Σε νοσταλγώ, σαν μια ανάμνηση παλιά σε νοσταλγώ...

Ο Πάνος Λούπος στο προσωπικό του blog, αναπολεί παλιά ντέρμπι και φυσικά αναλύει και την αναμέτρηση της Κυριακής...

Ξημερώνει Κυριακή με ντέρμπι Παναθηναϊκού-ΑΕΚ και πέρα από τα όσα μπορούμε να πούμε, να αναλύσουμε και να εκτιμήσουμε, κακά τα ψέματα, υπάρχει πολύ έντονο και το συναίσθημα της μελαγχολίας. Όχι για την τωρινή κατάσταση των δύο ομάδων. Στο ποδόσφαιρο, πάντα υπήρχαν τα… πάνω και τα… κάτω για όλες τις ομάδες και οι μεγάλες δεν αποτελούσαν εξαίρεση.

Μελαγχολικό είναι βέβαια ούτως ή άλλως το τοπίο, εδώ κι ένα χρόνο που το βασικότερο «συστατικό» του ποδοσφαίρου, που δεν είναι άλλο από τον φίλαθλο κόσμο, απουσιάζει από τις κερκίδες. Έχει αρχίσει κι αυτό να κουράζει αρκετά. Και να σας πω την αμαρτία μου, πέρα από τα παιχνίδια της ΑΕΚ, δεν μου κάνει ιδιαίτερο κέφι πλέον να καθίσω στην τηλεόραση να δω ποδοσφαιρικά ματς κεκλεισμένων των θυρών.

Τι μπαλάρα, τι ματσάρες, τι παικταράδες…

Αλλά δεν αναφέρομαι καν σε αυτή τη μελαγχολία. Αναφέρομαι σε όλα αυτά τα έντονα συναισθήματα για παράδειγμα, που ζούσαμε όταν περιμέναμε όλη την εβδομάδα και που γίνονταν ακόμα πιο έντονα όταν ξημέρωνε η Κυριακή ενός ντέρμπι Παναθηναϊκός-ΑΕΚ ή ΑΕΚ-Παναθηναϊκός, τέλη δεκαετίας ’80, αρχές δεκαετίας ’90.

Ανεξαρτήτως του ποιας ομάδας τελικά κυριαρχούσε, μιλάμε για ντέρμπι, για ένταση, για μπαλάρα, για παικταράδες. Υπήρχαν και τότε κακώς κείμενα, δεν τα ξεχνάει κανείς ΑΕΚτζής άνω των 40-45 ετών, αλλά δεν θέλω καν να σταθώ σε αυτά. Κυρίως μου λείπουν, εκείνες οι ομαδάρες, εκείνοι οι φοβεροί παίκτες, οι πολλοί και καλοί Έλληνες στην ενδεκάδα, το επιθετικό ποδόσφαιρο της εποχής, η ποιότητα που ξεχείλιζε.

Αποκορύφωμα βέβαια η ΑΕΚ της δεκαετίας του ’90, η καλύτερη και πιο θεαματική ομάδα που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα, αλλά και ο ΠΑΟ είχε ομαδάρα σε αρκετές σεζόν εκείνα τα χρόνια, είχε παίκτες που και σεβόσουν, αλλά και φοβόσουν και ανέκαθεν αποτελούσε δυσεπίλυτο πρόβλημα για την ΑΕΚ.

Μέχρι να έρθουν, η αλλοίωση της ιστορίας και οι… παράγκες

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μέχρι να ισοπεδωθεί το ποδόσφαιρο από τις… παράγκες και με την ΑΕΚ να αντέχει στα πρώτα χρόνια της πρώτης παράγκας, η παράδοση έδειχνε την ΑΕΚ να υπερτερεί του ΟΣΦΠ στα μεταξύ τους παιχνίδια, τον ΟΣΦΠ να υπερτερεί του ΠΑΟ στα μεταξύ τους ντέρμπι και τον ΠΑΟ να έχει καλύτερη παράδοση στα ντέρμπι με την ΑΕΚ.

Αλλά ειλικρινά, εγώ δεν στέκομαι μόνο σε αυτά τα χρόνια, αλλά και στα προηγούμενα, ακόμα και στα «πέτρινα» που πέρασε η ΑΕΚ στη δεκαετία του ’80. Γεννηθείς το 1978 και έχοντας ζωντανές μνήμες από το 1985, ήταν όμορφο, αλλά και σημαντικό που πιτσιρικάδες είδαμε το 1985 να παίρνει το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, το 1986 ο ΠΑΟ, το 1987 ο ΟΣΦΠ, το 1988 η Λάρισα, το 1989 η ΑΕΚ.

Κάπως έτσι, περάσαμε τα σχολικά μας χρόνια, εκτός από το να μαζεύουμε με μανία χαρτάκια για τα άλμπουμ κάθε πρωταθλήματος και συζητώντας και αγωνιώντας, και κυρίως μην μπορώντας καν να εκτιμήσουμε, ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα. Αλλά και με θαυμασμό και απόλυτη παραδοχή των πάντων, όταν τουλάχιστον εμείς πηγαίναμε γυμνάσιο και λύκειο, για τα τρία σερί πρωταθλήματα της ΑΕΚ και την μπαλάρα που έπαιζε μέχρι να αρχίσει η αλλοίωση της ιστορίας το 1997.

Που ‘σαι Κασάπη, που ‘σαι Μπορμπόκη…

Λείπει πολύ ρε γαμώτο εκείνο το ποδόσφαιρο, με τα καλά του και τα στραβά του, λείπουν μπακ σαν τον Κασάπη και τον Μπορμπόκη, λείπουν αντίπαλοι που έλεγες «ωχ παναγία μου», σαν τον Σαραβάκο και τον Βαζέχα. Αλλά αν αρχίσω να αραδιάζω ονόματα παικταράδων που λείπουν και που είδαν τα ματάκια μας, είτε στην ΑΕΚ, είτε στις αντίπαλες ομάδες, αφενός δεν θα τελειώσουμε ποτέ και αφετέρου θα μεγαλώσει η μελαγχολία.

Τα νοσταλγώ πολύ εκείνα τα ντέρμπι, που μάλιστα είχαν σχεδόν πάντα και ουσιαστική βαθμολογική σημασία και που πολλά από αυτά, έκριναν και τίτλους. Και ειδικά στα ΑΕΚ-ΠΑΟ και ΠΑΟ-ΑΕΚ, έχουμε δει ιστορικές ματσάρες, για πρωτάθλημα και κύπελλο. Και φοβερή μπάλα.

Όσον αφορά στην ιστορία των αναμετρήσεων μεταξύ των δύο αντιπάλων, υπάρχει όπως προανέφερα ένα… πάνω χέρι του ΠΑΟ, που υπερτερεί κατά πολύ στα παιχνίδια στην έδρα του, κι ενώ η ΑΕΚ στη δική της έδρα, υπερτερεί μεν, αλλά πολύ πιο οριακά.

Πάντως, τέλη Φλεβάρη, αν έχει κάποια σημασία κι αυτό, η ΑΕΚ νικάει πάντα τον ΠΑΟ. Σε ντέρμπι που έγινε 26 Φλεβάρη, τον κέρδισε εντός με 2-1 το 1961, σε ντέρμπι που έγινε 27 Φλεβάρη, τον κέρδισε εκτός με 2-1 το 1972 και σε ντέρμπι που έγινε σαν σήμερα ήτοι 28 Φλεβάρη, τον κέρδισε με 1-0 το 2016 με το γκολ του Βάργκας.

«Κλειδί» το κέντρο και οι δύο προπονητές

Τώρα, όσον αφορά στην αναμέτρηση της Κυριακής, πραγματικά δεν νομίζω ότι υπάρχει ουσιαστικό φαβορί βάσει της αγωνιστικής κατάστασης και των προβλημάτων των δύο ομάδων. Ο Μπόλονι βέβαια έχει να υπολογίζει σε περισσότερες επιστροφές από τον Χιμένεθ, που μπορεί να βγάλει και ενδεκάδα εκ της ατόπου απαγωγής, από τη στιγμή που του λείπουν επτά παίκτες.

Νομίζω ότι ακόμα και με τις επτά απουσίες, η ΑΕΚ επιθετικά με Λιβάι, Τάνκοβιτς και Ανσαριφάρντ υπερτερεί ποιοτικά του ΠΑΟ με τους Ενγκμπακοτό, Ιωαννίδη και είτε τον Καμπετσή, είτε τον Αϊτόρ, ανασταλτικά υστερεί έναντι του ΠΑΟ (και δυστυχώς… όχι μόνο του ΠΑΟ), τα έχει κάνει έτσι που στο δεξί άκρο εμπιστεύεται πιο πολύ από όλους τον Σβάρνα (… και πως να μην αναπολείς τον Μπορμπόκη).

Το «κλειδί» πάντως για το τι θα κάνει την Κυριακή η ΑΕΚ, για μένα είναι στο κέντρο, όπου πρέπει να… τραβήξουν και ο Σιμάνσι και ο Κρίστιτσιτς και ο Μάνταλος (κράξτε με όσο θέλετε, αλλά ποντάρω πολλά επάνω του). Νομίζω ότι είναι πιο πιθανό και πιο λογικό να δούμε αυτή την τριάδα, από τη στιγμή που ο Σάκχοφ μπήκε μόλις την Πέμπτη σε κανονικούς ρυθμούς προπόνησης.

Θα παίξει μεγάλο ρόλο και η τακτική των δύο προπονητών και η ψυχραιμία με την οποία θα προσεγγίσουν το ματς, γιατί νομίζω ότι καλό… διάβασμα αντιπάλου, θα έχουν κάνει και οι δύο. Έχω ένα καλό προαίσθημα, δεν θέλω να πω περισσότερα για να μην το… γλωσσοφάω.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ BLOGS
X