Όταν πατάς το όνομά της ΑΕΚ στο... google!

Μακάρι να έφτανε η ΑΕΚ για να περισώζει τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία του ελληνικού αθλητισμού, με τη νοοτροπία που τον προσεγγίζει σε όλα τα επίπεδα, αλλά (δυστυχώς) ποτέ δεν φτάνει μόνο ένας… Τουλάχιστον, βλέπει και καταλαβαίνει τι γίνεται, ο κάθε φίλαθλος, ανεξαρτήτως της συλλογικής του προτίμησης, αρκεί να μην είναι τυφλωμένος από φανατισμό.

Για την ΑΕΚ, προφανώς και είχαν, έχουν και θα έχουν σημασία οι κούπες. Αλλά πάντα με τον δικό της τρόπο, τον δύσκολο δρόμο και ποτέ και πουθενά με τη νοοτροπία του τύπου «ή εμείς ή κανείς». Αυτό βέβαια έχει και τίμημα. Κάπως έτσι, έχουν χαθεί τρόπαια σε όλα τα αθλήματα (και μάλιστα ουκ ολίγα) επειδή η ΑΕΚ επέμεινε στις αρχές και στις αξίες της και προσπάθησε να τα κατακτήσει, αποκλειστικά και μόνο στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις και στα πεδία των μαχών.

Για παράδειγμα, όπως είχα γράψει στο προηγούμενο blog, υπάρχει κανείς που να πιστεύει πως αν στη θέση της ΑΕΚ όταν υποδεχόταν τον Ιωνικό και ήθελε τη νίκη μπροστά σε 50.000 οπαδούς της για να πάρει το πρωτάθλημα, ήταν οποιαδήποτε άλλη ομάδα, υπήρχε περίπτωση να μην έχει… δέσει το ματσάκι από όλες τις μπάντες;

Η οπτική με την οποία βλέπει διαχρονικά η ΑΕΚ τον αθλητισμό αλλά και συνολικότερα τη θέση της και την προσφορά της στην κοινωνία, ξεκινά από την εκάστοτε διοικητική της κορυφή και καταλήγει στον τελευταίο της οπαδό. Είτε μιλάμε για τον Ντέμη Νικολαϊδη, είτε μιλάμε για τον Δημήτρη Μελισσανίδη, με τις όποιες μικρές ή μεγάλες διαφορές έχουν ως προσωπικότητες, οι αρχές και οι αξίες της ΑΕΚ, είναι αδιαπραγμάτευτες.

Αγωνιστική κυριαρχία μέσα από εξέλιξη και όχι… εκβιαστικά

Θυμηθείτε όταν βγήκε από το ΟΑΚΑ ο Δημήτρης Μελισσανίδης, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 2018 στο ματς με τον Λεβαδειακό και δίχως ίχνος αλαζονείας και έπαρσης, τόνισε πως περιμέναμε την επιστροφή μας στα πρωταθλήματα, μπαίνοντας στο δικό μας γήπεδο, αλλά μας ήρθε νωρίτερα. Τόσο απλά…

Και στην Ριζούπολη, δεν ήθελε καν να κατέβει στην εξέδρα που στήθηκε για να σηκώσουν την κούπα οι πρωταθλητές και του πήγαν με το… ζόρι το τρόπαιο πάνω στα επίσημα (αν θυμάμαι καλά, με τη σωστή προτροπή τότε του Βασίλη Δημητριάδη) για να το σηκώσει κι αυτός. Ούτε έσπευσε να το σηκώσει πρώτος πρώτος για να δείξει ότι… του ανήκει, ούτε ανέβηκε στο ανοιχτό πούλμαν των πρωταθλητών για να κάνει σόου.

Και ηλίθιος να είσαι, αντιλαμβάνεσαι από την πρώτη μέρα που βγήκε μπροστά ο Δημήτρης Μελισσανίδης για την αναγέννηση της ΑΕΚ από τις στάχτες της, πως έθεσε ως ξεκάθαρο προσωπικό στόχο, το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια και ότι για την αγωνιστική κυριαρχία της ομάδας, έθεσε ως βασική προϋπόθεση το να προκύψει μέσα από τη σταδιακή της εξέλιξη και έχοντας πρώτα διαμορφωθεί ένα τοπίο αξιοπιστίας και δίκαιου ανταγωνισμού στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Δεν μπορούν να το… χωνέψουν

Αντιλαμβάνομαι ότι όσοι είναι μακριά από την ΑΕΚ και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται διαχρονικά ως σύλλογος, τη θέση της μέσα στον αθλητισμό και στην κοινωνία, τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να… χωνέψουν πως ένας μεγάλος σύλλογος δεν θέτει σε προτεραιότητα τα μικροσυμφέροντά του.

Κάπως έτσι, όταν για παράδειγμα κάνει πρόταση ο Μάκης Αγγελόπουλος για να σωθεί το μπάσκετ, να ολοκληρωθεί η σεζόν με τη διεξαγωγή final-8 μέσα σε ένα πενθήμερο, βγαίνουν αυτομάτως κάποιοι και λένε ότι βρήκε ευκαιρία η ΑΕΚ να πάρει το πρωτάθλημα, παίζοντας σε ένα ματς με τον ΠΑΟ στον τελικό!

Το λένε, το γράφουν και τελικά ξεφτιλίζονται, γιατί βγαίνει στα… καπάκια ο διοικητικός ηγέτης της μπασκετικής ΑΕΚ και τους λέει: «Παιδιά, αν δεν θέλετε final-8, ας συνεχιστεί το πρωτάθλημα από εκεί που σταμάτησε. Αν δεν το θέλετε ούτε αυτό, ας κάνουμε μετάβαση απευθείας στα play offs. Αν έχετε πρόβλημα με το να μαζέψετε όλους τους Αμερικανούς, ας συμφωνήσουμε να παίξουμε όλοι, αντί με έξι ξένους, με τρεις ή ακόμα και με δύο. Αρκεί να βρούμε μια λύση γιατί είναι κρίμα να μπει παύλα στο άθλημα, την ώρα που οι υγειονομικές αρχές δίνουν το “οκ” για να συνεχίσουμε».

Όσο λοιπόν κι αν τους φαίνεται περίεργο, ακόμα και παράλογο, έχοντας μάθει προφανώς να κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια, θα πρέπει κάποια στιγμή όλοι οι υπόλοιποι, να το πάρουν απόφαση. Η ΑΕΚ δεν κοιτάει με τη δική τους κοντόφθαλμη λογική.

Ξέρει να κερδίζει, αλλά ξέρει και να χάνει

Στο ποδόσφαιρο επέστρεψε, ξεκινώντας από το μηδέν σε όλα τα επίπεδα, αγωνίστηκε, έδωσε μάχες, γκρέμισε κατεστημένα, κατέκτησε κύπελλο, πρωτάθλημα, συμμετείχε σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ. Ξέρει να κερδίζει, αλλά ξέρει και να χάνει. Κι ακόμα κι όσα έχασε με ξεδιάντροπη κλοπή, δεν διέσυρε το άθλημα, δεν απείλησε, δεν έκανε καραγκιοζιλίκια. Κι όταν πατάς το όνομά της στο google και ψάχνεις δημοσιεύματα στο εξωτερικό γι’ αυτήν, βρίσκεις μόνο ειδήσεις και άρθρα θαυμασμού, υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας.

Στο μπάσκετ, ακολούθησε ανάλογη διαδρομή. Ξεκινώντας κι εκεί από το μηδέν σε όλα τα επίπεδα. Επέστρεψε, αγωνίστηκε, έδωσε μάχες, τίμησε την ιστορία της και την έκανε γνωστή στα πέρατα της γης, γκρέμισε δίπολα, πήρε δύο Κύπελλα, ένα ευρωπαϊκό, ένα διηπειρωτικό. Και θα πάρει και πρωτάθλημα, όποτε κι αν έρθει αυτή η ώρα, με προσπάθεια και με μάχη. Ξέρει να κερδίζει, αλλά ξέρει και να χάνει.

Θα τον ατσαλώσει ακόμα περισσότερο το… όσκαρ γκαντεμιάς

Στο χάντμπολ, με τον Σταμάτη Παπασταμάτη μπροστάρη, έχει ξεκινήσει μια πορεία, όχι απλά κατάκτησης της ελληνικής κορυφής, αλλά ευρωπαϊκής κορυφής, κάτι αδιανόητο για το επίπεδο του συγκεκριμένου αθλήματος στη χώρα μας. Και μπορεί το τμήμα χάντμπολ της ΑΕΚ να διεκδικεί όσκαρ… γκαντεμιάς για το τάιμινγκ που διέκοψε τη φετινή τρομερή του πορεία ο κορονοϊός, την ώρα που έβλεπε μπροστά του, τρεις κούπες και όχι μία, αλλά να είστε σίγουροι ότι αυτή η διακοπή είναι μονάχα προσωρινή και ότι το μόνο που θα πετύχει είναι να ατσαλώσει ακόμα περισσότερο τον διοικητικό της ηγέτη και να δυναμώσει ακόμα περισσότερο την «Ένωση».

Σε κάθε άθλημα, ομαδικό ή ατομικό, σε κάθε δραστηριότητα της ΑΕΚ, ανεξαρτήτως πορείας, επιτυχιών ή αποτυχιών, η νοοτροπία παραμένει η ίδια. Η ΑΕΚ ξέρει να κερδίζει, αλλά ξέρει και να χάνει. Ξέρει να επιμένει, αλλά και να υπομένει. Και να μην εγκαταλείπει ποτέ. Αλίμονο αν υπάρχει φίλος ή αντίπαλος, που δεν το έχει καταλάβει ακόμα αυτό.

Κι αν υπήρχαν ένας δύο ακόμα σύλλογοι, που όχι να προσέγγιζαν τη νοοτροπία και τη φιλοσοφία της ΑΕΚ, αλλά έστω να αντιλαμβάνονταν το εξής απλό, ότι ακόμα και το ίδιο τους το συμφέρον θα ήταν μεγαλύτερο αν περνούσε μέσα από το γενικότερο συμφέρον του εκάστοτε αθλήματος-προϊόντος, θα ήταν όλα πολύ καλύτερα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ BLOGS
X