, πρώτη επαφή με πολλούς “τρελούς” να αγκαλιάζονται χωρίς να γνωρίζονται… Την επόμενη μέρα στο σχολείο δεν με ένοιαζε τίποτα άλλα και το μόνο που ήθελα ήταν περιγράφω τα πάντα σε συμμαθητές του στα διαλείμματα, προσπαθώντας να βρίσκομαι κοντά στη δασκάλα που έκανε επιτήρηση ώστε να ακούει αυτό το “τεράστιο” γεγονός που έζησα και δείχνοντας ότι “έχω μεγαλώσει” πλέον…!!! Το σκηνικό ολοκληρώθηκε λίγο καιρό μετά, όπου μέσα στην ανυπομονησία μου να ζήσω κάτι ανάλογο έστω και από την τηλεόραση, άκουσα την εξής απάντηση του πατέρα μου, στην ερώτησή μου “γιατί δεν θα παίξουμε με τον Ολυμπιακό μπαμπά;” “Μας φοβήθηκαν παιδί μου και δε θα έρθουν να παίξουν!!!” Αυτό ήταν! Ήμουν ένας από αυτούς που “μας φοβήθηκαν”! Ξαφνικά ψήλωσα δέκα μέτρα και μεγάλωσα δέκα χρόνια!!! Απίστευτα συναισθήματα!
2. Το δεύτερο γεγονός έχει να κάνει με το παιχνίδι με τη Rangers. Ήμουν φοιτητής πλέον εκτός Αθηνών και ήρθα με ένα φίλο και συμφοιτητή μόνο για τον αγώνα. Πήραμε εισιτήριο από τα εκδοτήρια του αγώνα λίγες μέρες πριν και πήγαμε στο γήπεδο “νωρίς” για να κάτσουμε άνετα στις θέσεις μας. Που να φανταζόμασταν αυτό που αντικρίσαμε! Μιάμιση ώρα πριν την έναρξη το μόνο σημείο που βρήκαμε ήταν πάνω στο τοιχίο της 5-6-7 (!!!!), γατζωμένοι από το κοντάρι της τελευταίας στη σειρά σημαίας, από αυτές (UEFA, ομάδων κ.λ.π.) που βρίσκονταν εκεί ώστε να μην πέσουμε στο κενό!!! Αγωνία, χαρά, αδρεναλίνη, ένταση, στεναχώρια (στον τραυματισμό Κετσπάγια), όλα μαζί σε ένα εκρηκτικό μείγμα! Το αποτέλεσμα γνωστό με τα δύο γκολ του Σαραβάκου και στο γυρισμό πορεία (αναγκαστική στην αρχή γιατί δε μπορούσε να κυκλοφορήσει λεωφορείο από τον κόσμο) από το γήπεδο μέχρι την Ομόνοια!! “Μεθυσμένοι” από χαρά όπως ήμασταν όλοι συνεχίσαμε το τραγούδι, με αποκορύφωμα την τοποθέτηση του κασκόλ μου στο χέρι του Κολοκοτρώνη στο άγαλμα στη Σταδίου!!!!!!!!! Πήραμε εφημερίδες (τότε κυκλοφορούσαν στο κέντρο αργά το βράδυ) και κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε κάνει πολλά χιλιόμετρα και σε λίγο θα φτάναμε στην Δάφνη όπου ήταν το πατρικό μου, από τη Φιλαδέλφεια με το πόδια!!!!! Τελικά πήραμε λεωφορείο κάπου στη Φιλελλήνων και η ανάγνωση συνεχίστηκε στο σπίτι μέχρι το πρωί σχεδόν…
Απίστευτες αναμνήσεις τώρα στα 48 μου και ελπίζω να με συντροφεύουν για αρκετά χρόνια ακόμα..!
Υ.Γ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο στη μνήμη των δύο ανθρώπων που ανέφερα (πατέρα και καλύτερό μου φίλο) τους οποίους έχασα από ανακοπή πριν 12 και 14 μήνες αντίστοιχα!

Italos17

” Η δική μου ξεχωριστή στιγμή με την ΑΕΚ, ήταν η η στιγμή που …έγινα ΑΕΚ.
Σε αντίθεση με τις πολλές άλλες περιπτώσεις όπου τα παιδιά ακολουθούν μια ομάδα επειδη έτσι τους έμαθαν ή επειδή έτσι.. συνήθισαν, στη δική μου περίπτωση, η κόντρα ΑΕΚ-Ολυμπιακού στο σπίτι είχε νικήτρια την ΑΕΚάρα χάρη σε ένα γκολ του Ντανιέλου!
Σεζόν 90-91, εγώ 7 χρονώ και έχω αρχίσει σιγά-σιγά να καταλαβαίνω πραγματάκια, ο πατέρας βαμμένος Ολυμπιακός με παίρνει μαζί προπατζίδικο, στην εποχή που ακόμα έμπαιναν σφηνωτά γράμματα σε πίνακα… Στενό μαρκάρισμα να υποστηρίξω το κόκκινο σωματείο από εκείνον, από φίλους του, από …τον νονό αλλά εμένα μέσα μου κάτι μ’ έτρωγε και δεν ψηνόμουν με αυτή την ομάδα.
Ένα μεσημέρι, στρώνεται ο πατέρας στην πολυθρόνα για να παρακολουθήσει ένα ματς ΑΕΚ-Ολυμπιακού, βέβαιος για τη νίκη. Παραδίπλα η μάνα μ’ αρχίζει το μπιρι-μπιρι ότι “ποιος Ολυμπιακός, η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα που έχει και ωραία χρώματα(!)” και άλλα τέτοια συναφή. Μη σας τα πολυλογω παιδιά, το ματς κυλάει ξερά, πάμε για 0-0, εγώ είμαι ακόμα στο δίλημμα ότι ποια ομάδα να υποστηρίξω τέλος πάντων και στα χασομέρια έρχεται ο Ντανιέλος και το καρφώνει. 1-0, η ΑΕΚ κερδίζει το ντέρμπι και έναν ακόμη φανατικό. Μετά ήρθε και η χρυσή τριετία και εδραιώθηκε η λατρεία.
Το ματς που σας περιέγραψα, το έψαξα πολλά χρόνια μετά και χάρηκα που το ανακάλυψα γιατί βρήκα που ξεκίνησε η δική μου ιστορία,  ήταν το ματς-επανάληψη που διεξήχθη στο γήπεδο του Διαγόρα. Τότε δεν ήξερα ούτε απο βαθμολογία, ούτε ότι ήταν επανάληψη γιατι διεκόπη το πρώτο, ούτε τίποτα. Ήταν απλά ένα ματς, ένα γκολ, το γκολ που με καθόρισε και με έκανε κοινωνό του “είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ”.
Χρόνια πολλά ΑΕΚάρα μου. “
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗΣ

 Καλησπέρα σας…

Ονομάζομαι Χρυσοστομίδης Ιωάννης και κατάγομαι από το Πρωτοχώρι Κοζάνης..
Κατ΄αρχήν Χρόνια Πολλά με υγεία και ευτυχία σε όλο τον κόσμο, και εύχομαι να  μπει γρήγορα ένα τέλος σε όλο αυτό που ζει ολόκληρος ο πλανήτης…
ΑΕΚ έγινα εξ αιτίας του πατέρα μου, ο οποίος δεν ζει πλέον.. και μπορώ να πω ότι κόλλησα μαζί της από πολύ μικρός..
1)  Σαν πρώτη δυνατή στιγμή θα μπορούσα να βάλω το πρωτάθλημα 1991-1992 ή το ματς της τελευταίας αγωνιστικής για την σεζον 1992-1993 με τον ολυμπιακό που σήμαινε  ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ  και έντονη χαρά..Παρ ‘ όλα αυτά επιλέγω την πρώτη μου φορά που είδαμε την ΑΕΚ από κοντά….(για εμάς στην επαρχία ήτανε σχεδόν ανέφικτο να δουμε την ΑΕΚ στην Φιλαδέλφεια) . Έτσι το φθινόπωρο του 1993(σεζόν 1993-1994) η φοβερή εκείνη την εποχή ΑΕΚ φιλοξενούνταν στην Νάουσα από την τοπική ομάδα… Τα συναισθήματα απερίγραπτα για ένα παιδί 10 ετών που έβλεπε την ομάδα του από κοντά για πρώτη φορά.
Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν αναμενόμενο (κερδίσαμε εύκολα) και έτσι παιδι 10 ετών γαρ…κλαψούριζα στον πατέρα μου επειδή ήθελα να μου αγοράσει  κασκόλ( χαχαχαχα) και μου έλεγε γρήγορα βιαζόμαστε.
Είχε τον σκοπό του όμως… μετά από λίγο περάσαμε μπροστά από τα αποδυτήρια των ομάδων και ξαφνικά ένας-ένας έβγαιναν οι παίκτες της ΑΕΚ…Αυτό ήταν, δεν ζούσα…Φωτογραφίες με όλους!!!! Πετούσα στα σύννεφα, απίστευτη χαρά…και ακόμη και τώρα νομίζω πως θυμάμαι τα πάντα από εκείνη την μέρα και ας πέρασαν 26 χρόνια…Σας επισυνάπτω μία φωτογραφία από εκείνη την ημέρα με τον σημερινό διοικητικό ηγέτη της ΑΕΚ  κ. Μελισσανίδη όπου ο ομιλών βρίσκεται στα δεξιά της φώτο…
2) Σε αυτήν  την κατηγορία μετά επιλέγω το γκολ του Σαβέφσκι στην Γλασκώβη όταν η αρμάδα του Μπάγιεβιτς, επιβλήθηκε σχετικά εύκολα  της τοπική ΡΕΙΝΤΖΕΡΣ.. Επιλέγω αυτό το γκολ, γιατί εκτός από την κρισιμότητα του, ήταν ένα γκολ που τα πανηγύρισα έντονα, αγκαλιά με τον πατέρα μου ο οποίος δεν ζει πλέον όπως προανέφερα.. Η χαρά μου ήταν τόσο μεγάλη που την άλλη μέρα το πρωί αναπολούσα κιόλας τι ζήσαμε το προηγούμενο βράδυ..Μεγάλες στιγμές για την ΑΕΚ που στα μάτια ενός 11 χρονου έμοιαζε πλέον Μπαρτσελόνα…….
3) Τέλος για την τελευταία κατηγορία θα διηγηθώ την παρακάτω 100% αληθινή μα και κάπως αστεία και πολύ έντονη στιγμή..(που δεν έχει άμεση σχέση με την ΑΕΚ)…..
24 Φεβρουαρίου 2018 ημέρα Σάββατο, με βρίσκει καθ’ οδόν για το Άγιο Όρος με τον κουμπάρο μου αλλά και τον αδερφό μου Τάσο(άρρωστάκι και αυτός). Το ταξίδι προγραμματίστηκε έτσι ώστε 2 μέρες μετά Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018 να είμαστε σπίτια μας καθώς παίζαμε μέσα στον Ατρόμητο κ δεν θέλαμε να χάσουμε το ματς….Ήταν η χρονιά του τελευταίου πρωταθλήματος, όπου η ΑΕΚ είχε την πιο σταθερή πιο καλή ομάδα εκείνη την σεζόν αλλά παρ΄ όλα αυτά η εύνοια που είχε ο παοκ (ΕΠΟ, ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ, ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΟΥΣ, ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΣΕ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ) δεν με έκαναν και τόσο αισιόδοξο ότι θα κατακτήσουμε το πρωτάθλημα.. Εκείνη την Κυριακή ο παοκ υποδέχονταν τον ολυμπιακό…. Εμείς ήδη 1 ολόκληρη μέρα στο Άγιο Όρος και το μυαλό μου εκεί, στο ματς της Τούμπας…Πήγαινα στις ακολουθίες και σκεφτόμουνα την εξέλιξη του ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ και έλεγα: 0-0 μέχρι το 80′, γκολ ο Μιραλλας-επεισόδια-ΔΙΑΚΟΠΗ.  Έπειτα πάλι έλεγα :ξύπνα δεν γίνονται αυτά…..Το ματς ήταν προγραμματισμένο για τις 7.30 μ.μ. και στην Τούμπα είχαν στήσει φιέστα πρωταθλήματος. Το μυαλό μου καρφωμένο εκεί, περίμενα το θαύμα, αλλά δεν το παραδεχόμουν στον αδερφό μου και του έλεγα:  -μην ανοίγεις το ράδιο καθόλου 3 θα του ρίξει ο παοκ….
Όμως κατά τις 8.00 και ενώ δεν άντεχα άλλο, ανοίγουμε το ράδιο (το θαύμα είχε γίνει) μαθαίνουμε τα νέα για την διακοπή με το ρολάκι χαρτιου κτλ… οι ρεπόρτερ του παοκ σχεδόν κλαμμένοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι έχει συμβεί… Τι έγινε στο κελάκι στην Μονή που μας φιλοξενούσε???? ΕΚΡΗΞΗ ΧΑΡΑΣ η παραπάνω εξέλιξη μας έκανε αυτόματα πρωταθλητές(δεν είχαμε μάθει ακόμη τον Σκουτέρη) Πολύ δυνατή στιγμή που δεν θα την ξεχάσω ποτέ…
Ελπίζω να μην σας κούρασα..
Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεται να μοιραστώ τις εμπειρίες αυτές με φιλάθλους της ομάδας μας…Τα καλύτερα έρχονται…..

Evagelia Argyriou

ΑΕΚ ΠΑΟΚ τελικός κυπέλου 1978 το γκολ του Μπάγεβιτς με καταπληκτική κεφάλια,ήμουνα 9 χρόνων με πυρετό μου έκανε ένεση η θεία μου έκλαιγα γιατί πονούσα και πανηγύριζα για το γκολ ταυτόχρονα.

TEO S

ΑΕΚ-Ρεάλ Μαδρίτης = 3-3.

Έφυγα από Θεσσαλονίκη την προηγούμενη μερα.
Είχα εισιτήριο στην Σκεπαστή. Τι βραδιά κι αυτή. Επρεπε να κερδίσουμε 4-2 και φέραμε 3-3. Ένιωσα πολύ περήφανος για την ομάδα μου, που έπαιζε κόντρα σε παιχταράδες, Φίγκο, Ζιντάν και άλλους, και τους κάναμε να φαίνονται μικρούληδες.
Όταν τέλειωσε το παιχνίδι, μου έμεινε μια ξινή γεύση……αλλά είπα: παίζαμε με μεγάλη ομάδα μεν αλλά ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΓΜΤ;
Γύρισα Θεσσαλονίκη, και η παρέα μου με εκραζε που ήμουν στενοχωρημένος. Ήμουν, αλλά ήμουν και περηφανος για την ΑΕΚάρα μου….

Stathis Kosmetatos

Το γκολ του Μαύρου με το Αιγαλεω

Ευκλειδησ Παραρασ

Η πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο της Νεας Φιλαδέλφειας ήταν στις 29 Σεπτεμβρίου 1971 για τον αγώνα της ΑΕΚ με την ΙΝΤΕΡ (τελικό αποτέλεσμα 3-2). Με είχαν πάει οι γονείς μου, εκείνοι κάθισαν στο ζαχαροπλαστείο του Κανάκη και με περίμεναν ώσπου να τελειώσει ο αγώνας, οπότε τους βρήκα και γυρίσαμε στο σπίτι.
Ήταν ένα εκπληκτικό παιχνίδι σε γεμάτο γήπεδο. Ακόμα πιστεύω ότι ήταν το καλύτερο παιχνίδι της ΑΕΚ που έχω δει ποτέ. Αν και είχε χάσει με 4-1 πριν δύο εβδομάδες στην Ιταλία, μπορούσε εδώ να πάρει την πρόκριση με βάση τις ευκαιρίες που είχε στον αγώνα. Άλλωστε είχε δύο δοκάρια στο πρώτο ημίχρονο και ο τερματοφύλακας Μπορντόν είχε κάνει πολλές αποκρούσεις.
Εκείνο που θυμάμαι έντονα ήταν το γκολ του Μίμη Παπαϊωάννου λίγο πριν λήξει το πρώτο ημίχρονο με ατομική προσπάθεια από αριστερά και σουτ από τη γωνία της μεγάλης περιοχής στην απέναντι γωνία του τερματοφύλακα.
Μεταξύ των άλλων παικτών έπαιζε και ο Λαβαρίδης που απέναντι σε ιταλικές ομάδες είχε πάντα καλή απόδοση.

Επίσης το γκολ της ισοφάρισης του Μπάγεβιτς στον Ολυμπιακό στο 6-1 (Μάιος 1977), όπου πέρασε το Σιώκο και σούταρε στην απέναντι γωνία του Κελεσίδη.

Ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας δώσατε να θυμηθούμε παλιές ιστορίες.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΝΤΖΑΣ

Η αλήθεια είναι πως είμαι λίγο… άτυχος. Όντας ο μοναδικός ΑΕΚτζής στην οικογένεια, άργησα να βρεθώ δίπλα στην αγαπημένη μου ομάδα. Παναθηναϊκός ο πατέρας μου, αλλά δεν ασχολείται με το ποδόσφαιρο (ευτυχώς, γιατί θα σκοτωνόμασταν), Ολυμπιακοί οι περισσότεροι θείοι μου και τα ξαδέρφια μου. Και όμως, έμενα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου με κέρδισε το κίτρινο και το μαύρο! Και… δυστυχώς, από μικρός μου έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη και… δύσκολες στιγμές, όπως ο τελικός Κυπέλλου με τον ΟΣΦΠ το 2006. Όπου θυμάμαι, μετά το τέλος του αγώνα και το 3-0 των «ερυθρολεύκων» έβαλα τα κλάματα!

Πολλά γκολ, πολλές στιγμές έχουν σημαδέψει την κοινή πορεία μου με την ΑΕΚ. Ωστόσο, αυτό που δε θα ξεχάσω ποτέ, είναι η πρώτη φορά που πήγα γήπεδο για να παρακολουθήσω την Ένωση. Ήταν 27 Ιανουαρίου του 2008 και ο 10χρονος τότε Θανάσης έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Ήταν μια μοναδική στιγμή για μένα και ευτυχώς συνοδεύτηκε με εμφατική νίκη. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ και φυσικά, από εκείνη τη μέρα, έκανα συλλογή με τα εισιτήρια. Τα χρόνια πέρασαν, βρέθηκα… δίπλα στην ΑΕΚ λόγω του επαγγέλματος, με αποτέλεσμα να ζήσω ακόμα μεγαλύτερα πράγματα με τα τρία ομορφότερα γράμματα του κόσμου!

Ilias FRagoulopoulos

Η δική μου μεγαλύτερη στιγμή με την ΑΕΚ ήταν η μέρα που σηκώσαμε το πρωτάθλημα στη Ριζούπολη. Ήμουν με τον θείο μου σε στενό οικογενειακό γάμο και μόλις τελείωσε το μυστήριο φύγαμε του σκοτωμου από το Τατόι με βροχή και πήγαμε στον αγώνα. εκείνος άλλαξε εγώ όχι. ήμουν με το κουστούμι και με Ρίζια μέσα σε τόσους τρελούς. Μάλιστα ένας νόμιζε πως ήμουν ο γαμπρός και το έσκασα. Αυτή είναι τρελά αυτή είναι η ΑΕΚ δεν θα μπορούσα για κανένα λόγο να μην είμαστε εκεί στην κορυφαία στιγμή της ομάδας μας. Σας ευχαριστώ

Nikos Troianos

Χαρις το τρίτο γκολ του Σκόκο με τον ΠΑΟΚ  (3-0 στο σύνολο) και αυτον τον παικταρα αγαπησα αυτην την ομαδα.

Νίκος Δρόσος

«Η πρώτη εκδρομή με την ΑΕΚ» Η πρώτη φορά που πηγαίνει ένα παιδί στο γήπεδο με τον πατέρα του ή ενα κρίσιμο γκολ,που συνοδεύεται με έξαλλους πανηγυρισμούς,σίγουρα μένουν αναλλοίωτα στη μνήμη ενός οπαδού,πόσο μάλλον της ΑΕΚ,ο που οι ευτυχισμένες στιγμές έχουν η κάθε μία τη δική της ιστορία! Η χρονιά του πρώτου πρωταθληματος που έζησα σίγουρα θα μου μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου.Εκείνη τη σεζόν επέλεξα αντι για διακοπές σε κάποιο νησί,να ακολουθήσω την ΑΕΚ,όπου κληρωθεί για τα προκριματικά του Τσαμπιονς Λιγκ.Η τύχη εφερε στο δρόμο την ΤΣΣΚΑ,οπότε μετά τα αρχικά ευχολόγια για την τύχη μας,το ταξίδι πήρε παράταση για την επόμενη φάση,η οποία μας έστειλε στο Μπριζ.Για Δεκαπενταύγουστο στο Μπριζ οι φίλοι μου δεν ξετρελάθηκαν,οπότε με άγνοια για το τι θα ακολουθήσει,αποφάσισα να πάω μόνος μου.Η πόλη των Βρυξελλών αποδείχθηκε πιο αδιάφορη και απο γιαούρτι,το Μπριζ σίγουρα πιο ενδιαφέρον,αφού εκει χτύπαγε η καρδιά της ΑΕΚ.Το σπινθήρισμα,όμως καθώς πλησιάζαμε στο γήπεδο κ αντίκριζα τους κιτρινομαυρους ταξιδιώτες είναι αξέχαστο.Άνθρωποι αγνωστοι μεταξυ μας αλλά όλοι μαζί χαρούμενοι,γιατί είμασταν δίπλα στην ΑΕΚ.Ο παλμός στα έπακρον,το άγχος στα ύψη! Παρότι, ο διαιτητής είδε…όνειρο και απέβαλλε τον Λιβάγια,κρατήσαμε το μηδέν και αν ο Τσόσιτς στο 85 δεν ήταν άτυχος,θα αφήναμε και τις φωνητικές μας χορδές δώρο στους Βέλγους. Που να φανταζόμασταν τι θα επακολουθούσε στην υπόλοιπη σεζόν,που κοντέψαμε να πάρουμε διαρκείας στο ψυχιατρείο. Μετα οι εκδρομές με την καλύτερη παρέα διαδέχονταν η μία την άλλη.Αλλά πάντα η πρώτη φορά είναι ξεχωριστή.Και η αγάπη για την ΑΕΚ παντοτινή!

Αιμίλιος Περδικάρης

Μοιάζει περίεργο όταν τα μετράς και βγαίνουν 34. Τόσα είναι τα χρόνια που παρακολουθώ από κοντά την ΑΕΚ, δηλαδή από τα έξι μου. Και τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω, που λέει κι ο στίχος.

Λοιπόν, θυμάμαι το πρώτο μου ματς στο γήπεδο. Επιστροφή στα Φιλαδέλφεια το ’87, σε ένα απίθανο ματς με την Παναχαϊκή που από 0-2 στο ημίχρονο έγινε 3-2 με… αλλαγή τερματοφύλακα. Θυμάμαι κάθε γωνιά και κάθε λεπτομέρεια του γηπέδου. Θυμάμαι τη «Φανέλα με το 9» και τα γυρίσματα του Βούλγαρη με τον Τζώρτζογλου μπροστά από τη Σκεπαστή. Τα ξύλινα ταμπελάκια για τις αλλαγές, τους πάγκους την εποχή που ήταν από Ελλενίτ, τα μαξιλαράκια από φελιζόλ που ανέμιζαν πριν τη λήξη του ματς, τα μεγάφωνα και τις ενημερώσεις για τα άλλα ματς (σ.σ.: δεν υπήρχαν καν κινητά τότε) και τα καλτ τραγούδια στα μεγάφωνα: το «οε-οε-ο» του Τροχανά, και το hit της πρωτοεμφανιζόμενης τότε Πέγκυς Ζήνα: «Αν πας με άλλη, θα σου σπάσω το κεφάλι»…

Θυμάμαι το τρενάκι στη φιέστα του ’94 και την απίθανη γιορτή στο πρώτο πρωτάθλημα, το ’89. Τον κόσμο να κρέμεται σαν τα σταφύλια στα ματς με τη Μαρσέιγ και με την Παρί. Την πίκρα που ακόμα έχω για το πρώτο ευρωπαϊκό ματς που δεν είδα ποτέ, επειδή «ήταν αργά κι είχα σχολείο την επόμενη»: το 5-3 με τη Δρέσδη και την γκολάρα του Σαββίδη. Ευτυχώς, αξιώθηκα να δω την παράσταση στο 3-3 με τη Ρεάλ… θεέ μου, τι ματς και τι παιχταράδες!  Αλλά και στο ΟΑΚΑ ήταν μεγάλη βραδιά το 1-0 με τη Μίλαν.

Θυμάμαι στο μπάσκετ το πρώτο ματς στο «Μόσχος» με Γκάλη και Γιαννάκη τελευταία χρονιά μαζί στον Άρη. Το υπόγειο προπονητήριο όπου έκανα κρυφά προπονήσεις κάποια Σάββατα στα τρίποντα με τον Αμερικάνο (ναι, τον «Παγκόσμιο»). Μετά, τα «καντήλια» του Ιωαννίδη, το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό και «ΑΕΚάρα φέρε μας το κύπελλο, το ευρωπαϊκό» στη Λωζάννη. Το τρίποντο του Ζήση με την Εφές στο Γαλάτσι. Την επιστροφή και την καταξίωση με τον Μάκη, σ’ αυτό το απίθανο Παρασκευοσαββατοκύριακο με εμβόλιμη την πρωταθληματική λύτρωση της Ριζούπολης.

Θυμάμαι το πρώτο κλάμα στο γήπεδο – γιατί κι οι άντρες κλαίνε. Από φόβο, όταν έκαναν ντου τα ΜΑΤ στη Σκεπαστή με τον «Ζήτα». Άλλη μια φορά από δακρυγόνα στο ματς με τον Παναθηναϊκό, θαρρώ, το ’91. Πολλά χρόνια αργότερα, έκλαψα στο καταραμένο ματς με τον Ιωνικό στο ΟΑΚΑ. Και μεγάλη στενοχώρια, αλλά όχι κλάμα στον απίθανο τελικό με τον Ολυμπιακό το 2009.

Θυμάμαι την πρώτη γνωριμία με τον Μπάγιεβιτς, το ’93, όταν διέσχιζε τα σκαλιά της «18» για να πάει από τα αποδυτήρια στη συνέντευξη Τύπου και την απογοήτευση από την παγωμένη χειραψία του. Την απίστευτη οργή στα ματς με τον Ολυμπιακό όταν τον βλέπαμε με την κόκκινη φόρμα – εκείνα τα γκολ πρέπει να είναι αυτά που πανηγύρισα πιο έξαλλα από κάθε άλλο. Εκτός ίσως από το γκολ του Τόνι στο Άιμπροξ, του Μάνταλου στο 3-2 με τον Ολυμπιακό και του Λύμπε στο Ηράκλειο με τον ΟΦΗ το 2005.

Θυμάμαι και νοσταλγώ τα ταξίδια στη Βαρκελώνη, το Μιλάνο, τη Σεβίλλη, το Ζάλτσμπουργκ, την Πράγα..

Δεν θέλω να θυμάμαι, αλλά δεν ξεχνώ πώς ξύπνησα με την αίσθηση του απόλυτου κενού την επομένη του καταραμένου ματς με τον Πανθρακικό.

Κρατάω στην ντουλάπα μου πάνω από 60 φανέλες, άλλες αγορασμένες κι άλλες φορεμένες από παίκτες, άλλες με τις υπογραφές όλης της ομάδας. Αλλά μακράν κορυφαία όλων είναι αυτή του Σαραβάκου από το πρώτο Champions League.

Κάπως έτσι αυτή η σχέση, 34 χρόνια τώρα, αυτή η σχέση συνεχίζεται. Με πίκρες και χαρές. Με αναμνήσεις και ελπίδες. Κι αν μου την «πει» κανείς, του λέω την αλήθεια μου: ότι έχω αντέξει να δω ήττα από τη Θύελλα Ραφήνας στο Μενίδι. Τι να φοβηθώ, λοιπόν; ΑΕΚ είσαι…!

*** Το κατσικάκι της φωτό στο Ραμόν Σάντσεθ Πιθχουάν (Σεβίλλη, 2008) έχει τη δική του ιστορία. Ήταν αγορασμένο από κάποιο… sex shop στο Άμστερνταμ από την παρέα που πηγαίναμε ταξίδια κι έγινε κάτι σαν μασκότ. Είχε, όμως, άδοξο τέλος εκείνη τη χρονιά. Ο ιδιοκτήτης του το έσφαξε μ’ ένα σουγιά μετά το ματς στο Ζάλτσμπουργκ και την τρίτη απανωτή ήττα…

Ilias FRagoulopoulos

Η δική μου μεγαλύτερη στιγμή με την ΑΕΚ ήταν η μέρα που σηκώσαμε το πρωτάθλημα στη Ριζούπολη. Ήμουν με τον θείο μου σε στενό οικογενειακό γάμο και μόλις τελείωσε το μυστήριο φύγαμε του σκοτωμου από το Τατόι με βροχή και πήγαμε στον αγώνα. εκείνος άλλαξε εγώ όχι. ήμουν με το κουστούμι και με Ρίζια μέσα σε τόσους τρελούς. Μάλιστα ένας νόμιζε πως ήμουν ο γαμπρός και το έσκασα. Αυτή είναι τρελά αυτή είναι η ΑΕΚ δεν θα μπορούσα για κανένα λόγο να μην είμαστε εκεί στην κορυφαία στιγμή της ομάδας μας. Σας ευχαριστώ

Ολγα Περδικάρη

ΑΕΚ…Με τρία χρυσά γράμματα γράφτηκε η ζωή μας. Για το φίλαθλο Αεκτζή πρεσβεύει κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα ξεχωριστό.Για εμένα η ΑΕΚ δεν πρεσβεύει αποκλειστικά την ομάδα που υποστηρίζω, είναι οι ρίζες μου, είναι ένα «κληροδότημα», μια υπόθεση οικογενειακή. Το «μικρόβιο» ξεκίνησε από τον Κωνσταντινουπολίτη πολιτικό πρόσφυγα παππού μας, ως μια ιδεολογία που τον ένωνε με την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου του, μεταδόθηκε στον πατέρα μας και από εκείνον στα παιδιά του. Αρχικά,νόμιζα πως ο τελευταίος, μάλλον θα επιθυμούσε κρυφίως ένα δεύτερο γιο για να μοιράζεται αυτή τη μυσταγωγία του γηπέδου,καθώς αυτό ήταν το κλίμα πάντοτε στο σπίτι: η Κυριακή ήταν η ήμερα της ΑΕΚ!Στην αρχή δεν μου άρεσε η ιδέα, πίστευα πως όλα αυτά είχαν αυστηρά  αντρικό χαρακτήρα.Μέχρι την πρώτη φορά που με πήραν μαζί τους στο γήπεδο..Στη Φιλαδέλφεια τότε..Δεν θυμάμαι καν τον αντίπαλο..Νομίζω ο Πανιώνιος ήταν.Εκείνο όμως που έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη μου είναι το πόσο μαγική ήταν η στιγμή.Ζούσε και ο παππούς τότε…Ατμόσφαιρα ονειρική και φαντασμαγορική.Δεν υπάρχουν οι λέξεις για να την περιγράψουν.Ατμόσφαιρα οικογενειακή,όχι μόνο γιατί βρισκόμουν με όλη μου την οικογένεια,αλλά και γιατί ήμασταν όλοι μαζί οι Αεκτζήδες. Σαν να είχαμε βρεθεί όλοι μαζί σε ένα κοινό σπίτι για να γιορτάσουμε και να μοιραστούμε στιγμές.Ενωμένοι.Σαν το Ε της ΑΕΚ μας.Ενωσις.Αυτή ήταν η εικόνα.Το συναίσθημα αυτό υπερέχει κατά πολύ του αγωνιστικού κομματιού(αφού η δική μας η ΑΕΚ δε χάνει ποτέ, βάζει τα ωραιότερα γκολ και είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου). Αυτή η στιγμή που ΜΟΝΟ στο γήπεδο της Ν.Φιλαδέλφειας έχω νιώσει,παιδάκι τότε,πλησιάζει και πάλι και για εμένα αυτή θα είναι η μεγαλύτερη στιγμή μου με την ΑΕΚ! Και θα είναι στιγμή διαρκείας! Εξάλλου, το παρελθόν είναι σημαντικό για να θυμάσαι ενώ το μέλλον για να ζήσεις.Στις μεγάλες στιγμές που έρχονται λοιπόν και σε ένα λαμπρό μέλλον!

Υγ.Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους άντρες και τις γυναίκες που μεγάλωσαν πιστεύοντας στην αρχή της ισότητας και στις αξίες…Μπαμπά,ευχαριστώ..Ζήτω η ΑΕΚ!

Αλέξης Καλκάνης

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πήρα το απολυτήριο στρατού και μετά από μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, είμαι ξανά στις επάλξεις της σκεπαστής…
Νοέμβρης ’91 και ρεβάνς στο UEFA με την Σπαρτακ Μόσχας. Θυμάμαι και το 1ο ματς στην Μόσχα (τηλεοπτική μετάδοση 0-0) στο οποίο είχαμε τύχη και Αντώνη Μήνου !!!
Όλα τα highlights της ρεβάνς έγιναν μπροστά μου, τα έζησα σφηνωμένος στα μπροστινά κάγκελα της σκεπαστής…
Δεκάδες αγώνες είχα δει από την θύρα της ευτυχίας, μου έχει μείνει πολύ έντονα ο συγκεκριμένος και το ΑΕΚ – Δρέσδη.
Το πένταλτυ με το οποίο προηγήθηκε στο 1ο ημίχρονο η Σπαρτάκ (από τις λίγες ανόητες ενέργειες του Τόνυ, από τις μεγαλύτερες μορφές όλων των εποχών στην Ένωση) και η μεγάλη ανατροπή στο 2ο ημίχρονο.
Απίστευτη ατμόσφαιρα από το ζέσταμα, ακόμα πιο απίστευτη στα γκολ και στην λήξη.
Μου φαίνεται σαν χθες, πολύ έντονα χαραγμένο μέσα μου…
Το εισητήριο του αγώνα (στην φώτο) και το απόκομμα από την εφημερίδα (πίσω από το εισητήριο) ήταν κάτι ιερό την εποχή εκείνη…ένα χόμπυ να συλλέγω ντοκουμέντα για την μεγάλη αγάπη !!!!!!!

ΑΛΕΞΗΣ 21 – ΛΑΜΠΡΙΝΗ
ΑΕΚ, Τίποτα άλλο !!!!

Andreas Arxondas

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΜΟΥΝΑ ΜΕΣΑ ΣΚΕΠΑΣΤΗ Κ Η ΠΙΟ ΘΛΥΒΕΡΗ ΟΤΑΝ ΕΒΛΕΠΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΗΖΕΤΑΙ Ο ΝΑΟΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΡΑΝΥΤΣΑ.

John Makris

Πρώτο ταξίδι Ευρώπη μέσα στη Γλασκωβη..

Periklis Terlixidis

Το γκολ του Μίμη με κεφαλιά ψαράκι με τον Πανσερραϊκό χρόνια μετά είπε ο ίδιος ότι ήταν το καλύτερο του. Ούτε ξέρω πόση ώρα ήταν στον αέρα μέχρι να έρθει η μπάλα από το κόρνερ στο τέρμα προς την Αγία Τριάδα.

Βασιλης Μπεκυράς

Οι αναμνήσεις μου είναι μόνο ΑΕΚ τίποτε άλλο μοναδική στιγμή λοιπόν ήταν όταν γεννήθηκα ΑΕΚτζής.

Νίκος Πατρινός

Το γκολ του Παπαϊωάννου με την QPR Παιδάκι τοτε είχαμε γεμίσει την πλατεία Γεωργίου στην Πάτρα.

Stefanos Alymatiris

Τις πιο φοβερές γκολάρες τις έχει βάλει ο scoco άπιαστα πράγματα !!

Nikos Progoulis

Αδέρφια η καλύτερη στιγμή όλων μας ήταν όταν καταλαβαμε πραγματικά τι εστι ΑΕΚ και τι πρεσβεύει αυτή η ομαδα

Νικος Γκαγκας

Το 3ο γκολ του παπαιωαννου με την QPR βρισκόμουν μέσα στον αγώνα και πανηγυρίζαμε όλοι ασταμάτητα.

Marios Teperidis

Οι γκολάρες κοπιτση εκεί που μαμιουνται οι αράχνες στο 3-1 επί των βαζελοφρονων το 93 και το 94 στο 2-0.

Xristos Pappas

Η χειρότερη στιγμή στο αυτογκόλ του μπουγαιδη οι καλύτερες έρχονται

 Dimitris Kavvadias

ΑΕΚ-Κολωνία 3-3 η πρώτη φορά που πήγα Φιλαδέλφεια !!!!!!!!!!

Gogo Diakoumis

Αξέχαστα είναι για μένα γκολ του Τσιαρτα απευθείας από κόρνερ και του Χούλιο Σεζάρ στο ματς με τη Μίλαν!!!!

Nikos Agiasmatzis

Η γκολάρα του Κοπιτση στο 3-1 με τη βαζέλα στη Φιλαδέλφεια.

Χριστόφορος Κουκόπουλος-Αριστέα Χ.

Τάκης ΟΑΚΑ 1989

Andrew Alphas

0-1 Τακαρος

Αντωνης Κωστοπουλος

ΤΟ 1-2 ΟΚΟ-ΤΑΚΗ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΟΣΦΠ ΚΑΙ ΤΟ 0-1 ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΟΥΛΟΥ…

Ilias Mattheou

Οταν απο τοτε που γεννήθηκες άκουγες μονο το ονομα της ΑΕΚ…. οταν την έχεις δει 2-3 φορες απο κοντα στον Βόλο…. οταν εισαι 12 χρόνων έχεις μπολιαστει σοβαρά με το μικρόβιο της Αεκαρας και βλέπεις τον καραγκιοζοπουλο να καρφώνει τους γαύρους μεσα στο οακα και να σου δίνει το πιο μαγκικο πρωτάθλημα της ιστορίας σου… Σκεφτείτε πως μπορεί να ένιωσα την επόμενη αγωνιστική όταν πήγα για ΠΡΩΤΗ φορα στην νεα Φιλαδέλφεια μέσα στην σκεπαστή στην φιέστα με τον μπαοκ…. Δεν έχω φώτο δεν έχω βίντεο δεν έχω τίποτα αλλα όλες αυτές τις μαγικές στιγμές τις εχω χαραγμένες βαθιά μεσα στο μυαλο μου!!!
Το πιο μαγικό μεσημέρι της ζωής μου.

Padelis Tsikounas

Πραγματικά απίστευτες στιγμές οι μεγαλύτερη από αυτές είναι εκδρομή στο Αλκαζάρ 3000 ίσως και παραπάνω, να φτάνουμε πλέον πορεία για το γήπεδο και να κάνουμε μπεεεεεε μετά το 0-1 α ρε ΟΚΟ τι μας έκανες εκεί στα τελευταία κάγκελα, Ε Στέφανε θυμάσαι άσε δε το ξύλο και το πώς καταφέραμε από τους τελευταίους να ξαναπερασουμε τα ΜΑΤ με την βοήθεια αδερφών .Ναι ακόμα καλύτερο και από την κούπα στην τουμπα.

Antonis Misargopoulos

Οι στιγμές είναι πολλές αλλά μια ιδιαίτερη ήταν ο τελικός με ΠΑΟΚ το 1983 όταν ο κόσμος διψούσε για τίτλο και ήταν ο μοναδικός που κατέκτησε η ομάδα μας στα πέτρινα χρόνια! Θυμάμαι ένα ατελείωτο πανηγυρι μέχρι το πρωί και ένα γήπεδο με 80.000 κόσμο να παραληρεί…
( η φανέλα είναι από τον συγκεκριμένο αγώνα του τεράστιου Θωμά Μαύρου σκόρερ του πρώτου γκολ και κόσμει τη συλλογή μου «Misargopoulos shirts” μαζί με το εισητηριο του αγώνα)

Τριαντάφυλλος Χατζιαννέστης

Το γκολ του καραγκιοζοπουλου στο Καραϊσκάκη και πήραμε πρωτάθλημa

Τακης Γεωργανακης

Με μιλαν 1….0 τσαμπιονσ λιγκ

Achilles Sidiropoulos

Οδικο ταξίδι μέχρι την Βιέννη. Πρόκριση στην επόμενη φάση του europa leagu!!!

George Stavropoulos

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΦΑΛΙΑ ΨΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΣΤΟ 1-0 ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΝΤΧΟΒΕΝ,ΟΤΑΝ Η ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΕΞΕΡΑΓΗ ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΑΞΕΧΑΣΤΟ Κ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΤΟ 1989…

DimitRis Drosiadis

Δεκέμβριος 2001, παίζουμε με τα σκουλήκια στον Ναό (4-2 τελικό), κερδίζουμε πέναλτι μπροστά στην Σκεπαστή…12 χρονών τότε εγώ, με παίρνει ο ξάδερφος μου και ανεβαίνουμε στα κάγκελα μέχρι να εκτελέσει ο Τσιάρτας το πέναλτι…Γκολ, η Σκεπαστή πίσω μου να πανηγυρίζει κι εγώ σκαρφαλωμένος στα κάγκελα να ζω κάτι που θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό μου για πάντα, η ομορφότερη ανάμνηση εκείνου του παιδιού μέχρι την επόμενη 20 χρόνια μετά που θα μπει για το πρώτο ματς στην Αγιά Σοφιά…Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα αδέρφια!!!

Nikos Tetos

Τελικος μ Παοκ 2-0 1983?…..φιεστα μες την Τουμπα ? 1-0 μ Μιλαν ? 0-4 μες τον Αρη με το γκολ τ ΣΚΟΚΟ απο το κεντρο? 4-0 με τον Ριβαλντο τον γαυρο ? Ποιο ?????? Αποφασισα το 4-0 τον γαυρο ….ατελειωτη κ@υλα ….ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!!

Varlokostas Sotirios

Πρώτη φορά Φιλαδέλφεια,ΑΕΚ Δυναμό Δρέσδης 5-3 !!!

Larry21

Eίναι Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2002. Είμαι 15 χρονών. Έχει αδικαιολόγητα πολύ κρύο για την εποχή. «Μπουφάν να πάρεις», δεν χρειάζεται να πω ποιος το είπε.

Μπαίνουμε με τον πατέρα μου στο αυτοκίνητο. Κατεβαίνουμε την Γαλατσίου. Είναι ακόμη μέρα. Σίγουρα πριν τις 7:30. «Να δω πως θα παρκάρουμε», λέει ο πατέρας μου. Στρίβουμε προς Πατήσια. Η γνωστή στους μυημένους πολυκατοικία και η πασιγνωστη σε μένα ατάκα του πατέρα μου. «Εδώ έμενε ο Μίλτον Βιέρα, όταν τον είχαμε πάρει». Περνάμε την στροφή της ριζούπολης, οπότε πάντα ξέρω οτι πλησιάζαμε το «Νίκος Γκούμας». Κασκολ στην Δεκελείας, εκκωφαντικός ήχος πειραγμένων μηχανών. Κόρνες, γιορτή πανηγύρι. Στροφή αριστερά στο δεύτερο στενό. Βολεύει; Όχι; Είναι πιο κοντά; Οχι. Κερδίζεις χρόνο; Οχι; Γιατί από εδώ; Γιατί έτσι πρέπει. Ένας κύκλος, 2 κύκλοι. Δεν βρίσκουμε.. «Μπαμπά θα αργήσουμε» του λέω. «Αγόρι μου ξεκινάει σε 2 ώρες ο αγώνας, δεν θα αργήσουμε, μην με πρήζεις.

Είμαστε έξω από τον Λουκιδέλη. Πηγαίναμε συχνά. Ο πατέρας μου τον ξέρει απο μικρό.. Δεν βρίσκω να παρκάρω. Βάλτο εδώ. (βγάζει την καρέκλα που ήταν για να μην κρύβει το μαγαζί, βρίσκουμε θέση). Θα κερδίσουμε μου λέει ο πατέρας μου, δεν έχει ξαναγίνει τέτοιο πράγμα. «Μας έφτιαξες» λέει στο Λουκιδέλη. «Ελάτε μετά τη νίκη» λέει ο Λουκιδέλης. «Έχει σχολείο ο μικρός, δεν μας βλέπω». Μετά από αυτό το ματς, ας αργήσει στο σχολείο ο μικρός. Περπατάμε. Πρώτη οπτική επαφή με το γήπεδο. Ο πελώριος προβολέας πίσω από την «21» μπροστά από το Μόσχος. Δεν έχουμε διαρκείας; Γιατί; Γιατί έχει την ΑΕΚ ο Ψωμιάδης. «25 χρόνια έπαιρνα μας έκοψε το γήπεδο». Δεν μας το έκοψε.

Περπατάμε. Γιαγιάδες στο μπαλκόνι, ο κόσμος πυκνός. Φτάνουμε στην Καππαδοκίας. Έξω από την 19. Έχουμε εισιτήριο για την 8-12, η Σκεσπαστή ακούγεται ήδη. «ΑΕΚΑΡΑ ΦΕΡΕ ΜΑΣ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ,ΚΥΠΕΛΛΟ, ΚΥΠΕΛΛΟ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ». Tρέχω. Γιατι; Γιατί πότε θα ξαναπαίξουμε με την Ρεαλ; «Πιο γρήγορα μπαμπά». Φτάνουμε. Ανεβαίνουμε την στροβιλιστή σκάλα, βλέπω μια σκεπαστή πρωτόγνωρη για την σεζόν. Τρελό πάθος, ασύλλητπος παλμός, πρώτη φορά στην χρονιά γιατί είχαμε τον μπάγεβιτς. Τα υπόλοιπα γνωστά. Πράσινο γκαζόν, χαλασμένος φωτεινός πίνακας 7 χρόνια τώρα, λίγο χώμα μπροστά από τα τέρματα, γήπεδο με πάρα πολύ κόσμο αλλά όχι τίγκα. Δεν έχω ξανακάτσει ποτέ εκεί. Συναντάμε τον κολλλητό του πατέρα μου. Έχει κάνει λάθος η ΠΑΕ ΑΕΚ με τα ειστήρια. Κάθεται 7 σειρές πιο πίσω. Είμαι στην πρώτη σειρά. Βγαίνει η Ρεάλ. Κάτασπρες φανέλες, σορτς και κάλτσες. Πρώτος ο Ραουλ. Πίσω Ζιντάν, Ρομπέρτο Κάρλος, Φίκγο, Ιέρο δεν έχει σημασία ποιοι, η ΑΕΚ παίζει Στο γκαζόν ήδη ο Κασίγιας. Γιούχα. Όχι γιουχα. ΓΙΟΥΧΑ.

Βγαίνει η ΑΕΚ. Πρώτος ο Ζαγοράκης. Πάντα τελευταίος ο Ντέμης. Κι έρχεται η στιγμή. 1-0,1-1. 2-1, μέχρι εδώ όλα καλά. Είμαστε σε παράκρουση. Ακούγεται το πάντα εντωτικό «Τελεί και παύλα ΑΕΚ είσαι Γάτα». Έτσι μου το έμαθαν 6 ετών στην 18, έτσι σας το λέω. Και έρχεται η στιγμή που κατάλαβα οτι δεν υπάρχει κάτι πιο «γατερό» από την ΑΕΚ. Ο Ντέμης κάνει το 3-1 επί της Ρεάλ Μαδρίτης. Η 8-12 ταλαντώνεται. Πάλλεται. Κουνιέται. Τρέμει. Σείεται. Βλέπω το πρόσωπο του πατέρα μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τα μάτια έξω, οι κόρες διαστέλλωνται και συστέλλονται αλλάζουν χρώμα. Πάθος, έκσταση, περηφάνια.

Σε ένα βλέμμα. Αγκαλιές. Πολλές αγκαλιές. Και σπρώξιμο. Βρισκομαι εκτός θέσης. Είμαι πλέον στον διάδρομο και έχω πιάτο τον ναό. Το μυαλό μου έχει φωτογραφίσει την στιγμή. Βλέπω παραμορφωμένα πρόσωπα, δακρυσμένα και ταυτόχρονα περήφανα. Ναι αυτό σου εχει κάνει ένα γκολ, σε 3 δευτερόλεπτα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Ένα λυρικό «σας γαμάμε» απλώς απογειώνει την ποιτητική σκηνή που εκτυλίσσεται. Ανοίγω τα χέρια, σαν να έχω βάλει εγώ το γκολ. Και φωνάζω. Τελεία και παύλα ΑΕΚ, είσαι Καυλα. Εγώ και όλη η Φιλαδέλφεια. Τα άλλα δεν έχουν σημασία, τα ξέρετε. Την ΑΕΚ ήδη την αγαπούσα, ήδη την λάτρευα, την παρακολουθούσα τότε 10 χρόνια. Εκεί την θεοποίησα. Πήγαμε στον Λουκιδέλη.

To enwsi.gr χρησιμοποιεί cookies προκειμένου να βελτιώσει τις υπηρεσίες του. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, αποδέχεστε τη χρήση cookies στον Ιστότοπό μας. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε Πολιτική Απορρήτου. Αποδοχή Περισσότερα