ΑΕΚ μπάσκετ με αμαξίδιο: «Η κοινωνία μας είναι "ανάπηρη", όχι εμείς»

Στοιχηματική εμπειρία… όπως θα ήθελες να είναι! Παίξε Νόμιμα - 21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ: ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΚΕΘΕΑ: 2109237777 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ

Οι παίκτες που απαρτίζουν την ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο της ΑΕΚ δεν βλέπουν την ώρα να πατήσουν το παρκέ. Άνθρωποι με αναπηρίες και σοβαρά κινητικά προβλήματα. Μα στο παρκέ είναι μόνο άνθρωποι. Που θέλουν να αποδείξουν στους υπόλοιπους ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί. Βλέπετε, εμείς πρέπει να πειστούμε. Εκείνοι, από τη στιγμή που κάνουν αυτό που αγαπάνε, έχουν ήδη πείσει τους εαυτούς τους πως κάνουν το σωστό.

Δεν αναζητούν τη λύπηση. Ούτε τους βαρύγδουπους τίτλους που συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε οι δημοσιογράφοι περί «δύναμη ψυχής» και «ηρώων». Μία στιγμή τους άλλαξε τη ζωή. Το έχουν αποδεχτεί. Δεν τα παρατούν. Δεν θέλουν να είναι διαφορετικοί. Και το μόνο που ζητούν είναι μία ευκαιρία να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι. Το Gazzetta βρέθηκε σε μία από τις προπονήσεις της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο της ΑΕΚ. Και είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον Παναγιώτη Κότσιαρη και τον Γιάννη Χαλδαίο. Τον υπαρχηγό και τον αρχηγό, αντίστοιχα, του «Δικέφαλου».

Ο Παναγιώτης Κότσιαρης είναι αυτό που ονομάζουμε τυχερός. Έχει την ικανότητα να περπατάει. Το αμαξίδιο του προσφέρει τη χαρά της άθλησης, που του στέρησε ένα τροχαίο ατύχημα, όταν ήταν 17 ετών.

Για τον Γιάννη Χαλδαίο η μοίρα δεν ήταν τόσο γενναία. Ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε, ενώ ήταν πάνω στη μηχανή του. Είκοσι ετών παλικάρι. Ο οδηγός τον παράτησε… Εκείνος επιβίωσε για δύο ώρες μέσα στο νερό. Εκείνες τις στιγμές είχε πάρει την απόφασή του. Θα ζούσε. Και θα έκανε τα πάντα. Δεν λύγισε, ακόμη και όταν οι γιατροί του ανακοίνωσαν τα μαντάτα.

Το μπάσκετ τους ενώνει. Σε μία πρόχειρη σύγκριση, στο παρκέ είναι όλοι ίδιοι. Και έχουν έναν στόχο. Να περνούν καλά. Να κάνουν αυτό που διασκεδάζουν. Και να παίζουν για την ΑΕΚ.

Φέτος ο «Δικέφαλος» αγωνίζεται στην Α2 και έχει στόχο την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία. Μέχρι στιγμής στο πρωτάθλημα μετράει 2 νίκες σε ισάριθμα ματς.

Τι είναι το μπάσκετ για εσάς;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Είναι κάτι που το κάνουμε και το αγαπάμε πάρα πολύ. Μας αρέσει, είναι η γυμναστική μας, η άθλησή μας, ζούμε γι’ αυτό».

Γιάννης Χαλδαίος: «Είναι η αποκατάστασή μας. Δυναμώνεις, μπορείς να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες που θα βρεις μπροστά σου μέσα από την προπόνηση και τις γνώσεις που θα λάβεις. Μπορείς να κινείσαι πιο εύκολα στις καθημερινές σου εργασίες και δραστηριότητες».

Είναι το αποκούμπι σας η προπόνηση και οι αγώνες;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Ναι! Είναι το κίνητρό μας. Έχουμε προπόνηση, θα κάνουμε τις δουλειές μας ή ό,τι έχουμε να κάνουμε και ερχόμαστε εδώ. Είναι τρόπος ζωής».

Γιάννης Χαλδαίος: «Η προπόνηση δεν είναι ακριβώς… προπόνηση. Είναι μέσα στη ζωή μας. Ξέρουμε ότι έχουμε τις εκδηλώσεις μας, τους αγώνες και η προπόνηση θα μας βοηθήσει».

Πώς στραφήκατε στο μπάσκετ με αμαξίδιο;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Από μικρό παιδί αγαπούσα την ΑΕΚ. Έπαιζα ποδόσφαιρο και το όνειρό μου ήταν να παίξω στην ΑΕΚ. Κάποιοι φίλοι μου, ΑΜΕΑ, όταν πια είχα πάθει το ατύχημα, με κάλεσαν να παίξω μπάσκετ με αμαξίδιο. Είμαι πολύ περήφανος που μπορώ και παίζω στην αγαπημένη μου ομάδα, στην ομάδα της καρδιάς μου».

Γιάννης Χαλδαίος: «Είχα ένα ατύχημα, μπήκα από νωρίς στον αθλητισμό, έφτασα μέχρι την Εθνική ομάδα. Έχω ήδη αλλάξει τρεις ομάδες και ήρθα για να βοηθήσω την ΑΕΚ να ανέβει κατηγορία, γιατί της αξίζει να είναι στην κορυφή».

Πώς προέκυψαν οι τραυματισμοί σας;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Ήμουν 17 ετών, μαζί με έναν φίλο μου, σε ένα μηχανάκι, ένα αμάξι έκανε σφήνες, μας χτύπησε και χτύπησα το πόδι μου. Ο φίλος μου δεν έπαθε τίποτα. Αυτά είναι τυχερά, είναι στη ζωή, όπως και η αναπηρία που έχει κάποιος, μεγαλύτερη ή μικρότερη».

Γιάννης Χαλδαίος: «Είχα ένα τροχαίο με μηχανή, με χτύπησε ένα αμάξι σε μία στροφή, έπεσα με τη μηχανή μέσα στη θάλασσα. Ο οδηγός με εγκατέλειψε. Με βρήκανε μετά από μιάμιση, δύο ώρες. Είχα επιβιώσει. Όταν ξύπνησα, είπα ότι θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να προχωρήσει η ζωή μου μπροστά».

Έχετε καθίσει να πείτε ή να σκεφτείτε, «γιατί σε εμένα»;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Δεν το σκέφτομαι έτσι. Από τη στιγμή που κάτι γίνεται και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε ή να το αποφύγουμε, μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό.

Γιάννης Χαλδαίος: «Δεν κάθισα να αναλωθώ στη σκέψη «ποιος είναι αυτός που με χτύπησε» για να τον εκδικηθώ, γιατί έτσι η ζωή μου θα πήγαινε πίσω. Ήθελα να την πάω μπροστά, να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, να αθληθώ, να βοηθήσω, ό,τι περνάει από το χέρι μου. Η ενασχόληση μου με την εύρεση της ταυτότητας του ανθρώπου που με χτύπησε θα με οδηγούσε μία εντελώς διαφορετική ζωή. Θα επικεντρωνόμουν εκεί και θα.. κολλούσα στη στιγμή. Οπότε το έζησα και κοίταξα να προχωρήσω, όπως μπορούσα».

Άρα μπορούμε να πούμε ότι έχετε ζήσει δύο διαφορετικές ζωές, μία πριν το ατύχημα και μία μετά;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Nαι, Και για τους δύο μας. Και για εμένα που έχω την ελάχιστη αναπηρία και για τον Γιάννη που έχει μεγαλύτερη, γιατί πιο πριν κάναμε κάποια πράγματα, τα οποία μετά το ατύχημα δεν μπορούσαμε να τα κάνουμε. Μάθαμε διαφορετικά πράγματα».

Τα ατυχήματά σας, άλλαξαν τη συμπεριφορά της οικογένειας, των κοντινών σας ανθρώπων;

Γιάννης Χαλδαίος: «Ευτυχώς, με στήριξε και η οικογένειά και οι φίλοι μου και αυτό μου έδωσε μία δύναμη. Σκέφτηκα, “με αποδέχεται ο οικογενειακός μου κύκλος, εγώ θα κάνω κακό στον εαυτό μου; Δεν θα με αποδεχτώ;”. Έτσι προχώρησα. Και ακόμη και μέχρι τώρα δεν βλέπω διαφορές στη συμπεριφορά τους ή στην αντίδρασή τους. Αυτό είναι πάρα πολύ καλό, αλλά δεν συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις. Είναι και στον άνθρωπο, γιατί ο καθένας συμπεριφέρεται διαφορετικά. Μετά το ατύχημα, όλα όσα έχω βιώσει, δεν θα είχα τη δυνατότητα να τα ζήσω, αν δεν είχα τραυματιστεί. Έχω γυρίσει μέσα από τον αθλητισμό αρκετές χώρες, έχω βρει ευκαιρίες που δεν θα μου δινόντουσαν διαφορετικά. Βλέπεις τα θετικά και τα αρνητικά. Τα βάζεις σε μία ζυγαριά, αποφασίζεις και προχωράς».

Στην Ελλάδα, όσον αφορά τους ΑΜΕΑ, υστερούμε σε πολλούς τομείς. Εσείς – αν μπορούσατε – τι θα αλλάζατε;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Πάρα πολλά. Τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα με τον καιρό, έτσι πιστεύω και αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν είμαστε κάτι διαφορετικό, ούτε είμαστε ήρωες. Όλα αυτά περί δύναμη ψυχής από τα ανάπηρα παιδιά με τα καροτσάκια που παίζουνε δεν ισχύουν. Είμαστε αθλητές, κανονικοί αθλητές με αναπηρία».

Γιάννης Χαλδαίος: «Θα ήθελα να αλλάξω το θέμα της πρόσβασης και της αποκατάστασης – στα νοσοκομεία. Σε αυτά βρισκόμαστε πολύ πίσω. Αν όλα ήταν προσβάσιμα, η αναπηρία μας δεν θα φαινόταν. Αν μπορούσες να κάνεις τα πάντα μόνος σου, θα ήταν διαφορετικά. Τώρα αν υπάρχει έστω και ένα σκαλί, είναι εμπόδιο. Αν είχαμε προνοήσει για μία ράμπα, δεν θα μας απασχολούσε το σκαλί. Είναι ανάπηρη η κοινωνία μας, όχι εμείς. Από τη στιγμή που μπαίνουν εμπόδια και η κοινωνία σε φρενάρει, τότε φαίνεται η αναπηρία σου».

Είναι στιγμές που αισθάνεστε μειονεκτικά με μία κατάσταση που συναντάς και λες «γιατί;»;

Γιαννης Χαλδαίος: «Ναι, αλλά αυτό δεν πρέπει να σε σταματήσει. Δεν πρέπει να δώσεις σημασία και να κοιτάξεις να βρεις έναν τρόπο για να τα προσπεράσεις όλα. Κάποιος μπορεί να σκέφτεται ότι δεν υπάρχουν ράμπες και η πρόσβαση είναι δύσκολη. Ας βγει έξω και ας πάει από το δρόμο. Να προσπαθήσει να βρει μία λύση. Δεν μπορεί να κρατάει κανέναν πίσω η κοινωνία».

Αρά εδώ το γήπεδο είναι και ψυχοθεραπεία για όλους σας;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Είναι ακριβώς όπως το λες. Εκτός απ’ αυτό το κομμάτι, είμαστε όλοι φίλοι, μία οικογένεια, τιμούμε ο ένας τον άλλον, τον σεβόμαστε. Καταλαβαίνουμε ο ένας την αναπηρία του άλλου».

Γιαννης Χαλδαίος: «Μέσα από τον αθλητισμό και το μπάσκετ έρχεσαι σε επαφή και με άλλα άτομα – ειδικά όταν είσαι καινούργιος – τα οποία έχουν το ίδιο πρόβλημα με κάποιον άλλον, το έχουν ξεπεράσει και έχουν βρει λύσεις. Οπότε παίρνεις αυτές τις λύσεις έτοιμες, βάζεις και τις δικές σου και προσπαθείς. Νομίζω ότι πιο ταιριαστή είναι η λέξη «σχολείο», δηλαδή κανένας γιατρός ή κάποιος άλλος δεν μπορεί να σου πει πράγματα, παρά μόνο ένας άνθρωπος που έχει την ίδια πάθηση με εσένα. Μόνο αυτός μπορεί να σου πει πως να προχωρήσεις, τι λάθη μπορεί να έχει κάνει για να μην τα επαναλάβεις. Δεν το βρίσκεις πουθενά».

Αν δεν υπήρχε η ομάδα της ΑΕΚ, θα έπρεπε να βρείτε κάτι άλλο;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Είναι δεδομένο ότι θα βρίσκαμε κάτι άλλο, ίσως μία άλλη ομάδα ή ένα άλλο άθλημα. Με τον Γιάννη έχουμε αλλάξει 3-4 ομάδες, έχουμε υπάρξει και αντίπαλοι».

Γιαννης Χαλδαίος: «Όταν παίζαμε αντίπαλοι ο Παναγιώτης ήταν νέος, τώρα είναι πιο δύσκολος αντίπαλος. Δεν νομίζω ότι θα είχα τρελαθεί αν δεν έπαιζα μπάσκετ. Είναι στο χαρακτήρα του ανθρώπου. Έχω κάνει στίβο, κολύμπι… Μέσα από τον αθλητισμό βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις, να δυναμώνεις. Εγώ πρέπει να κάνω τα πάντα με το σώμα μου: Να οδηγήσω, να φάω, να περπατήσω, να πλύνω τα ρούχα μου. Για όλα χρησιμοποιώ τα χέρια μου. Αν αυτά δεν είναι σωστά γυμνασμένα, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα μου, δεν θα μπορούσα να είμαι τόσο δραστήριος, όπως είμαι τώρα».

Αρά εδώ το γήπεδο είναι και ψυχοθεραπεία για όλους σας;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Είναι ακριβώς όπως το λες. Εκτός απ’ αυτό το κομμάτι, είμαστε όλοι φίλοι, μία οικογένεια, τιμούμε ο ένας τον άλλον, τον σεβόμαστε. Καταλαβαίνουμε ο ένας την αναπηρία του άλλου».

Γιαννης Χαλδαίος: «Μέσα από τον αθλητισμό και το μπάσκετ έρχεσαι σε επαφή και με άλλα άτομα – ειδικά όταν είσαι καινούργιος – τα οποία έχουν το ίδιο πρόβλημα με κάποιον άλλον, το έχουν ξεπεράσει και έχουν βρει λύσεις. Οπότε παίρνεις αυτές τις λύσεις έτοιμες, βάζεις και τις δικές σου και προσπαθείς. Νομίζω ότι πιο ταιριαστή είναι η λέξη «σχολείο», δηλαδή κανένας γιατρός ή κάποιος άλλος δεν μπορεί να σου πει πράγματα, παρά μόνο ένας άνθρωπος που έχει την ίδια πάθηση με εσένα. Μόνο αυτός μπορεί να σου πει πως να προχωρήσεις, τι λάθη μπορεί να έχει κάνει για να μην τα επαναλάβεις. Δεν το βρίσκεις πουθενά».

Αν δεν υπήρχε η ομάδα της ΑΕΚ, θα έπρεπε να βρείτε κάτι άλλο;

Παναγιώτης Κότσιαρης: «Είναι δεδομένο ότι θα βρίσκαμε κάτι άλλο, ίσως μία άλλη ομάδα ή ένα άλλο άθλημα. Με τον Γιάννη έχουμε αλλάξει 3-4 ομάδες, έχουμε υπάρξει και αντίπαλοι».

Γιαννης Χαλδαίος: «Όταν παίζαμε αντίπαλοι ο Παναγιώτης ήταν νέος, τώρα είναι πιο δύσκολος αντίπαλος. Δεν νομίζω ότι θα είχα τρελαθεί αν δεν έπαιζα μπάσκετ. Είναι στο χαρακτήρα του ανθρώπου. Έχω κάνει στίβο, κολύμπι… Μέσα από τον αθλητισμό βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις, να δυναμώνεις. Εγώ πρέπει να κάνω τα πάντα με το σώμα μου: Να οδηγήσω, να φάω, να περπατήσω, να πλύνω τα ρούχα μου. Για όλα χρησιμοποιώ τα χέρια μου. Αν αυτά δεν είναι σωστά γυμνασμένα, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα μου, δεν θα μπορούσα να είμαι τόσο δραστήριος, όπως είμαι τώρα».

O Φάντι Αλντίπ είναι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει το ρόλο του παίκτη και προπονητή στην ΑΕΚ. Ανάπηρος και αυτός ο κόουτς από την Παλαιστίνη εκτός από την προσοχή του στο παιχνίδι, πρέπει να έχει στα χέρια του και ένα… κομπιουτεράκι. Κάθε αθλητής έχει μία βαθμολογία. Ανάλογα με την αναπηρία του. Όσο πιο χαμηλή είναι, τόσο μεγαλύτερο είναι το κινητικό πρόβλημα. Κάθε πεντάδα δεν πρέπει να έχει παραπάνω από 13,5 πόντους στο παρκέ σε κάθε στιγμή. Αν συμβεί το αντίθετο, τότε η ομάδα που έκανε το σφάλμα δέχεται τεχνική ποινή.

Η κουβέντα με τον Φάντι Αλντίπ ανέδειξε σε λίγα λεπτά πολλές παθογένειες. Ο ίδιος έχει υπάρξει προπονητής στην Τουρκία. Εκεί όπου υπάρχουν 5-6 διαφορετικές Εθνικές ομάδες. Και παίκτες από όλες τις ηλικίες. Κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα, είτε επειδή ένας πιτσιρικάς που έχει ένα σοβαρό πρόβλημα ντρέπεται να παίξει, είτε επειδή δεν υπάρχει ο κατάλληλος τρόπος για να πειστεί και να αποκτήσει μία νέα ζωή στο παρκέ.

Τιμ μάνατζερ της ομάδας είναι ο Κώστας Μέργος.

Το ρόστερ της ΑΕΚ απαρτίζουν οι:

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΣ
ΟΛΑ ΤΑ BLOGS
X