Ερχεται ξανά, με την ίδια λαχτάρα

karagiozopoulos-καραγκιοζοπουλοςΕίναι από τις νύχτες που δεν πρόκειται να λησμονήσω ποτέ στη ζωή μου. Από εκείνες που δεν χορταίνω να κλείνω τα μάτια και να ζω ξανά, να διηγούμαι και να ακούω ιστορίες από εκείνη τη νύχτα. Μία μέρα σαν σήμερα του 1989, άλλαξαν όλα. Τότε ήταν που οι «Φατμέ» είχαν βγάλει το τραγουδάκι: «Είμαστε πια πρωταθλητές, έρχονται άλλες εποχές» και πίστευα πως ήταν βγαλμένο για την ΑΕΚ. Δεν ήταν, αλλά λίγο με ένοιαζε. Η περηφάνια της επόμενης μέρας, οι βόλτες στον Πειραιά και το Φάληρο, τα κατεβασμένα κεφάλια, η ηδονή του Ενωσίτη.

Όλα ήταν φτιαγμένα μαγικά, με έναν τρόπο μοναδικό για να γίνουν έτσι. Τώρα πια, με την ηρεμία των χρόνων που πέρασαν και την ωριμότητα που αποκτά ο καθένας, πιστεύω πως όλα είχαν σκηνοθετηθεί έτσι για να γίνουν πιο ηδονικά. Ακόμα θυμάμαι τα δάκρυα του κόσμου και τον θυμό έπειτα από την αναπάντεχη ήττα από τον Απόλλωνα στη Ριζούπολη. Όταν τα τρένα με τους Ολυμπιακούς περνούσαν πάνω από τα Πατήσια και ελάχιστοι πίστευαν ακόμα στο πρωτάθλημα.

Οι μέρες που μεσολάβησαν, ήταν γεμάτες αγωνία. Η ΑΕΚ δεν είχε φωνή, οι εποχές ήταν άλλες. Ο Ολυμπιακός του ρουμπίνια Σαλιαρέλη, του αρσενικού Γούναρη και της ομάδας που με κλεμμένα λεφτά είχε σχηματίσει ο Κοσκωτάς, έκοβε τούρτες στον πύργο της Αίγινας. Την ίδια στιγμή, ο Γιδόπουλος έκλεινε την ομάδα στην Πάρνηθα για να ηρεμήσει. Για να μείνει μακριά από την ένταση, να μπορέσει να δουλέψει ο Μπάγεβιτς απερίσκεπτος με τους παίκτες. Μόνο στον τεράστιο «Οκο» επέτρεπε να κατέβει στο καζίνο για ένα ουισκάκι και μερικές μπίλιες.

Ο Γιδόπουλος πέτυχε να είναι στον πάγκο της ομάδας εκείνη τη νύχτα. Ο Καραμανής, ο τίμιος από τη Λιβαδειά με την καράφλα, δεν μάσησε σε κανένα «κόκκινο» τσαμπουκά. Ο Μπάγεβιτς πήγε για τη νίκη και ας βολευόταν με την ισοπαλία. Η ΑΕΚ δεν λύγισε, ο Σπύρος έκανε ακόμα ένα μεγάλο παιχνίδι. Όταν ο Στελάρας, ο ένας και μοναδικός τεράστιος ΑΕΚτζής, σηκώθηκε να βγάλει την κεφαλιά του Ντέταρι, σήκωσε μαζί του όλη την ΑΕΚ. Όταν ο Τάκης άρχισε την κούρσα, όταν έπαιζε το 1-2 με τον Οκο και σούταρε με το εγχειρισμένο πόδι, όλα άλλαζαν. Σήκωσε τη φανέλα και βγήκε το κόκκινο φανελάκι της Ζιτα Ελλάς. Ένα τρολάρισμα, σε μια εποχή που κανείς δεν ήξερε τι σημαίνουν όλα αυτά.

Οι σκηνές ήταν απίστευτες. Θυμάμαι τον εαυτό μου ψηλά στο πάνω διάζωμα του ΟΑΚΑ, να φτάνει δίχως ποτέ να καταλάβει πώς να κρατιέται από τα κιγκλιδώματα για να μη βρεθώ από κάτω. Εκείνη η μαγική βραδιά, που αποτίναξε μία για πάντα κάθε κακή στιγμή που είχα βιώσει για μία δεκαετία.  Όλα άλλαξαν μετά. Ο Γιδόπουλος έφυγε, αλλά ο Ντούσκο έφτιαξε μια ομάδα που δημιούργησε μια ολόκληρη γενιά Ενωσιτών. Κράτησε ζωντανή τη φλόγα ακόμα και στα πολύ δύσκολα χρόνια που ήρθαν. Εκείνη η σπίθα της 7ης Μαΐου, μένει πάντα ζωντανή για όσους την έζησαν και όσους την έμαθαν.

Το μήνυμα εκείνης της ημέρας είναι πιο έντονο από ποτέ σήμερα. Τώρα που η ΑΕΚ επιστρέφει, έχοντας ανέβει τον δικό της Γολγοθά. Όχι μόνο την τελευταία διετία, που ήταν η πιο δύσκολη. Αλλά και εκείνα τα χρόνια που η Ενωση απλά συμμετείχε, κρατώντας μόνο λίγη από τη λάμψη της και αδυνατώντας να πάρει τίτλους και διακρίσεις. Η ΑΕΚ είχε περιέλθει σε καθεστώς απόλυτης ανυποληψίας, σε αντιστοιχία με τα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του ’80. Μόνο που και τώρα, για να δανειστώ ένα άλλο τραγουδάκι των Φατμέ, φεύγω και έρχομαι, έρχομαι φτάνω. Επιστρέφει η ΑΕΚ, με την ίδια λαχτάρα για να ζήσει τη νίκη. Το πρωτάθλημα, το κύπελλο, τη δική μας εμμονή.

Υ.Γ.: Διάβασα και άκουσα πολλά για το παιχνίδι στο μπάσκετ και την ήττα από τον ΠΑΟΚ. Προφανέστατα και δεν ικανοποιήθηκε κανείς από την εικόνα της ομάδας. Αλλά θα πρέπει να συλλογιστείτε πως η ΑΕΚ επιχείρησε κάτι αφύσικο. Αλλαξε τρεις φορές στόχους κατά τη διάρκεια της σεζόν, χτίστηκε δίχως να υπάρχει ξεκάθαρος σχεδιασμός και χρόνος και ήδη δείχνει σε όλους πως θα είναι ανταγωνιστική. Είμαι πεπεισμένος, πως αυτό θα φανεί και με το παραπάνω στα πλέι οφ και πολύ περισσότερο του χρόνου. Λίγη υπομονή ακόμα.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΟΓΛΟΥ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ BLOGS
X