Ανταπέδωσαν τη χάρη προς τον Θεό κι έγιναν Θεοί στο είδος τους!

Ο Πάνος Λούπος στο προσωπικό του blog, λίγες μέρες μετά τον Θεό της ΑΕΚ και του ελληνικού ποδοσφαίρου, υποβάλλει τα σέβη του και στον Θεό του ελληνικού αθλητισμού…

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε και πολλά για την αυριανή αναμέτρηση του – για τελευταία φορά άδειου σε ματς πρωταθλήματος – ΟΑΚΑ. Νίκη, νίκη, νίκη. Η ΑΕΚ πρέπει να πάρει το πρωτάθλημα και για να το πετύχει, πρέπει να πηγαίνει σε κάθε ματς, σαν να πρόκειται για «τελικό Τσάμπιονς Λιγκ».

Όσο ξενέρωμα κι αν είναι – που είναι – να παίζεις χωρίς κόσμο στο γήπεδο, οι παίκτες του Χιμένεθ θα πρέπει να παίξουν, έχοντας στα αυτιά τους, τις ιαχές του κάθε «Ενωσίτη», που ζητάει από αυτούς να τα δίνουν όλα. Νίκη, λοιπόν και τίποτα άλλο από τα… γύρω γύρω δεν έχει σημασία. Ως εκ τούτου, δεν έχει και σημασία, καμία ανάλυση και κανένα σχόλιο από εμάς όσον αφορά στο αυριανό παιχνίδι.

Γι’ αυτό και είναι ευκαιρία να σταθώ σε κάτι άλλο απόψε. Πριν από μερικά βράδια, ζήσαμε την πολύ όμορφη στιγμή της παρουσίασης της αυτοβιογραφίας του Θωμά Μαύρου. Του κορυφαίου σκόρερ όλων των εποχών στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Του Θεού όλων των «Ενωσιτών». Που δεν έγινε Θεός επειδή ήταν και παραμένει ο πρώτος σκόρερ, δεν έγινε Θεός για τους τίτλους.

Έγινε Θεός – μεταξύ πολλών άλλων – γιατί όπως είπε και ο Λάκης Νικολάου, όταν οι συμπαίκτες του δεν ήξεραν τι να κάνουν, πέταγαν την μπάλα προς τον Θωμά γιατί γνώριζαν ότι ήταν ο μόνος που θα την κυνήγαγε, κι ας ήταν 15 μέτρα μακριά!

Ξημερώματα Σαββάτου, ο Νίκος Γκάλης πέρασε στην αιωνιότητα του παγκόσμιου μπάσκετ. Νίκος Γκάλης, ο Θεός του ελληνικού μπάσκετ. Απλά. Οπωσδήποτε, οι φίλαθλοι του Άρη έχουν ένα λόγο παραπάνω για να τον θεωρούν δικό τους Θεό, μόνο που πριν από 30 χρόνια, έγινε ο Θεός, συνολικά του ελληνικού μπάσκετ.

Όπως έχει τεράστιο ενδιαφέρον να διαβάσουν οι πάντες το βιβλίο του Θ(ε)ωμά, έτσι και έχει τεράστιο ενδιαφέρον να μάθουν οι νεότεροι, την ιστορία του μύθου που λέγεται Νίκος Γκάλης, καθώς και τι έχουν δηλώσει γι’ αυτόν, οι μεγαλύτερες προσωπικότητες του αθλήματος, παγκοσμίως.

Εγώ θα μείνω σε κάτι φαινομενικά τόσο απλό, αλλά πρακτικά τόσο δύσκολο. Κάτι που είχα τη χαρά και την τιμή να το ακούσω από τα χείλη του ίδιου του Θωμά και όσον αφορά στον Γκάλη, από ανθρώπους που τον έζησαν.

Αμφότεροι ξεκινούσαν προετοιμασία, πολύ πριν ξεκινήσει η προετοιμασία των ομάδων τους. Αμφότεροι, πήγαιναν πρώτοι κάθε μέρα στην προπόνηση και έφευγαν πολλή ώρα μετά. Αμφότεροι, όταν δεν είχαν προπόνηση, έκαναν τρέξιμο και βάρη. Μόνοι τους! Σε όλη τους την καριέρα!

Ο Θεός τους προίκισε με αστείρευτο ταλέντο. Κι όμως. Δεν έμειναν σε αυτό. Δούλεψαν, δούλεψαν, δούλεψαν. Κι ακόμα και τώρα, έχουν ένα κορμί, που τους χτυπάς στην πλάτη και νομίζεις ότι χτύπησες πέτρα. Ο Θεός τους προίκισε με αστείρευτο ταλέντο και οι ίδιοι ανταπέδωσαν τη χάρη προς το Θεό, λατρεύοντας αυτό το ταλέντο, αξιοποιώντας το στο έπακρο και τελειοποιώντας το. Κι αν και κοινοί θνητοί, έγιναν Θεοί, ο καθένας στο είδος του.

Αυτούς τους αθλητές, αυτούς τους ανθρώπους, έχει ανάγκη η χώρα μας, αυτά τα πρότυπα έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Για τον Θ(ε)ωμά, έγραψα πριν από τρεις μέρες. Σήμερα, κάθομαι ευλαβικά στην ατελείωτη ουρά, υποβάλλω με τη σειρά μου τα σέβη μου και υποκλίνομαι στον Θεό του ελληνικού αθλητισμού! Νίκο Γκάλη, σ’ ευχαριστούμε που υπάρχεις!

Υ.Γ.: Θέλω να πιστεύω και να ελπίζω ότι σε λίγη ώρα από τώρα, τα παιδιά της Εθνικής μπάσκετ, θα έχουν λάβει λίγη από τη θεϊκή του αύρα, θα παίξουν και γι’ αυτόν και θα του αφιερώσουν κιόλας, μια ακόμα πρόκριση στους «8» ενός Ευρωμπάσκετ. Άλλωστε, όλοι όσοι παίζουν, όλοι όσοι έχουν παίξει μπάσκετ μετά από αυτόν, του χρωστάνε…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *