Ο Μάνταλος, ο ΤΕΛΙΚΟΣ και ο Κονέ!

Ο Πάνος Λούπος στο προσωπικό του blog, έχει λίγο… απ’ όλα, όσον αφορά στην επικαιρότητα της ΑΕΚ

Πρώτα απ’ όλα, καλώς σας βρίσκω και από αυτό το δημοσιογραφικό… μετερίζι, ύστερα από μια μίνι άδεια και παράλληλα απουσία οχτώ ημερών από το φιλόξενο blog του «enwsi.gr». Στο προηγούμενο blog, η ΑΕΚ βρισκόταν έντεκα μέρες πριν τον τελικό Κυπέλλου και αναμέναμε τον Χνιντ.

Από τότε, ήρθε ο Χνιντ, ήρθε ο Ανσαριφάρντ και ήρθαν για κάποιες μέρες τα πάνω… κάτω και ακολούθως ξανά τα κάτω… πάνω, με τις υποθέσεις των Μάνταλου και Γαλανόπουλου. Το ρεζουμέ αυτής της διαδικασίας είναι ότι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, έκλεισαν μέτωπα. Κι αυτό είναι σημαντικό.

Επίσης, βρισκόμαστε πλέον τρεις μέρες πριν τον τελικό Κυπέλλου και η προσοχή όλων μέσα στην ομάδα είναι (ευτυχώς) λογικά στραμμένη εκεί. Η παραμονή του Πέτρου ήταν πολύ κομβική για την ομάδα και για την ομοιογένειά της. Και γενικότερα, αλλά και ειδικότερα ενόψει του τελικού της Κυριακής.

Η ψυχολογία του αρχηγού

Υπάρχει βέβαια, ένα εύλογο ερώτημα που θέτουν αρκετοί φίλοι, για το κατά πόσον μπορεί να επηρεαστεί ψυχολογικά, ο ίδιος ο παίκτης. Ο Μάνταλος, που επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι αγαπά όσο κανείς άλλος από τους «κιτρινόμαυρους» την ΑΕΚ, από καθαρά συναισθηματικής πλευράς, δεν θέλει να παίζει σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα.

Του προέκυψε μια πρόταση, μια χρυσή ευκαιρία αν θέλετε, για να κάνει μια πολύ γερή οικονομική μπάζα δύο ετών και να επιστρέψει μετά στην ομάδα της καρδιάς του. Κανένας στη θέση του, δεν θα μπορούσε να πει «όχι». Η ομάδα του, η ΑΕΚ, του άνοιξε την πόρτα για να μην χάσει αυτή την ευκαιρία, λέγοντάς του παράλληλα, ότι η πόρτα θα είναι ανοιχτή για την επιστροφή του.

Χωρίς να ευθύνεται ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο ίδιος, οι Άραβες της Αλ Νασρ, έκαναν πίσω και η ευκαιρία για την γερή… μπάζα, πήγε χαμένη. Όμως, ο Πέτρος Μάνταλος, ακόμα και χωρίς αυτή την γερή… μπάζα, παραμένει ένας 200% καλός επαγγελματίας και μάλιστα από τους πολύ καλά αμειβόμενους στη χώρα μας. Έχει φτιάξει τη ζωή του χάρη στην ομάδα του, την ΑΕΚ και έχει δικαιωθεί απόλυτα για την απίστευτη επιλογή που είχε κάνει, όταν η «Ένωση» ξεκινούσε κυριολεκτικά από το μηδέν σε όλα τα επίπεδα.

Θυμίζω, γιατί πολλοί το ξεχνάνε και μένουν απλά στο ότι ο Πέτρος άρχισε να παίζει από την ΑΕΚ της Β’ Εθνικής, ότι όχι απλά είχε συμφωνήσει με την ΑΕΚ ακόμα στην Γ’ Εθνική, αλλά την είχε προτιμήσει κιόλας από τον ΟΣΦΠ, απ’ όπου επίσης, είχε πρόταση!

Εμβληματική μορφή της ιστορίας της ΑΕΚ

Ο Μάνταλος δηλαδή, είναι επί της ουσίας στην ΑΕΚ, ψυχικά από τα 21 του και σωματικά από τα 22 του, κι ενώ σε λίγες μέρες «κλείνει» τα 29 του χρόνια! Αν δεν του προκύψει άλλη μεγάλη πρόταση από ομάδα του εξωτερικού, όπου μοιραία και απολύτως λογικά, θα ξαναβάλει και την ΑΕΚ, αλλά και τον ίδιο σε σκέψεις, θα μπει με τη φανέλα της «Ένωσης» στην «Αγιά-Σοφιά», κάτι που ούτως ή άλλως, ονειρεύεται. Για να μην το πάω και πιο… μακριά χρονικά, αφού το παιδί είναι ακόμα στα μέσα της ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Η ΑΕΚ έχει ποδοσφαιριστές που είναι ιστορικές «σημαίες» κι ακόμα περισσότερες εμβληματικές φυσιογνωμίες στα όρια του να θεωρηθούν «σημαίες». Γνωστά τα ονόματα, και σίγουρα δεν έχουν να κάνουν με ποιον γουστάρει και ποιον όχι, ο καθένας μας, αλλά με την ιστορική αλήθεια. Δεν τα αναφέρω εδώ, για μην έχουμε… διενέξεις και γίνει κάτω από το blog, του… κουτρούλη ο γάμος και χαθεί και η ουσία της σημερινής αρθρογραφίας!

Ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο Πέτρος Μάνταλος έχει ήδη εισχωρήσει στην κατηγορία «εμβληματικές φυσιογνωμίες». Αρχηγός της αναγέννησης της ΑΕΚ, συμφώνησε από το ξεκίνημα, άρχισε να αγωνίζεται από την Β’ Εθνική, σήκωσε Κύπελλο, σήκωσε πρωτάθλημα, έπαιξε σε ομίλους και Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ και οδεύει για να μπει ως αρχηγός στην «Αγιά-Σοφιά». Διαφωνεί κανείς με τον όρο «εμβληματική φυσιογνωμία»; Δεν νομίζω.

Ο Μάνταλος όμως, μπορεί να περάσει και στην πιο πάνω κατηγορία και στο μακρινό μέλλον να θεωρείται ακόμα και «σημαία» της ιστορίας της ΑΕΚ. Άλλωστε, αυτά που έχουμε να ζήσουμε μπροστά μας, με την ΑΕΚ στο «Ναό» της, μάλλον δεν μπορούμε ούτε και να τα φανταστούμε. Και είναι πολύ πιθανό, μέρος αυτών που δεν μπορούμε να φανταστούμε, να είναι και ο Πέτρος! Ίσως και όλο αυτό που έγινε τις προηγούμενες ημέρες, να δείχνει κάτι για το πεπρωμένο του.

Παιδί της ΑΕΚ, μπορεί να βοηθήσει…

Πάμε τώρα και στον Παναγιώτη Κονέ. Παιδί της ΑΕΚ κι αυτός. Που αγαπάει την ομάδα, αποδεδειγμένα και επανειλημμένως αποδεδειγμένα από τα 18 του χρόνια. Που βοήθησε πολύ στην πρωταθληματική χρονιά, τόσο μέσα στον αγωνιστικό χώρο, όσο και μέσα στα αποδυτήρια. Αυτό για μέσα στα αποδυτήρια, ομολογώ ότι δεν το φανταζόμουν πόσο πολύ ίσχυε, μέχρι που μου είπαν δύο παίκτες της ΑΕΚ την επόμενη σεζόν του πρωταθλήματος… «δεν φαντάζεσαι πόσο μεγάλη απώλεια είναι ο Παναγιώτης για το κλίμα μέσα στα αποδυτήρια».

Ο Κονέ, λοιπόν, θέλει πολύ να επιστρέψει, να βοηθήσει και να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα που αγαπάει. Και η ΑΕΚ, πάρα πολύ απλά, τον βλέπει ως μια χαρά επιπλέον λύση, που θα ενισχύσει το ελληνικό στοιχείο, που θα έχει θετική επιρροή στα αποδυτήρια (άλλωστε, ουδέποτε γκρίνιαξε για το πόσο παίζει και το αν παίζει κάποιος άλλος και όχι εκείνος), που ακόμα κι αν παίξει σε κάποια λίγα παιχνίδια, θα μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία παιχνιδιού, έστω και σε μικρότερο βαθμό από όσο το έκανε, στην πρωταθληματική χρονιά.

Ομολογώ ότι δεν βλέπω κάπου το… κακό, για να μην έχει η ΑΕΚ, μια επιπλέον λύση στο ρόστερ της. Κι επειδή μέσα στον παραλογισμό του διαδικτύου, διάβασα και καμιά δεκαριά φορές ότι… «από τον Αλεϊς Γκαρσία, καταλήξαμε στον Κονέ», να σχολιάσω απλά μια… λεπτομέρεια, που δεν κατάλαβα πως δεν κατέστη ξεκάθαρη για κάποιους, ότι δηλαδή για τον Γκαρσία, η ΑΕΚ πήγαινε, με δεδομένο ότι έφευγε ο Μάνταλος! Δηλαδή τον τίτλο «Για αντι-Μάνταλος ο Γκαρσία» δεν πρέπει να το έγραψε μόνο η… Ελεύθερη Ώρα.

Τέλος πάντων. Η ΑΕΚ θα αποφασίσει οριστικά μετά τον τελικό, τι θα κάνει με τον Παναγιώτη Κονέ (προσωπικά, θεωρώ ότι θα επιστρέψει). Και φυσικά, έχει μπροστά της, πάρα μα πάρα πολύ «καυτά» θέματα, με βασικότερα αυτά των ανανεώσεων του Λιβάγια (σ.σ. αν δεν μείνει ο Μάρκο στην ΑΕΚ, κάτι που δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι, θα γκρινιάζω για δύο χρόνια… τουλάχιστον) και του Ολιβέιρα. Και θα υπάρξει και… συνέχεια στα μεταγραφικά. Προς το παρόν όμως, υπάρχει μόνο μια σκέψη στο μυαλό. Μόνο μια λέξη. ΚΥΠΕΛΛΟ! Τα λέμε από Δευτέρα…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ BLOGS
X