Το «Φως των σπορ» και η ιστορία του

Στις 11 Απριλίου 1955 μια νέα εφημερίδα κυκλοφόρησε στα σημεία πώλησης Τύπου που υπήρχαν τότε στην Ελλάδα.

Το «Αθλητικόν Φως» που κόστιζε 1,5 δραχμές. Οι Θόδωρος Νικολαΐδης και Κώστας Σισμάνης ξεκίνησαν μετά από πολλές συμπτώσεις την προσπάθεια τους και η εφημερίδα που ίδρυσαν ως «Αθλητικόν Φως» έμελε να εξελιχθεί σε μια από τις μακροβιότερες εκδόσεις της χώρας μας. Τα πρώτα χρόνια κυκλοφορούσε δύο φορές την εβδομάδα και μόλις ένα χρόνο μετά το ξεκίνημα της, το 1956, άλλαξε την ονομασία της σε Φως των Σπορ ώστε να μην υπάρχει κανένας συνειρμός με την «Αθλητική Ηχώ».

Οι Θόδωρος Νικολαΐδης και Κώστας Σισμάνης ξεκίνησαν μετά από πολλές συμπτώσεις την προσπάθεια τους και η εφημερίδα που ίδρυσαν ως «Αθλητικόν Φως» έμελε να εξελιχθεί σε μια από τις μακροβιότερες εκδόσεις της χώρας μας.

Ο Θόδωρος Νικολαΐδης μπορεί να ήταν από τους δημοσιογράφους που είχαν αναδειχθεί μέσα από την «Αθλητική Ηχώ», αλλά η ίδια τον οδήγησε στην εγκατάλειψη της δημοσιογραφίας που χάρη στον Κώστα Σισμάνη δεν ήταν παντοτινή. Η διαφωνία του για τον τρόπο που έπρεπε να παρουσιαστεί ένα ρεπορτάζ έγινε αφορμή για να αποχωρήσει από την εφημερίδα, στην οποία κάλυπτε το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. Ξαφνικά επέστρεψε στην οικογενειακή επιχείριση του εμπορίου υφασμάτων.

Ο Κώστας Σισμάνης ήταν εκείνος που έβλεπε ότι δεν έπρεπε να χάσει τον δρόμο του και του πρότεινε να ανοίξουν μια νέα αθλητική εφημερίδα και το έκαναν πράξη παρά το ότι κυρίως η μητέρα του δεν ήθελε να πάρει αυτό το ρίσκο. Θεωρούσε δύσκολη την επιβίωση της εφημερίδας και μάλιστα παρότι είχε οικονομική άνεση δεν του δάνεισε χρήματα.

Έτσι, στις δύσκολες πρώτες ημέρες της εφημερίδας χρειάστηκε να βάλει ενέχυρο ακόμη και το ρολόι του για να στηρίξει την επένδυση του, αλλά η εφημερίδα εδραιώθηκε και προσέφερε ενημέρωση για όλα τα αθλητικά γεγονότα με το μεγαλύτερο βάρος της να πέφτει στον Ολυμπιακό.

Τα πρώτα χρόνια κυκλοφορούσε δύο φορές την εβδομάδα και μόλις ένα χρόνο μετά το ξεκίνημα της, το 1956, άλλαξε την ονομασία της σε Φως των Σπορ ώστε να μην υπάρχει κανένας συνειρμός με την «Αθλητική Ηχώ»

Ο ίδιος έγινε φίλος της ομάδας του Πειραιά σε πολύ μικρή ηλικία, όταν βρέθηκε σε μια αναμέτρηση του με τη μεικτή Πειραιά. Μετά από μία εντυπωσιακή κίνηση παίκτη του Ολυμπιακού, άκουσε κάποιον δίπλα του να αναφωνεί: «Μα βέβαια! Αυτός είναι παίκτης του Μεγάλου Ολυμπιακού!». Τότε συνειδητοποίησε το βάρος του ονόματος της ομάδας και ταυτίστηκε απόλυτα μαζί της.

Άρθρο του Κώστα Πάλλη στο oldfootball.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *